ตอนที่ 11
อีวานวิ่งเข้ามาหาน้าสาวแล้วกอดแน่นพุดแก้วกอดหลานชายด้วยความดีใจจนน้ำตาคลอ เธอคิดถึงอีวานมากที่สุด ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นคนที่พรากน้าหลานให้จากกันกังสดาลรู้สึกประทับใจกับสิ่งที่เห็นดูออกว่าสองน้าหลานรักกันมากแค่ไหนและพี่ชายของเธอไม่มีทางสู้พุดแก้วได้
“น้าแก้วมารับผมกลับบ้านใช่ไหมครับ”เด็กชายถามเป็คำแรก
“ใช่จ้ะ”พุดแก้วพยักหน้ารับ กังสดาลใจหายเมื่อได้ยินอย่างนั้น
“คุณพุดแก้วคะฉันมีเื่อยากขอคุยกับคุณหน่อย”
“เื่อะไรคะ”น้ำเสียงพุดแก้วดูเป็มิตรกับกังสดาลมากขึ้น
“อย่าเพิ่งพาอีวานกลับเมืองไทยตอนนี้ได้ไหมคะ”
“เพราะอะไรคะ”พุดแก้วย้อนถามด้วยความสงสัย
“ฉันอยากให้อีวานได้พบปู่กับย่าก่อนพ่อแม่ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามีหลานโตขนาดนี้แล้ว” กังสดาลบอกตามตรง
“ครอบครัวคุณไม่มีใครรู้เื่พี่มิคาเอลกับพี่พุดกรองเลยหรือคะ”พุดแก้วถามอย่างแปลกใจ
“ท่านทราบเื่ที่มิคมีคนรักอยู่ที่เมืองไทยแต่ไม่ทราบว่ามีหลานค่ะตอนที่นิคเรียกมิคกลับมาไม่ได้อยู่บ้านแต่อยู่ที่มอสโกแทน เราเลยไม่รู้เื่ของเขามากนักนิคบอกแค่ว่ามิคไม่ได้จริงจังอะไรกับผู้หญิงไทยคนนั้น แถมยังบอกว่ามิคเต็มใจที่จะแต่งงานกับคนที่เลือกไว้ให้พ่อกับแม่เลยไม่ได้สงสัยอะไรเพราะปกติมิคเชื่อและทำตามที่นิคบอกมาตลอด” พูดถึงเื่นี้แล้วกังสดาลก็รู้สึกะเืใจเหลือเกินหากฉุกใจคิดกันสักนิดมิคาเอลก็อาจไม่มีจุดจบเช่นนี้
“พี่ชายของคุณนี่ใจดำจริงๆ”
“นิคเป็คนที่ตั้งใจจะทำอะไรแล้วต้องทำให้ได้ค่ะ”กังสดาลไม่รู้จะพูดอย่างไรดี
“และผมก็ใจดำกับคุณด้วย”เสียงของนิโคลัสดังขึ้นจากทางด้านหลัง พุดแก้วเม้มปาก
“นาเดียพาหลานกลับไปที่ห้องเรามีเื่จะคุยกับผู้หญิงคนนี้” นิโคลัสออกคำสั่งเสียงดัง กังสดาลลังเลส่วนอีวานก็กอดพุดแก้วแน่นไม่ปล่อย
“อีวาน กลับไปที่ห้องก่อนนะครับเสร็จธุระแล้วน้าแก้วจะตามไป” พุดแก้วไม่อยากให้หลานต้องมารับรู้ปัญหาบ้าๆ นี้จึงหาทางเลี่ยงให้อีวานออกไปก่อน
“น้าแก้วรีบตามไปนะ”เด็กน้อยยอมอย่างว่าง่าย พุดแก้วพยักหน้ารับคำ
“ไปกับป้านะลูก”กังสดาลรีบจูงหลานออกไปทันที
“ออกไปจากบ้านผมได้แล้ว”
นิโคลัสเอ่ยปากไล่โดยไม่รักษามารยาทเขาทั้งโกรธทั้งโมโหและอายที่ถูกพุดแก้วทำร้ายร่างกายโดยไม่มีโอกาสได้ตอบโต้
“คิดว่าฉันอยากจะอยู่ที่นี่นักเหรอฉันไปแน่และอีวานต้องไปกับฉัน” พุดแก้วไม่เกรงใจเขาเช่นกัน
