ตุ๊บ!
“แอ้ก โอ้ย ไอ้บ้า !!! … มันเจ็บนะ”
ทันทีถูกโยนลงกับพื้นทรายหน้าบันไดบ้าน ฉันก็เอ่ยปากด่าด้วยความเจ็บ
“ไปอาบน้ำ นั่นถุงเสื้อผ้ากับของใช้จำเป็”
“ทำไมฉันต้องอาบ!!”
“สภาพอย่างกับลูกหมาตกบ่อขี้”
“นี่แก!”
“ไม่อาบก็นอนนอกบ้าน”
เขาพูดทิ้งท้าย แล้วเดินฮัมเพลงเข้ากระท่อมพร้อมปิดประตูใส่อย่างไม่แยแสผู้หญิงสวยๆ สุดบอบบางอย่างฉัน
เมื่อเสียงทะเลาะเงียบลง เหลือเพียงเสียงสัตว์และแมลงในป่าร้อง พร้อมกับคลื่นทะเลที่พัดเข้าฝั่งไม่ขาดสาย ฉันขนลุกซู่ด้วยความหนาวและแอบหวั่นๆ กับบรรยากาศที่ไม่เคยพบเจอรอบข้าง
ฉันเดินกอดอก ห่อตัวไล่ความหนาว ขึ้นไปนั่งที่กระชานไม้ผุๆ นั่นก้มลงมองสภาพตัวเอง สูดกลิ่นตัวแล้วหยีหน้าแทบอ้วก
“อี๋ แหวะ เหม็นคาวชะมัด…”
ฉันจำใจคว้าถุงของใช้ที่ถูกเตรียมไว้ ยกขึ้นดูทีละชิ้น ก่อนจะด่าหยาบออกมาด้วยความหงุดหงิด ลุกเดินไปเคาะประตูบ้าน เพื่อเรียกคนข้างในมาคุย
ปั้ง ๆๆๆ
“นี่! ออกมานะ นายให้ฉันใส่ของแบบนี้ได้ไง!!”
แอ๊ดดด
“อะไรของเธออีก…”
ฉันชูเสื้อคอกระเช้าสีม่วงประดับเพชรวิววับอย่างกับลิเก และผ้าถุงสีแดงลายดอกไม้หลากสีขึ้นโชว์ เขามองของในมือ สลับกับใบหน้าฉันแล้วถอนหายใจออกมา
“ใส่ๆ ไปเถอะ มันก็เสื้อผ้าเหมือนกัน”
“ฉันไม่ใส่ของแบบนี้!”
“ไม่ใส่ก็แก้ผ้าซะสิ”
“!!!!”
ปั้ง!
เขาปิดประตูใส่หน้าฉัน หายเข้าห้องไป ทิ้งให้ฉันยืนอึ้งอ้าปากพะงาบๆ คิดคำด่าไม่ทัน
ฉันจำใจต้องแบกเสื้อผ้าสไตล์คุณยายท้ายทุ่งเข้าห้องน้ำมุงสังกะสี ทันทีที่แง้มประตูส่องด้วยใจที่ระทึก ฉันก็แทบจะเป็ลม
ส้วมนั่งยองแบบราดโกก โอ่งน้ำเล็กๆ ที่ใส่น้ำไว้อาบ พร้อมกับสบู่กลิ่นสมุนไพรสีเขียวอี๋ ตรานกเงือก และ แฟซ่ากลิ่นมะกรูดวางเตรียมไว้ให้ ไฟฟ้าไม่ต้องพูดถึง เพราะมีแค่ตะเกียงโบราณให้ความสว่างแบบริบหลี่ข้างๆ โอ่งเท่านั้น
“ไอ้บ้านี่มัน…”
ฉันเท้าเอวสบถด่า ก่อนจะทำใจอาบน้ำ เพราะทนกลิ่นคาวน้ำทะเลจากตัวเองไม่ได้ หลังเสร็จกิจส่วนตัว ฉันฝากเสื้อผ้าแบรนด์หรูของตัวเองไว้ในกะละมังสังกะสี เดินกอดอกเพราะโนบรา ไปเคาะเรียกเขาอีกรอบ
แอ้ดดด
“อะไรอีก”
“นายซื้อของมาให้ไม่ครบ” ฉันพูดด้วยเสียงเบาๆ กัดเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น
“พูดให้มันรู้เื่ ฉันไม่ชอบเล่นเกมใบ้คำ...”
“ชะ ชุดชั้นใน!!!” ฉันะโกลับ แล้วเงยหน้าสบตากับเขา
“อ่อ… ก็ไม่คิดว่าเธอจะบ้าบิ่นวิ่งลงทะเลนิ”
“!!! อย่าบอกนะ ว่าจะให้ฉันใส่ตัวเก่า”
เขาพยักหน้า ยิ้มมุมปาก ใช้สายตาแทะโลมร่างกายฉัน
“เธอไม่มีอะไรให้ปิดอยู่แล้วนิ ไม่ต้องใส่ก็ได้มั้ง”
“นะ นี่แก!!!”
“อย่าเยอะ เธอไม่ได้มาพักร้อน”
“อย่างน้อยซื้อเสื้อในหน่อยเส้!!!”
ฉันะโกลับด้วยความโมโห เขาขมวดคิ้วมองแล้วหันหน้าหนี
“เออ! ขึ้นฝั่งไปจะซื้อให้… รำคาญชิบ” เขาสบถด่าเบาๆ
“ฉันจะไปซื้อเอง”
“เธอไม่มีสิทธิ์ก้าวขาออกจากเกาะนี้”
“!!!” เขาท้าทาย พลางโยนขนมปังแซนวิสไส้หมูหยองให้ฉัน
ตุ๊บ !
“กินซะ วันนี้คงไม่ได้ทำกับข้าวแล้ว”
“....” ฉันคว้าขนมปังห่อนั้นขว้างคืน เขาหลบทันก่อนจะหันมาจ้องเขม็งใส่
“ไม่ต้องแดก”
เขาก้มหยิบขนมปัง แกะถุงกัดโชว์ เดินฮัมเพลงเข้าห้อง ทิ้งให้ฉันนั่งตากลมทะเลและกองทัพยุงอยู่หน้ากระท่อมคนเดียว
‘คอยดูเถอะ ถ้าฉันรอดจากเกาะนรกนี่ไปได้ ฉันจะลากทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเื่นี้เข้าคุกให้หมดเลย’