ยอดคุณพ่อขั้นเทพ

สวรรค์มีตา
เวลาผ่านไปจนถึงช่วงค่ำ ซึ่งในช่วงค่ำก็มีข่าวใหญ่ที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งประเทศออกมา เนื้อหาของข่าวใหญ่ ไม่ได้มีอะไรมาก นอกจากตระกูลมู่จบสิ้นแล้ว
คนในตระกูลเกือบทั้งหมดถูกฆ่าตาย ผู้นำตระกูลแม้ยังมีชีวิต แต่ได้กลายเป็นคนปัญญาอ่อนไป ถูกส่งตัวเข้ารักษาที่โรงพยาบาลจิตเวชชื่อดังของปักกิ่ง
นอกจากนี้ยังมีข่าวใหญ่ออกมาอีกว่า ตระกูลเฟิ่งเข้ายึดบริษัทและทรัพย์สินทั้งหมดที่อยู่ในครอบครองของตระกูลมู่
เรียกได้ว่าตระกูลมู่จบสิ้นแล้วอย่างแท้จริง ไม่อาจผงาดขึ้นมาได้อีกครั้ง!
และในเวลาไล่เลี่ยกันไม่นาน ตระกูลชิง อีกหนึ่งตระกูลใหญ่ก็ถูกฮุบกลืนโดยตระกูลหลง มีสภาพไม่แตกต่างจากจบสิ้นแล้วเหมือนกัน
ข่าวใหญ่หลายข่าวในค่ำคืนนี้ สร้างความตื่นตระหนกให้คนทั่วทั้งปักกิ่ง ไม่สิ สร้างความตื่นตระหนกให้คนทั่วทั้งประเทศจีนได้เป็นอย่างดี
ทุกคนต่างรู้ว่าปักกิ่งเวลานี้กำลังอยู่ในพายุอันปั่นป่วนวุ่นวาย ไม่อาจรู้ได้ว่าเมื่อใดจะสงบลง และจะมีตระกูลใหญ่จบสิ้นลงอีกหรือไม่ เหมือนกับตระกูลมู่และตระกูลชิง
เซี่ยงไฮ้ บ้านของหลินเฉิน หลินไคและหรันหยูดูข่าวที่ทีวีด้วยความตกตะลึง พวกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาว่านี้มันคือเรื่องจริง
แต่ในไม่ช้า พวกเขาทั้งสองคนก็มองหน้ากัน ต่างมองเห็นน้ำตาที่ไหลออกมาของซึ่งกันและกัน
“สวรรค์มีตา!” หลินไคพูดออกมาด้วยอารมณ์ความรู้สึก
“ใช่ สวรรค์มีตาจริงๆ!” หรันหยูพูดออกมาด้วยเหมือนกัน แต่ทันใดนั้น เธอก็เกิดกังวลขึ้นมา ด้วยความที่คนของตระกูลมู่ตายไปเกือบหมด ไม่รู้ว่าในจำนวนนี้มีมู่อิงเสวี่ยลูกสะใภ้ของเธออยู่ด้วยหรือไม่
“ไม่รู้ว่าอิงเสวี่ยจะปลอดภัยไหม”
“นั่นสิ” ได้ฟังคำพูดของผู้เป็นภรรยา หลินไคก็มีสีหน้ามืดมนลง “และไม่รู้ว่าเสี่ยวเฉินเป็นยังไง เขาไปถึงปักกิ่งแล้วรึยัง?”
“ฉันจะไปขอพรที่ศาลเจ้าใกล้ๆ ขอให้ทั้งเสี่ยวเฉินและอิงเสวี่ยปลอดภัย” หรันหยูพูดขึ้น เตรียมที่จะลุกออกไป
แต่ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงคนเปิดประตู หลินไคกับหรันหยูมองไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว พลันได้เห็นหลินเฉินในชุดสูทอุ้มมู่อิงเสวี่ยที่หมดสติอยู่ในชุดเจ้าสาวเดินเข้ามา
“เสี่ยวเฉิน!” ทั้งสองคนร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่ภายในใจจะปรากฏความโล่งอกขึ้นมา
“อิงเสวี่ย อิงเสวี่ยเป็นอะไรไป?” หรันหยูพลันรีบลุกยืนขึ้น รีบเข้ามาถาม เมื่อเธอเห็นว่ามู่อิงเสวี่ยหมดสติอยู่