“คุณจะไม่มีทางพาอีวานไปจากที่นี่ได้และคุณไม่ต้องมาที่นี่อีก ผมไม่ต้อนรับคนอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัว”
“ฉันเลี้ยงอีวานมาั้แ่เกิดเป็น้าแท้ๆ ของเขา และเขาก็รักฉันมากด้วย คุณต่างหากที่ควรอยู่ห่างๆ อีวาน” พุดแก้วพูดอย่างเหลืออด
“ก็แค่ต่อไปเขาจะรักผมและลืมคุณแน่”
“ไม่มีทางฉันไม่ยอมให้อีวานอยู่ที่นี่แน่”
“คุณจะทำอะไรได้ผมไม่ให้อีวานไปไหนทั้งนั้น” นิโคลัสเสียงเข้ม
“ฉันคิดว่าถ้าหลานอยู่ใกล้คุณคงไม่ดีแน่เพราะคงได้รับการถ่ายทอดนิสัยเลวๆ จากคุณแน่”
“มากเกินไปแล้วนะพุดแก้ว” ชายหนุ่มเสียงแข็งด้วยความโมโห
“ที่พูดมายังน้อยไปด้วยซ้ำ”พุดแก้วสะบัดหน้าทำท่าจะเดินหนีไปที่ห้องของอีวาน แต่นิโคลัสสั่งให้บอดี้การ์ดจับตัวเธอไว้ระดับครูเทควันโดอย่างพุดแก้วมีหรือจะยอมให้จับง่ายๆ เธอใช้ฝีมือที่มีปกป้องตัวเองแต่แค่คนเดียวมีหรือจะสู้คนที่เยอะกว่าได้ ในที่สุดพุดแก้วก็ถูกบอดี้การ์ดของนิโคลัสจับตัวได้
“พาผู้หญิงคนนี้ออกไปจากบ้านและห้ามเข้าใกล้ฉันเกินกว่าสองร้อยเมตร” นิโคลัสออกคำสั่งดังขึ้น
“ปล่อยคุณทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ” พุดแก้วพยายามดิ้น
“ผมทำได้แน่พาผู้หญิงบ้าคนนี้ออกไปให้พ้นหูพ้นตาเสียที” เขาออกคำสั่งอีกครั้ง
“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงบ้านะไอ้ผู้ชายเฮงซวย รังแกคนไม่มีทางสู้ ไอ้คนนิสัยเสีย ไอ้บัดซบ” พุดแก้วะโลั่นนิโคลัสยิ่งฟังก็ยิ่งโมโห
“รีบพาออกไปอยากจะให้แม่คนนี้ด่าฉันมากกว่านี้หรือไง” นิโคลัสตวาดลั่น วูฟล์และฟลิ้นต์รีบพาพุดแก้วออกไปทันทีแต่มันไม่ง่ายเลยเพราะเธอพยศเหลือเกิน
“คิดว่าไอ้ประตูแค่นี้จะกั้นฉันได้เหรอ” พุดแก้วยืนมองประตูคฤหาสน์อย่างเจ็บใจ
“กลับไปก่อนเถอะครับคุณผู้หญิงดึกมากแล้ว” วูฟล์ขอร้องกึ่งไล่
“ฉัน้าพบอีวาน”หญิงสาวยืนกรานหนักแน่น
“ขอร้องนะครับตอนนี้คุณกลับไปก่อน เอาไว้เ้านายอารมณ์เย็นค่อยมาคุยกันใหม่” ฟลิ้นต์พูดขึ้นมาบ้าง
“ไม่เ้านายของคุณบ้าอำนาจ พูดไม่รู้เื่หรอก” หญิงสาวเถียง
“ขอร้องนะครับคุณพุดแก้วกลับไปก่อน เดี๋ยวผมจะให้คนขับรถพาคุณไปส่งที่พักนะครับ รออยู่ที่หน้าบ้านสักครู่”วูฟล์พูดต่อพร้อมทั้งมองพุดแก้วเป็เชิงขอร้อง
“ฉันอยากจะพูดกับน้องสาวของผู้ชายคนนั้น”พุดแก้วต่อรอง
