ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

"แก!!!ไอ้คนทรยศ!!!"หัวหน้าโจรกัดฟันกรอด ตะคอกออกมาด้วยความโมโห"ทรยศ!? กลุ่มโจรเน่าๆมีอะไรให้น่าภักดีกัน!"ลูกน้องของมันสวนคำ กลับมาทันที"นายท่าน ข้าจะบอกทุกอย่างที่ข้ารู้ แต่มีข้อแม้อยู่อย่างเดียว"มันพูดขึ้น"หือน่าสนใจ... เจ้าต้องการอะไร อย่าบอกนะว่า..ต้องการให้ข้าปล่อยจ้าไป"ซานหลงหรี่ตามองมันอย่างเยือกเย็น"ไม่!ข้าขอโอกาสในการแก้แค้น!! มันคนนี้ฆ่าพี่ชายข้าอย่างเลือดเย็น ข้าต้องการฆ่ามันด้วยมือของข้า!!"มันจ้องมองหัวหน้าโจร ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น"แก!!!แก กล้าหรือ ไอ้คนทรยศ พี่ชายแกมันสมควรตาย มันทำงานพลาด ข้าก็แค่ทำตามกฎ"หัวหน้าโจรตะคอกใส่อดีตลูกน้องด้วยความเดือดดาล"โอ้ว!!จริงหรือ ได้ข้าให้โอกาศเจ้า"ซานหลงเอ่ยขึ้น แววตาอันคมปราบมองดูละครเบื้องหน้า อย่างเยือกเย็นผิดวิสัยของเด็ก 16 ปี"ทีนี้ลองบอกมาซิ!พวกเจ้าเป็นใคร"ซานหลงเริ่มถาม"ปีกทองแดง กลุ่มย่อยที่ 9 ของกลุ่มโจรอินทรีย์ ผู้นำชื่อปีกเหล็ก มีสมาชิกทั้งหมด 32 คน"มันเอ่ยปากออกมาตามที่พูดไว้"โอ้ว!แล้วทำไมถึงต้องมาจับคุณหนูอี้ของข้าด้วยละ""เพราะนายท่านตระกูลเฟิงตั้งรางวัลนำจับแม่นางอี้เอาไว้ สำหรับใครก็ตามที่จับคุณหนูอี้กลับไปได้ จะได้รางวัลใหญ่จากตระกูล ตอนนี้อินทรีย์ทุกกลุ่มต่างแข่งกันตามหานาง โชคดีที่คนของเราเจอนางอยู่หน้าร้านเหล็กวันนี้ แต่ ก็โชคไม่ดี ที่ทำไม่สำเร็จ""โอ้ว!!ไม่คิดว่านายท่านตระกูลเฟิงจะอยากได้นางเป็นสะใภ้ ถึงขนาดนี้"ซานหลงหรี่ตาเอ่ยขึ้น"ไม่ใช่สะใภ้ แต่จะเอานางไปเป็น หญิงบำเรอ ของมันขอรับ!"โจรหนุ่มเฉลย ได้ยินดังนั้นซานหลงถึงกับผงะ"แก่จะลงโลงอยู่แล้ว....ยังจะ..หึ!!! เอาไว้หนาวนี้ ต้องไปเยี่ยมบ้านตระกูลเฟิง มอบความอบอุ่นให้พวกมันสักหน่อย น้ำมันยิ่งไม่มีที่ขายอยู่ด้วย""บอกทุกเรื่องของกลุ่มอินทรีย์ให้ข้ารู้...."เด็กหนุ่มถามถึงกลุ่มอินทรีย์"ได้ขอรับ กลุ่มอินทรีย์ มีอย่างตำ 4000 คน มีการแบ่งลำดับขั้นของกลุ่มเป็น 3 ขั้น ตามชื่อเรียก ปีกทอง ปีกเงิน และปีกทองแดง โดยให้ความสำคัญลดหลั่งลงมา ตามขนาดของกองกำลัง แต่ละขั้นจะถูกแบ่งออกเป็น 9 กลุ่ม เช่นพวกเราคือปีกทองแดงกลุ่มที่ 9 โจรอินทรีย์เกิดจากการรวมกลุ่มกันของ 4 ตระกูลใหญ่ในเมือง ออกปล้นสะดมตามคำสั่ง จากมัตติการประชุมร่วมกันของทั้ง 4 ตระกูล"สี่ตระกูลหรือ!!