ไม่มียังไม่ได้คิด

"มาสเตอร์สุดยอดไปเลย เก่งกว่าที่คิดเยอะเลยนะนี้"

โรสคลายม่านพลังออกและวิ่งเข้ามาหาผู้กล้าพร้อมตะโกนออกมาอย่างสดใส โรสกระโดดกอดผู้กล้าและปีนขึ้นไปขี่คอผู้กล้าทันที

"มาสเตอร์? เป็นอะไรงั้นหรอคะ?"

โรสที่รู้สึกได้ถึงความรู้สึกแปลกๆ  ที่ต่างไปจากปกติของผู้กล้าทำให้เธอหยุดการกระทำแล้วหันมาถามผู้กล้า ด้วยความสงสัย โรสลงมากจากตัวผู้กล้า แต่ตัวผู้กล้ายังคงไม่ขยับ เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ไม่ขยับพูดหรือส่งเสียงแม้แต่หายใจยังไม่ทำ นั้นเริ่มทำให้โรสเริ่มกระวนกระวาย โรสเรียกผู้กล้าหลายต่อหลายครั้งแต่ผู้กล้ายังคงไร้การตอบสนอง 

"มาสเตอร์!!!"

โรสตะโกนออกมาสุดเสียงพร้อมกับใช้พลังเวทของเธอออกมาด้วยทำให้เสียงมันดังจนเคนต้องเอามือปิดหูด้วยความเจ็บปวด

"หืม...เสียงดังจริง ข้าแค่คุยกับจอมมารอยู่แค่นั้นละ" 

อยู่ๆ ผู้กล้าที่นิ่งก็พูดขึ้นมา ทำให้โรสที่กระวนกระวายอยู่นั้นสงบลงทันที แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไรเสียงที่ดังมากขนาดที่ทำให้แก้วหูแตกได้กลับไม่สามารถทำอะไรผู้กล้าได้เลย เขาแค่พูดออกมาว่าเสียงดัง แค่นั้นเอง 

"แล้วมาสเตอร์อยู่ๆ นิ่งไปแบบนั้นได้ไงละคะ!? มันทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วงนะค่ะ นิสัยไม่ดีจริงๆเลยค่ะ"

โรสพูดหน้าตาบูดบึ้ง

"ผู้กล้าเรื่องที่เราคุยกันยังไม่จบนะ เดี๋ยวค่อยว่ากัน ไปถามข้อมูลเคนก่อน"

เสียงที่จริงจังผิดปกติของจอมมารดังขึ้นในหัวของผู้กล้านั้นทำให้อารมณ์ของผู้กล้าหนักอึ้งขึ้นมาทันที

"อืม"

ผู้กล้าตอบกลับด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง

"โรสตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาเล่นจริงจังหน่อย"

ผู้กล้าหันไปพูดกับโรส ด้วยน้ำเสียงที่จริงจังผิดกับปกติอย่างเห็นได้ชัด นั้นทำให้โรสสงสัยและไม่พอใจอยู่บ้างแต่ก็ยอมทำตามอย่างโดยดี โรสกลับมาทำหน้าตาปกติ ท่าทีจากเด็กสาวจอมป่วนก็เปลี่ยนเป็นสงบเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว

"เคน บอกข้ามาว่าเจ้ารู้อะไรมาจากมันบ้าง"

เคนที่กำลังดีใจและกำลังสำรวจร่างกายของเขาอยู่ว่ามีส่วนไหนบาดเจ็บอยู่หรือป่าวก็หยุดการกระทำของตัวเขาเองในทันทีและหันกับมามองผู้กล้า เพราะ ผู้กล้าดูจะไม่ได้ดีใจกับชัยชนะหรืออย่างน้อยเสียงของผู้กล้ากลับไม่ได้บอกอย่างนั้นเลย เสียงของผู้กล้าเปลี่ยนไปเป็นหนักอึ้งขึ้นด้วยซ้ำไป

"มีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรอครับคุณผู้กล้า"

เคน ถามด้วยท่าทางที่จริงจัง

"ตอบคำถามข้ามาเร็วไอตัวเมื่อกี้มันพูดอะไรกับเจ้าบ้างเคน"

ผู้กล้าไม่สนใจคำถามและถามซ้ำอีกครั้งทำให้เคนไม่มีทางเลือกนอกจากเป็บความสงสัยของตัวเคนเอาไว้ก่อน

"ได้ครับ"

.