“ผมคิดว่ามันไม่เหมาะเ้านายของผมคงไม่พอใจแน่” ฟลิ้นต์เกรงว่าจะเกิดปัญหาตามมาอีกหากนิโคลัสรู้ว่าพุดแก้วยังไม่ไปจากที่นี่
“ก็ได้บอกเ้านายเฮงซวยของคุณด้วยว่า ฉันจะกลับมาอีก ฉันจะไม่ยอมแพ้”
นิโคลัสกอดหลานชายที่กำลังร้องไห้อยู่อย่างใจเย็นอีวานร้องไห้และร้องหาพุดแก้วคนเดียวเท่านั้น แม้แต่กังสดาลก็ไม่สามารถปลอบใจเด็กน้อยได้เลย
“คุณน้ากลับไปที่พักแล้วครับ”นิโคลัสบอกกับหลานชายอย่างอ่อนโยน
“ทำไมน้าแก้วนอนกับผมไม่ได้ล่ะฮะ”เด็กชายถามเสียงสะอื้น
“บ้านของเราเล็กไม่สามารถรับรองแขกได้” นิโคลัสปดคำโต คนฟังอย่างกังสดาลได้แต่ส่ายหน้า
“บ้านคุณลุงใหญ่มากนะครับ”เด็กน้อยเถียง
“แต่ไม่ใหญ่พอสำหรับน้าของอีวานไงเชื่อลุงนะอยู่กับลุงที่นี่ แล้วหนูจะเป็เด็กที่เติบโตอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด” นิโคลัสพูดกับหลานชายอย่างจริงใจ
“ผมอยากอยู่กับน้าแก้วด้วย”เด็กน้อยสะอื้น
“รักลุงไหมอีวาน”นิโคลัสถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เด็กชายมองหน้าของเขานิ่งก่อนที่จะพยักหน้ารับ ทำเอาคนฟังยิ้มอย่างพอใจ
“แต่รักน้าแก้วมากกว่า”เด็กชายพูดต่อ นิโคลัสแทบจะหุบยิ้มลงทันที เจ็บใจและอิจฉาผู้หญิงคนนั้นอย่างที่สุด
“พรุ่งนี้ป้าจะพาน้าแก้วมาหาอีวานนะครับ”กังสดาลเอ่ยขึ้น เธอไม่สามารถทนเห็นหลานชายร้องไห้ได้อีกแล้วนิโคลัสหันมามองหน้าน้องสาวอย่างเอาเื่
“จริงๆ นะครับ” สีหน้าอีวานดีขึ้นทันตาเห็น
“จริงจ้ะป้าสัญญา และน้าพุดแก้วจะมาพักกับอีวานที่นี่แน่นอน” หญิงสาวยืนยันอีกครั้งอย่างหนักแน่น
“ทำไมไปพูดแบบนั้นกับหลาน ตั้งใจจะขัดใจเราใช่ไหม”นิโคลัสถามด้วยความหงุดหงิด เมื่อออกมาจากห้องนอนของอีวาน
“เราไม่อยากเห็นอีวานร้องไห้เพราะเื่นี้ตัวก็เห็นว่าหลานเสียใจมากขนาดไหนเมื่อรู้ว่าคุณพุดแก้วไม่อยู่แล้ว”กังสดาลพูดตามสิ่งที่เห็น
“อีกหน่อยอีวานจะร้องน้อยลงและลืมทุกอย่างในที่สุดถ้าไม่ได้เจอผู้หญิงคนนั้นอีก” ชายหนุ่มเถียง
“แต่เขาสองคนรักกันมากเื่นี้เป็เื่จริงที่เปลี่ยนไม่ได้ อย่าทำเป็คนไร้น้ำใจเลยนะ”กังสดาลพยายามประนีประนอมให้มากที่สุด
“เราจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในบ้าน”นิโคลัสยืนกรานคำเดิมหนักแน่น
มันไม่ใช่แค่้ากันไม่ให้อีวานกับพุดแก้วได้อยู่ด้วยกันแค่นั้นแต่มันเป็การกันหัวใจและความรู้สึกของตัวเองด้วยต่างหากนิโคลัสไม่อยากให้ผู้หญิงที่ชื่อพุดแก้วมีอิทธิพลในความรู้สึกของตนมากไปกว่านี้