“อิงเอ๋อร์ ไม่เป็นไรครับแม่ เธอแค่หมดสติไป ผมจะพาเธอไปพักที่ห้อง” หลินเฉินพูด ขณะเดียวกันก็รีบพามู่อิงเสวี่ยเดินขึ้นไปที่ห้อง
หรันหยูกับหลินไคมองหน้ากัน จากนั้นก็รีบเดินตามไป
ภายในห้องนอนของหลินเฉิน เขาวางมู่อิงเสวี่ยลงนอนที่เตียง ก่อนที่จะออกจากมุกมิติ เขาได้ให้เธอกินโอสถฟื้นตัวแล้ว คาดว่าคงจะใช้เวลาอีกไม่นานที่เธอจะฟื้นขึ้นมา
“แม่กับพ่อช่วยดูแลอิงเสวี่ยให้ผมก่อนนะ ผมจะออกไปหาซื้อชุดมาให้เธอ” หลินเฉินลูบใบหน้าของมู่อิงเสวี่ย ก่อนบอกพ่อกับแม่ของเขา
“ลูกไปเถอะ เดี๋ยวพ่อกับแม่ดูแลเธอให้” หลินไคพยักหน้ารับ หันไปบอกภรรยา “อาหยู เธอไปต้มน้ำร้อนและหาผ้าสะอาดๆ มาเช็ดตัวให้อิงเสวี่ยเร็ว”
“เข้าใจแล้ว” หรันหยูรีบออกจากห้องไป
“เสี่ยวเฉิน มันเกิดอะไรขึ้น?” เมื่อหรันหยูออกจากห้องไป หลินไคก็ถามหลินเฉินที่กำลังจะออกจากห้องไป
“ไว้ผมกลับมาค่อยคุยกัน” หลินเฉินบอกทิ้งท้ายเอาไว้ ก้าวเดินออกจากห้องไป
หลินไคไม่ได้พูดอะไรอีก เขารีบออกจากห้องไป เพื่อที่จะไปบอกหลานสาวสุดที่รักของเขาว่าแม่ของเธอกลับมาแล้ว เขาเชื่อว่าหลิงหลิงต้องมีความสุขมากแน่
ใช้เวลาไม่ถึงสองนาที หลินไคก็มาถึงห้องนอนของหลานสาวสุดที่รัก
“หลิงหลิง” หลินไคเรียก
หลิงหลิงเดินมาเปิดประตู
“คุณปู่มีอะไรเหรอคะ?” เด็กหญิงน้อยถาม อารมณ์ของเธอยังไม่ดีขึ้น ยังคงเศร้าเรื่องแม่ของเธออยู่ แม้ว่าพ่อของเธอสัญญากับเธอว่าจะพาแม่ของเธอกลับมาแล้วก็ตาม
“เร็ว รีบตามปู่มา แม่ของหนูกลับมาแล้ว!” หลินไคบอกเธอด้วยรอยยิ้ม
ดวงตาคู่กลมโตของหลิงหลิงเบิกกว้างขึ้นมาในทันทีทันใด ก่อนที่ร่างเล็กๆ จะสั่นสะท้าน น้ำตาไหลออกมา พ่อของเธอรักษาสัญญา พาแม่ของเธอกลับมาจริงๆ!
“มาเร็วหลิงหลิง” หลินไครีบเดินนำหลิงหลิงออกไป
หลิงหลิงปาดเช็ดน้ำตาเล็กน้อย วิ่งตามปู่ของเธอไป ไม่นาน เธอก็มาถึงห้องนอนของพ่อพร้อมกับปู่ของเธอ
“มะ...แม่!” เมื่อเด็กหญิงน้อยผู้น่ารักได้เห็นแม่ของเธอนอนอยู่ที่เตียง เธอก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก นี่เป็นครั้งแรกในรอบปีกว่าๆ ที่เธอได้เห็นแม่ของเธอ
หลิงหลิงรีบวิ่งเข้าไปหาแม่ของเธออย่างรวดเร็ว พอไปถึงข้างเตียงเธอก็กระโดดกอดลงที่ตัวแม่ของเธอ ร้องไห้โฮออกมาอย่างหนัก “แม่...แม่ ฮือ...”
หลินไคมองฉากนี้ก็ลอบน้ำตาซึม เขาคิดว่าต่อจากนี้ในที่สุดครอบครัวของเขาก็จะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาสักที มีเขา มีภรรยาของเขาหรันหยู มีลูกชายหลินเฉิน มีลูกสะใภ้มู่อิงเสวี่ย และมีหลานสาวผู้น่ารักหลิงหลิง