.

.

.

.

.

ณ ที่สักแห่งบนโลก

"อืม.."

ผู้นำเผ่าได้สติขึ้น ใช่แล้วผู้นำเผ่ายังไม่ตายแค่ถูกส่งลอยออกมาไกลมาก แต่ถึงแม้ว่าจะยังไม่ตายก็ยังคงอยู่ในสภาพปางตาย เรียกได้ว่าไม่มีกระดูกส่วนไหนในร่างกายของผู้นำเผ่าเลยที่ ยังคงเป็นชิ้นเป็นอันอยู่ ผู้นำเผ่าไม่สามารถขยับได้ทำได้แค่นอนรอความตายที่ กำลังจะมาถึงอย่างช้าๆ ในขณะที่ลมหายใจ ของผู้นำเผ่ากำลังรวยริน ผู้นำเผ่ารู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงมองตามความรู้สึกไปที่ตรงหน้าของผู้นำเผ่านั้น อยู่ๆ ก็มีมิติ แปลกๆ สีดำ เปิดขึ้น และมี สิ่งมีชีวิตบางอย่างได้หลุดออกมา จากนั้นมิติประหลาดก็หายไปกลางอากาศ

ทั้งๆ ที่สิ่งมีชีวิตตัวนั้นมันตัวเล็ก และดูไม่มีพิษภัย แต่มันกับทำให้ผู้นำเผ่าตัวสั่น และไม่กล้าแม้จะหายใจแรงเมื่อยอยู่ต่อหน้าสิ่งมีชีวิตตัวนี้ สิ่งมีชีวิตตัวเล็กนี้เริ่มมอง มาทางผู้นำเผ่า ทางผู้นำเผ่าที่ไม่มีแรงแม้จะขยับแขน ก็ทำได้แค่มองสิ่งมีชีวิตตัวนั้น ค่อยๆเข้าใกล้ตัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ จนมันมาหยุดที่ ท้องของผู้นำเผ่าที่มีรอยหมัดขนาดใหญ่ปรากฎอยู่ มันเริ่มสำรวจรอบๆ รอยหมัดนั้น จากนั้นสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

อื้อ อื๊อ!!!!!!!!!!!!!!!!!!

สิ่งมีชีวิตตัวน้อยเริ่มกัดกินเนื้อหนังของผู้นำเผ่า อย่างไม่ปราณี ผู้นำเผ่ามนุษย์ถ้ำนั้นกำลังโดนกินทั้งเป็น ทีละคำ ทีละคำ มอนสเตอร์มนุษย์ถ้ำนั้นมีความอึด และทนในระดับที่สูงมากทำให้ตายยาก แต่ตอนนี้มันกับเป็นภัยกับตัวเอง เมื่อค่อยๆ ถูกกินแบบนี้ เสียงร้องโหยหวนของ ผู้นำเผ่าดังระงมไปทั่วบริเวณ 

หลังจากที่กินเนื้อของผู้นำเผ่าไปได้เล็กน้อย มันก็มีขนาดที่ใหญ่ขึ้นแขนขาเริ่มงอกออกมา โดยที่ตัวมันยังคงยิ้มและฟังเสียงร้องทรมาณของผู้นำเผ่าอย่างมีความสุข มันยังคงค่อยๆ กัดกินและฆ่าผู้นำเผ่าอย่างช้าๆ โดยเลี่ยงอวัยวะสำคัญเอาไว้ ราวกับรู้ว่าร่างกายของผู้นำเผ่าทำงานอย่างไร

ทำให้ผู้นำเผ่าไม่สิ้นลม และยังต้องรับความทรมาณต่อไป ในขณะที่ตัวที่กินผู้นำเผ่านั้นค่อยๆโตขึ้นด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

หลังจากที่ได้ฟังเรื่องที่เคนเล่าให้ฟังแล้ว

"ผู้กล้าเรายังเหลือเวลาอยู่ใช้เวลาตรงนี้ ฝึก โรส และแองเจล่าให้พร้อมรับศึกหนักที่จะเจอด้วย"

เสียงของจอมมารดังขึ้นในหัวของผู้กล้าอีกครั้ง

"ได้"

ผู้กล้าตอบกลับสั้นๆแม้ผู้กล้ากับจอมมารจะยังคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องก็ตามแต่ เหมือนกับจอมมารจะรู้เรื่องอะไรที่มันมากกว่าที่ผู้กล้ารู้ แต่ผู้กล้าก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

.

