พี่ปี4กับน้องเฟรชชี่ปี1

เวลาในมหาวิทยาลัยผ่านไปช้าๆ แต่สำหรับ มีน กลับรู้สึกว่าหลายสิ่งรอบตัวเปลี่ยนไปเร็วเหลือเกิน โดยเฉพาะหัวใจของเขา

เขาเริ่มชินกับการมี พี่คิน มารับหน้าตึกตอนเลิกคลาส

เริ่มชินกับเสียงแจ้งเตือนข้อความจาก LINE ที่มีชื่อ “พี่คิน” เด้งขึ้นมาทุกเย็น

เริ่มชินกับการเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว… แค่เพราะข้อความสั้นๆ ว่า “กินข้าวยัง”

และทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นโดยที่มีนไม่ทันรู้ตัวเลยว่า “ความคิดถึง” มันเริ่มเกาะกินใจช้าๆ

เย็นวันศุกร์ —

มีนเพิ่งเรียนเสร็จตอนเกือบหกโมงเย็น เขาเดินออกจากตึกช้าๆ สายตากวาดมองไปรอบๆ อย่างเผลอๆ

แต่วันนี้… ไม่มีพี่คิน อยู่ตรงนั้น

เขาหยุดยืนอยู่หน้าตึกนานกว่าปกติ ใจเต้นแ๵่๭ๆ อย่างประหลาด ทั้งที่อีกฝ่ายไม่เคยสัญญาว่าจะมาทุกวัน

"พี่คินไม่มาวันนี้แฮะ... คงติดธุระ"

มีนบอกตัวเอง แต่ขอบปากกลับเม้มแน่นแบบห้ามไม่ให้ผิดหวัง

เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู — ไม่มีข้อความใหม่ ไม่มีแจ้งเตือนใดๆ

“อย่าเพิ่งงี่เง่าน่า” เขาพูดกับตัวเองเบาๆ แล้วเดินออกจากตึกอย่างช้าๆ

แต่ยังไม่ทันพ้นหน้าประตูตึก เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากทางขวา

“เดินช้าแบบนี้ กลัวพี่หาไม่เจอหรือไง?”

มีนหันขวับไปตามเสียง — และเห็นคินยืนอยู่ใต้ต้นไม้ข้างตึก ถือถุงขนมสองใบในมือ ใส่เสื้อยืดธรรมดา กางเกงวอร์ม และหมวกแก๊ปสีดำ

“พี่คิน! ผมนึกว่าพี่ไม่มาแล้ว…”

คินยิ้มเอื่อยๆ ก่อนยื่นถุงหนึ่งมาให้ “วันนี้พี่ไปซ้อมบาสกับพวกรุ่นน้องมา เลยมาช้านิดนึง เห็นเราชอบกินขนมร้านนี้ เลยแวะซื้อมาให้”

มีนรับขนมมา ยิ้มกว้างแต่พูดไม่ออก สายตาเขาเหมือนอยากจะบอกอะไรบางอย่าง…แต่ไม่กล้า

ในร้านข้าวตามสั่งหน้าหอ

วันนี้มีนกับคินมานั่งกินข้าวเหมือนเดิม เป็๞เ๹ื่๪๫ธรรมดาในสายตาคนอื่น แต่ไม่ใช่สำหรับมีนในตอนนี้

เพราะหัวใจเขามันไม่ธรรมดาอีกต่อไป

คินนั่งคุยเ๹ื่๪๫เรียน เ๹ื่๪๫กีฬา เ๹ื่๪๫เกม แล้วจู่ๆ ก็ถามขึ้นมา

“มีน ชอบพี่บ้างมั้ย”

คำถามนั้นทำเอามีนแทบสำลักน้ำ

“ฮะ!? พี่พูดอะไรนะครับ?”

คินวางช้อนลง มองตาตรงๆ ไม่หลบ

“พี่ถามจริงนะ… ชอบพี่บ้างรึยัง?”

มีนหน้าแดงจัด ก้มหน้าลง ไม่กล้ามองตอบตรงๆ

“ผม… ไม่แน่ใจครับ ผมแค่รู้ว่า…ถ้าพี่หายไป ผมคงเหงาแปลกๆ”

คินหัวเราะเบาๆ แล้วพูดเสียงนุ่ม

“ถ้าอย่างนั้น... พี่จะไม่หายไปไหนแน่นอน”

คืนนั้น มีนกลับมานอนที่หอ

เขากอดหมอนแน่นจนแทบขาดอากาศหายใจ พลางนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างห้ามใจไม่ให้ยิ้ม

ข้อความใหม่จาก LINE เด้งขึ้นมาพอดี

พี่คิน: “วันนี้เห็นหน้าแล้ว พรุ่งนี้คงนอนหลับฝันดี :)”

มีนอ่านข้อความแล้วเผลอยิ้มกว้าง ก่อนจะตอบไปเบาๆ

มีน: “ผมก็เหมือนกันครับ…ฝันดีนะพี่คิ

น”

และคืนนี้… มีนรู้ตัวแล้วว่า

เขากำลังรอใครบางคนอยู่ในหัวใจเสมอ