แผนสยบยัยคุณหนูตัวร้ายของนายหัว

    บทที่ 7 จบสิ้นชีวิตคุณหนู

    ตุ๊บ!

    “แอ้ก โอ้ย ไอ้บ้า !!! … มันเจ็บนะ”

    ทันทีถูกโยนลงกับพื้นทรายหน้าบันไดบ้าน ฉันก็เอ่ยปากด่าด้วยความเจ็บ

    “ไปอาบน้ำ นั่นถุงเสื้อผ้ากับของใช้จำเป็๞”

    “ทำไมฉันต้องอาบ!!”

    “สภาพอย่างกับลูกหมาตกบ่อขี้”

    “นี่แก!”

    “ไม่อาบก็นอนนอกบ้าน”

    เขาพูดทิ้งท้าย แล้วเดินฮัมเพลงเข้ากระท่อมพร้อมปิดประตูใส่อย่างไม่แยแสผู้หญิงสวยๆ สุดบอบบางอย่างฉัน

    เมื่อเสียงทะเลาะเงียบลง เหลือเพียงเสียงสัตว์และแมลงในป่าร้อง พร้อมกับคลื่นทะเลที่พัดเข้าฝั่งไม่ขาดสาย ฉันขนลุกซู่ด้วยความหนาวและแอบหวั่นๆ กับบรรยากาศที่ไม่เคยพบเจอรอบข้าง

    ฉันเดินกอดอก ห่อตัวไล่ความหนาว ขึ้นไปนั่งที่กระชานไม้ผุๆ นั่นก้มลงมองสภาพตัวเอง สูดกลิ่นตัวแล้วหยีหน้าแทบอ้วก

    “อี๋ แหวะ เหม็นคาวชะมัด…”

    ฉันจำใจคว้าถุงของใช้ที่ถูกเตรียมไว้ ยกขึ้นดูทีละชิ้น ก่อนจะด่าหยาบออกมาด้วยความหงุดหงิด ลุกเดินไปเคาะประตูบ้าน เพื่อเรียกคนข้างในมาคุย

    ปั้ง ๆๆๆ

    “นี่! ออกมานะ นายให้ฉันใส่ของแบบนี้ได้ไง!!”

    แอ๊ดดด

    “อะไรของเธออีก…”

    ฉันชูเสื้อคอกระเช้าสีม่วงประดับเพชรวิววับอย่างกับลิเก และผ้าถุงสีแดงลายดอกไม้หลากสีขึ้นโชว์ เขามองของในมือ สลับกับใบหน้าฉันแล้วถอนหายใจออกมา

    “ใส่ๆ ไปเถอะ มันก็เสื้อผ้าเหมือนกัน”

    “ฉันไม่ใส่ของแบบนี้!”

    “ไม่ใส่ก็แก้ผ้าซะสิ”

    “!!!!”

    ปั้ง!

    เขาปิดประตูใส่หน้าฉัน หายเข้าห้องไป ทิ้งให้ฉันยืนอึ้งอ้าปากพะงาบๆ คิดคำด่าไม่ทัน

    ฉันจำใจต้องแบกเสื้อผ้าสไตล์คุณยายท้ายทุ่งเข้าห้องน้ำมุงสังกะสี ทันทีที่แง้มประตูส่องด้วยใจที่ระทึก ฉันก็แทบจะเป็๲ลม

    ส้วมนั่งยองแบบราดโกก โอ่งน้ำเล็กๆ ที่ใส่น้ำไว้อาบ พร้อมกับสบู่กลิ่นสมุนไพรสีเขียวอี๋ ตรานกเงือก และ แฟซ่ากลิ่นมะกรูดวางเตรียมไว้ให้ ไฟฟ้าไม่ต้องพูดถึง เพราะมีแค่ตะเกียงโบราณให้ความสว่างแบบริบหลี่ข้างๆ โอ่งเท่านั้น

    “ไอ้บ้านี่มัน…”

    ฉันเท้าเอวสบถด่า ก่อนจะทำใจอาบน้ำ เพราะทนกลิ่นคาวน้ำทะเลจากตัวเองไม่ได้ หลังเสร็จกิจส่วนตัว ฉันฝากเสื้อผ้าแบรนด์หรูของตัวเองไว้ในกะละมังสังกะสี เดินกอดอกเพราะโนบรา ไปเคาะเรียกเขาอีกรอบ

    แอ้ดดด

    “อะไรอีก”

    “นายซื้อของมาให้ไม่ครบ” ฉันพูดด้วยเสียงเบาๆ กัดเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น

    “พูดให้มันรู้เ๹ื่๪๫ ฉันไม่ชอบเล่นเกมใบ้คำ...”

    “ชะ ชุดชั้นใน!!!” ฉัน๻ะโ๠๲กลับ แล้วเงยหน้าสบตากับเขา

    “อ่อ… ก็ไม่คิดว่าเธอจะบ้าบิ่นวิ่งลงทะเลนิ”

    “!!! อย่าบอกนะ ว่าจะให้ฉันใส่ตัวเก่า”

    เขาพยักหน้า ยิ้มมุมปาก ใช้สายตาแทะโลมร่างกายฉัน

    “เธอไม่มีอะไรให้ปิดอยู่แล้วนิ ไม่ต้องใส่ก็ได้มั้ง”

    “นะ นี่แก!!!”

    “อย่าเยอะ เธอไม่ได้มาพักร้อน”

    “อย่างน้อยซื้อเสื้อในหน่อยเส้!!!”

    ฉัน๻ะโ๠๲กลับด้วยความโมโห เขาขมวดคิ้วมองแล้วหันหน้าหนี

    “เออ! ขึ้นฝั่งไปจะซื้อให้… รำคาญชิบ” เขาสบถด่าเบาๆ

    “ฉันจะไปซื้อเอง”

    “เธอไม่มีสิทธิ์ก้าวขาออกจากเกาะนี้”

    “!!!” เขาท้าทาย พลางโยนขนมปังแซนวิสไส้หมูหยองให้ฉัน

    ตุ๊บ !

    “กินซะ วันนี้คงไม่ได้ทำกับข้าวแล้ว”

    “....” ฉันคว้าขนมปังห่อนั้นขว้างคืน เขาหลบทันก่อนจะหันมาจ้องเขม็งใส่

    “ไม่ต้องแดก”

    เขาก้มหยิบขนมปัง แกะถุงกัดโชว์ เดินฮัมเพลงเข้าห้อง ทิ้งให้ฉันนั่งตากลมทะเลและกองทัพยุงอยู่หน้ากระท่อมคนเดียว

    ‘คอยดูเถอะ ถ้าฉันรอดจากเกาะนรกนี่ไปได้ ฉันจะลากทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเ๱ื่๵๹นี้เข้าคุกให้หมดเลย’