.

.

 ใน ผนึก

"พี่ชาย? เป็นอะไรหรอ"

เสียงของหนึ่งในน้องสาวของผู้กล้าถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

"หืม? ก็มีปัญหานิดหน่อยหนะตอนนี้ยังหาทางแก้ไม่ได้เลย"

จอมมารตอบกลับน้องสาวของเขาไปตามความจริง

"เรื่องอะไรหรอพี่ชาย พวกเราช่วยอะไรพี่ชายได้ไหม"

หนึ่งในน้องสาวของจอมมารพูดขึ้นและกอดแขนจอมมาร

"พวกนั้นมันกำลังจะมาแล้วหนะสิ พวกที่ชอบทำลายมิติเพื่อความสนุกส่วนตนหนะ"

"เอ๋...แต่พวกมันไม่เคยมาถึงที่นี้มาก่อนเลยนะพี่ชาย"

"ใช่ เพราะตอนนั้นมีข้าคอย กันให้ไงละตอนนี้ไม่มีข้าทำแบบนั้นไม่ได้แล้วต้อง ภาวนาให้ผู้กล้าชนะให้ได้แล้วละ"

"พี่ว่า เขาจะเอาชนะได้ไหม"

"แค่มีโอกาศเท่านั้นละ"

"แล้วเรื่อง เผ่าพันธุ์ทั้ง 7 หละพี่ชาย"

"พี่ว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นปัญหานะ"

"แต่พวกหนูว่าน่าจะมีนะ เพราะมิติเราเผ่าเทพ ไม่ได้ให้ความสนใจที่จะช่วยเหลือมนุษย์เลยนี้ ไหนจะเผ่าปีศาจอีก.."

"หึๆ ไม่ต้องห่วง พี่จะเป็นคนออกหน้าเอง"

"แต่พี่ชาย พี่จะออกไปยังไงละคะ? "

"เรื่องนั้นพี่มีแผน ถึงพี่จะออกไปเองไม่ได้แต่แค่พลังส่วนเล็กๆ ของพี่ส่วนเดียวหนะทำได้"

จอมมารพูดขึ้นและยิ้มออกมา อย่างเจ้าเล่ห์

.

.

.

"โรส...หลังจากกลับไปข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้า"

ผู้กล้าพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เป็นปกติแล้วทำให้โรสสบายใจขึ้นเยอะ แต่ถึงอย่างงั้นโรสยังคงสงสัยอยู่ดีว่าเรื่องอะไรกันที่ ทำให้ผู้กล้าเจ้านายผู้มากความสามารถของเธอ ต้องเป็นกังวลถึงขนาดที่ปิดไม่มิดอย่างงี้ แต่โรสก็รู้ว่าถามไปผู้กล้าก็คงไม่บอกเธออยู่ดีจึงไม่พูดอะไรออกไปเลยดีกว่า 

"ค่ะมาสเตอร์"

หลังจากพูดแล้วโรสก็วิ่งไปเกาะแขนผู้กล้าทันที แต่ผู้กล้าไม่ได้สนใจโรสและหันไปทางด้านนอกของป่าแทน และพูดขึ้น

"แล้ว เคน เจ้าให้ใครไปแอบอยู่แถวๆ ทางเข้าป่าใช่หรือไม่ ข้าสังเกตุมาตั้งแต่มาถึงแล้วแล้ว เธอแอบรอซุ่มโจมตีอยู่แถวๆทางเข้าป่า กับภูติอีกตนนึง"

"อ้อ....ใช่นั้นเพื่อนผมเอง เป็นเจ้าหน้าที่อาสาสมัครหนะครับ" พอพูดกล้าพูดทักขึ้นเหมือนเคนจะพึ่งจำได้ว่าเขาสั่งให้เปอร์เซียรออยู่ข้างหน้าป่าเพื่อซุ่มโจมตี  ∑(￣□￣;)

เหมือนผู้กล้ากับโรสจะดูออกจึงพากันทำหน้าแปลกๆกัน

"..."   (￣.￣)  ผู้กล้า

"...."٩(●˙—˙●)۶ โรส

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________