ชีวิตของเขาไม่เคยขออะไรไปมากกว่านี้ หลินไครู้สึกว่าถ้าหากเขาตายไปตอนนี้ เขาก็ไม่มีอะไรให้ติดค้างหรือว่าเสียใจอีกแล้ว
ความเศร้าอันยาวนานมากกว่าหกปีในที่สุดมันก็จบลง หกปีที่ยากลำบาก ลูกชายหายตัวไป ลูกสะใภ้ให้กำเนิดหลานสาว จากนั้นก็มาถูกพาตัวไปเมื่อปีที่แล้ว
วันนี้เธอกลับมา ทุกอย่างจบลงแล้ว ต่อจากนี้ไป เขาเชื่อว่าครอบครัวของเขาจะมีแต่ความสุข
“ปู่...แม่เป็นอะไรคะ ทำไมไม่พูดกับหนู?” หลิงหลิงร้องไห้อยู่นาน ไม่เห็นแม่ของเธอตอบสนองก็รีบถามปู่ของเธอด้วยความกังวล
“หลานไม่ต้องห่วง แม่ของหนูแค่เหนื่อยมาก ให้แม่ได้นอนสักพักก็จะตื่นขึ้นมาเอง” หลินไคบอกด้วยรอยยิ้ม
หลิงหลิงโล่งใจในทันใด เมื่อรู้ว่าแม่ของเธอเพียงแค่เหนื่อย ไม่ได้เป็นอะไร
ในเวลานี้เองที่หรันหยูเข้ามาภายในห้อง พร้อมกับอ่างน้ำร้อนและผ้าขุนหนู “เฒ่าหลิน คุณออกไปก่อน ฉันจะเช็ดตัวให้อิงเสวี่ย”
“ตกลง” หลินไคไม่รอช้า เดินออกจากห้องไป
เมื่อประตูปิดลง หรันหยูก็ยิ้มให้กับหลานสาวอย่างอ่อนโยน “หลิงหลิง มาช่วยย่าเช็ดตัวให้แม่หนูหน่อยนะ”
“ค่ะคุณย่า” หลิงหลิงเช็ดน้ำตาจากใบหน้า ยิ้มออกมา ช่วยหรันหยูเช็ดตัวของมู่อิงเสวี่ยด้วยความกระตือรือร้น
เวลาผ่านไปสามสิบนาที หลินเฉินก็กลับมาพร้อมกับเสื้อผ้ามากมายหลายชุด เขาซื้อชุดที่มู่อิงเสวี่ยชอบใส่มาทั้งนั้น
ด้วยความที่ต่อจากนี้เธอจะอยู่กับเขาที่บ้านหลังนี้ จึงไม่แปลกที่เขาจะซื้อเสื้อผ้ามาเยอะเป็นพิเศษ
หลินเฉินส่งเสื้อผ้าให้กับแม่ของเขา แม่ของเขาก็เปลี่ยนชุดให้กับมู่อิงเสวี่ย โดยชุดที่เปลี่ยนนั้นเป็นชุดนอน
“หลิงหลิง วันนี้ลูกนอนกับแม่นะ” หลินเฉินบอกลูกสาวด้วยรอยยิ้ม
หลิงหลิงพยักหน้าอย่างมีความสุข หลังจากบอกลูกสาวของเขาแล้ว เขาก็ออกจากห้องมาคุยกับพ่อแม่ของเขา
เขาแน่นอนว่าไม่ได้บอกความจริงกับพ่อแม่ เลือกที่จะโกหกแทน เนื่องจากเขาคิดว่าแบบนี้มันจะดีกว่า
เมื่อถึงเวลา เขาค่อยบอกกับพ่อแม่เรื่องที่เขาเป็นผู้ฝึกตน รวมไปถึงสอนวิธีการฝึกตนให้ด้วย ทั้งหมดก็เพื่อให้พ่อกับแม่ของเขา มีอายุที่ยืนยาว
จบบทที่ 120

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 120 : สวรรค์มีตา

คล้ายกับเรื่องยอดคุณพ่อขั้นเทพ ที่คุณอ่าน

ยอดคุณพ่อขั้นเทพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 120 : สวรรค์มีตา

คล้ายกับเรื่องยอดคุณพ่อขั้นเทพ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้