พวกมันไม่กลัวทางการไม่กลัวกฎหมายบ้านเมืองหรืออย่างไร"ซานหู่กัดฟันกรอดด้วยความโมโห เมื่อรู้ความจริง"หึ!ทางการ?กฎหมายบ้านเมือง?ฮ้าๆๆๆที่เจ้าสังหารพวกข้าไม่กลัวกฎหมายบ้านเมืองหรืออย่างไร ข้อหาฆ่าคนตายต้องชดใช้ด้วยชีวิต!"หัวหน้าโจรหัวเราะลั่นกล่าวคำออกมาหน้าตาเฉย "ฆ่า!โจรอย่างพวกเจ้าไม่ผิดกฏหมาย"ซานหู่ตะคอกใส่มัน"โจร!เจ้าเอาหลักฐานอะไรมากล่าหาว่าพวกข้าเป็นโจร พวกขอทาน อย่างพวกเจ้าสิโจร ดักปล้นเข่นฆ่าพวกข้า รอให้คนของข้ารอดเข้าเมืองไปได้ก่อนเถอะ พวกเจ้าทั้งหมดจะถูกจับ ตัดสินตามกฏหมายบ้านเมืองฮ้าๆๆๆ""เจ้า!!...""ใจเย็นก่อนท่านพ่อ.."ซานหลงดึงแขนบิดาเอาไว้ ส่ายหัวเบาๆ พูดอะไรเรื่องนี้ไปก็ไร้ความหมายในตอนนี้"หึปล่อยข้า พวกโจรขอทาน พวกโจรขายหมู!!"หัวหน้าโจรโวยวายขึ้น ผลัก! ตุบ ตับ "โอ๊ย! อ้าก! หยุดนะเจ้าพวกโจรป่าเถื่อน อ้ากโอ๊ย!"ซานหลงแค่โบกมือ ตีนมากมายก็ปะเคนใส่มันทันที ไม่ต้องเปลืองน้ำลาย เขาจะเสียเวลาไปเถียงถูกผิดกับมันให้ปวดหัวทำไม่ กับคนแบบนี้ ต้องเอาของแข็งกระแทกปากมันสถานเดียว "ว่าต่อ..."ซานหลงกล่าวกับโจรผู้ทรยศ"ทางการเรียกเก็บส่วยจาก 4 ตระกูลใหญ่ กึ่งหนึ่งของทุกสิ่งที่ปล้นมาได้"มันกล่าวขึ้นเบาๆ แต่ใจความของถ่อยคำ หนักอึ่งจนซานหู่พูดอะไรไม่ออกอีก แน่แล้วจะถามหากฎหมายในบ้านเมืองที่นี้ คงได้แค่ความตายเท่านั้น สิ่งที่ไม่อยากให้เกิดที่สุด กลับ เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว นี่หรือ เมืองหน้าด่าน เมืองที่กฎหมายเอาไว้ควบคุมคนธรรมดาสามัญเท่านั้น เมืองที่ผู้ปกครองเมืองไม่ได้สนใจใยดีชีวิตของประชาชน กลับโลภโมโทสันเห็นดีเห็นงามกับโจรปล้นชิง "จะทำอย่างไรได้ ต่อต้านโจรอินทรีย์ ไม่เท่ากับต่อต้านทางการอย่างนั้นหรือ นี่มันเกิดอะไรขึ้น"ซานหูทรุดนั่งลงกับขอนไม้ด้วยความเหนื่อยอ่อน สองมือทึ้งหัวด้วยความสับสน"เอาละจบเรื่องแล้ว ปลดเชือกให้มัน"ซานหลงสั่งคนของตน ให้แก้มัดให้กับโจรผู้ทรยศ "นี่รางวัลของเจ้า" ปึก!!!มีดที่ยึดมาจากหัวหน้าโจรถูกโยนให้มัน ทันทีที่เห็นมีดเล่มนั้น น้ำตาของมันไหลพรากออกมา มีดเล่มนี้มันจำได้ดี และจะจำไปจนตาย มีดที่ใช้แทงตัดขั้วหัวใจพี่ชายของมันอย่างเลือดเย็น มันจับมีดขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเท่า ดวงตาแดงก่ำ จ้องมองหัวหน้าโจรด้วยความโกรธแค้น"เจ้าๆเจ้าจะทำอะไร...