“แต่เราตกลงกับอีวานไปแล้วนะ”หญิงสาวท้วง
“นั่นคือเื่ที่ต้องจัดการเองนะน้องรักแต่เราไม่ยอมให้อีวานไปไหนและไม่ให้ใครมาบ้านอีกเด็ดขาด”นิโคลัสย้ำชัดแล้วเดินจากไป
“นิคมันมากไปแล้วนะ” คราวนี้กังสดาลเริ่มจะโกรธในความไม่มีเหตุผลของพี่ชายตนเองจริงๆแล้ว
สองวันต่อมา
อังเดรนั่งอยู่ในรถมองคนที่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าบ้านของนิโคลัสด้วยความแปลกใจเพราะท่าทางบอกว่ากำลังโมโหมาก ชายหนุ่มตัดสินใจลงจากรถแล้วเดินเข้าไปหา
“สวัสดีครับจำผมได้ไหม” อังเดรส่งเสียงทักทายก่อนเขาจำได้ว่าเธอคือคนที่เจอในงานเมื่อหลายวันก่อน
“คุณ” พุดแก้วหันมามองและนึกได้ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร
“ดีใจจังที่คุณจำผมได้ ว่าแต่คุณมาทำอะไรที่นี่หรือครับ”
“ฉันอยากจะเข้าไปข้างในค่ะแต่เข้าไปไม่ได้” เธอบอกตามตรง
“คุณรู้จักกับเ้าของบ้านหลังนี้หรือครับ”เขาแกล้งถาม
“ถ้าคุณหมายถึงเ้าของบ้านที่เป็ผู้ชายนิสัยแย่ๆปากจัด เห็นแก่ตัว เ้าแผนการที่ชื่อนิโคลัส อเล็กซิส ชาโรนอฟละก็ใช่ค่ะ” น้ำเสียงพุดแก้วห้วนและแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดจนคนฟังอดหัวเราะไม่ได้
“คุณพูดซะผมเห็นภาพว่าแต่คุณสนใจจะเข้าไปข้างในกับผมไหม” เขาเอ่ยชวนพร้อมรอยยิ้ม
“คุณไว้ใจฉันเหรอบางทีฉันอาจจะเป็สายลับที่ทางการส่งมา หรืออาจเป็พวกไม่ประสงค์ดีก็ได้นะ”พุดแก้วชักแปลกใจกับผู้ชายคนนี้แล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะมาอยู่ใกล้ทุกครั้งเกินไปแล้ว
“ถ้าเป็แบบนั้นก็ดีครับธุรกิจของผมก็จะได้ไม่มีคู่แข่ง” อังเดรพูดทีเล่นทีจริง
“ผมชื่ออังเดรเซียร์คอฟครับ ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็ทางการอีกครั้งนะครับว่าแต่คุณจะเข้าไปข้างในกับผมไหม” ชายหนุ่มถามอีกครั้ง
“เข้าค่ะ”หญิงสาวตอบอย่างมั่นใจ
“เอาละงั้นเราจะเข้าไปในคฤหาสน์ที่แสนยิ่งใหญ่ของตระกูลชาโรนอฟเพื่อพบกับผู้ชายที่หลายคนขนานนามว่าเป็นักธุรกิจเืเย็นกันพร้อมนะครับ” อังเดรส่งยิ้มให้
“ค่ะ”พุดแก้วตอบรับทันที
“งั้นคุณควรขึ้นไปนั่งบนรถกับผมเพื่อเราจะเข้าไปในนั้นด้วยกันโดยที่ไม่มีใครว่าได้” อังเดรผายมือเชิญพุดแก้วพยักหน้าแล้วก้าวขึ้นรถทันที
--------------------------------
ขอบคุณที่ติดตามและขอให้มีความสุขกับการอ่านนิยายนะคะ????
37K