อย่านะ ข้าเป็นหัวหน้าของเจ้า เจ้าฆ่าข้าไม่ได้....อัก!"ฉึก!!มีหรือมือมีดจะสนคำพูดของมัน มีดเล่มเล็กแทงเข้าที่หัวใจของมันเช่นกัน ดวงตาหัวหน้าโจรเบิกกว่างขึ้น ลมหายใจของมันหนักอึ้งขึ้น หายใจลำบาก เลือดไหลย้อนขึ้นมาทางปาก ดวงตาของมันเบิกโพรง พยายามสูดลมหายใจ แต่ไม่เป็นผล และสิ้นใจลงเช่นเดียวกับคนที่มันเคยฆ่า"ฮ้าๆๆๆพี่ใหญ่ ข้าแก้แค้นให้ท่านแล้ว ฮ้าๆๆๆข้าแก้แค้นให้ท่านแล้ว"ฉึก!อัก มันกระชากมีดเล่มเดียวกันนั้นออกมาจากอก หัวหน้าโจร แทงเข้าที่หัวใจของตนทันที"ข้าขอขอบคุณ นายน้อย!!!"นี้คือประโยคสุดท้ายที่ตัวมันเอ่ยออกมา ใบหน้าของมันราวกับถูกปลดปล่อยจากโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ ก่อนจะสิ้นใจตาย ตามพี่ของมันไป ซานหลงยืนมองดูศพของพวกมันด้วยความเฉื่อยชา ไร้อาราณ์ใดๆปรากฏออกมาทางใบหน้าของเขา คนที่กล้า ทำร้ายคนในครอบครัวของเขา ไม่ว่ามันจะเป็นใคร เขาจะไม่ปราณีพวกมันสักคน เมื่อกล้าหันคมดาบเข้าหาหมายชีวิตเขาและคนของเขาแล้ว ใยเขาต้องปราณีมันละ เขาไม่ใช่พ่อพระ ไม่ใช่นักรบไร้จิตใจ และไม่วีรบุรุษปราบโจร เรื่องบ้านเมืองเขาไม่ขอยุ่ง ขอมุ่งแต่ดูแลครอบครัวให้อยู่รอดปลอดภัย เพียงเท่านี้ เขาและคนของเขา เป็นแค่คนขายหมูธรรมดาเท่านั้น"ลุงหม่า มีพวกมันทั้งหมดกี่ศพ""ที่นี่ 26 และตรงชายป่าด้านโน้นอีก 6 "หม่าเหลียงรายงาน ซานหลงยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือ พวกมันหลุดรอดไปได้ และ แจ้งข่าวแก่ 4 ตระกูลใหญ่สำเร็จ ถ้าเป็นแบบนั้น เขาและคนของเขาต้องถูกทางการตามล่าแน่ๆ"32 ศพ หึ!ตายยกรัง"เขาคิด"เก็บศพพวกมันทั้งหมดขึ้นเกวียนให้หมด ขนไปที่เนินทราย"เขาต้องทำลายหลักฐานทั้งหมด ลบความเกี่ยวข้องของเขาและคนของเขา ถ้าโชคดี คงยังไม่มีใครรู้เห็นเรื่องนี้"ขนไปทำไมหรือขอรับ!!ที่นั้นมีแต่ จระเข้ เต็มไปหมด"เนินทราย อยู่ไม่ไกลจากค่ายของพวกเขานัก ที่นั่นเป็นเนินดินทรายที่ทอดยาวลงไปในบึงน้ำ เพราะเป็นเกาะดินทราย อยู่กลางน้ำนิ่งจึงเป็นที่แพร่พันธุ์ของ จระเข้

"ให้อาหาร จระเข้ สิถามได้"เขาตอบออกมาเรียบๆ ไม่ได้อธิบายอะไรออกมาอีก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

52.คำสารภาพที่น่าตกใจ

คล้ายกับเรื่องซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

52.คำสารภาพที่น่าตกใจ

คล้ายกับเรื่องซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้