“ฉันบอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้สิ ฉันไม่ยอมยังไงฉันก็ไม่ยอม” เสียงทะเละกันดังโวยวายขึ้นบริเวณด้านหน้าคนขับภายในรถจนเรียกให้เด็กชายวัยสิบสามปีที่นั่งอยู่เบาะหลังหลังตื่นขึ้น
“คุณมันสำส่อนฉันบอกคุณแล้ว...” เสียงโวยวายจากข้างคนขับยังไม่ทันพูดจบก็ถูกขัดขึ้น
“แม่ครับ พ่อครับมีอะไรเหรอครับเสียงดังจัง” เด็กน้อยที่สะลึมสะลือถามขึ้น
“แกไม่ต้องมายุ่ง”ผู้เป็แม่เสียงดังขึ้น
“นี่คุณจะไปดุลูกทำไมคุณนั่นแหละที่เสียงดัง” ผู้เป็พ่อที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่พูดขึ้น
“อย่าขึ้นเสียงกับฉันนะ! ฉันไม่ใช่อีนางคนไทยหน้าหวานคนนั้นนิ”
“คุณพูดบ้าอะไรต่อหน้าลูก”
“คุณอย่าคิดนะว่าฉันจะยอมยังไงฉันก็ไม่ยอม”
“นี่คุณ! พูดให้มันรู้เื่บ้างได้มั้ย อย่าให้มันบ้ามากนัก”
เด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่บริเวณเบาะหลังไม่รู้เื่รู้ราวอะไรก็ได้แต่มองหน้าบิดาและมารดาที่เถียงกันอยู่สลับไปมา
“นี่คุณกล้าด่าฉันเหรอ”ผู้เป็แม่ไม่ยอมก็ได้แต่ทำร้ายผู้เป็บิดาที่กำลังขับรถอยู่จนรถที่แล่นอยู่บนถนนต้องส่ายไปส่ายมาจนแล่นข้ามเลนส์ไปฝั่งถนน
โครม!!
เสียงรถสองคันปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหวแล้วอยู่ๆ ก็มีเสียงะเิดังขึ้น จนเด็กที่ชายนอนหมดสติอยู่ในรถสะดุ้งตื่นทันที
“ไม่นะไม่!”
“คุณราฟค่ะ”เสียงแมรี่เลขาคู่ใจเรียกเ้านายให้ตื่นขึ้นเมื่อเห็นเ้านายนอนเหงื่อซึมขมับทั้งสองข้าง คิ้วขมวดกันแน่น พร้อมกับเสียงร้องที่ดังขึ้นแม้ตาจะยังปิดอยู่
“แมรี่ว่าไง” เสียงชายที่เพิ่งตื่นจากฝันร้ายรีบลุกขึ้นนั่งและหันไปถามเลขาคู่ใจ
“มาดามโทรมานะค่ะไม่ทราบว่า...” แมรี่รีบรายงาน
“บอกว่าผมไม่ว่างออกไปพบลูกค้า”
“แต่ว่า...”
“ผมสั่งอะไรก็ทำตามนั้นออกไปได้แล้ว”
“ค่ะ”แมรี่รับคำเ้านายเสร็จก็รีบออกมาจากห้อง เ้านายที่ฝันร้ายเมื่อครู่ดูท่าจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเธอจึงไม่อยากจะกวนใจเขามาก
ราฟาเอลชามาคอฟ หรือราฟได้แต่นั่งกุมขมับขมวดคิ้วเข้มเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครั้งนั้นทำให้เขาสูญเสียบิดาอันเป็ที่รักไปและเขายังจำได้เสมอว่าเพราะมารดาของเขาจึงทำให้เกิดเหตุการณ์เลวร้ายนั้นขึ้น
หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นราฟก็ไม่พูดคุยกับมารดาอีกเลยกอปรกับมารดาต้องเข้าไปกุมบังเหียนเอสเคกรุ๊ปต่อจากสามีที่พึ่งเสียไปทำให้ทั้งคู่แทบไม่ได้เจอหรือคุยกันเลยจะมีก็แต่แม่นมอย่างนิต้าที่เลี้ยงดูเขามาตลอดั้แ่นั้น
จนเขาถูกส่งไปเรียนต่อที่อเมริกาหลังจากเกรดสิบและกลับมาประเทศซามัวซ่าอีกครั้งตอนอายุยี่สิบสี่พร้อมกับปริญญาโททางด้านการบริหารมาอีกสองใบซึ่งมาดามเรอองก็ให้ขึ้นมารับตำแหน่งรองประธานกรรมการทันทีแต่ทั้งคู่ก็พูดคุยกันแต่เื่งานั้แ่เหตุการณ์ครั้งนั้นก็เหมือนจะมีกำแพงหนาใหญ่กั้นระหว่างแม่และลูกไว้และหวังว่าวันหนึ่งกำแพงเ่าั้จะถูกทลายลงเพื่อให้ทั้งคู่ได้พบกับความสุขอีกครั้ง
..........................................
ขอบคุณสำหรับการติดตามอย่าลืมเพิ่มเข้าชั้นหนังสือกัน และกดlove เพื่อรออัพเดตนะจ้า
มาพูดกับไรท์ได้นะจ๊ะ ด่าได้ถ้าไรท์ทำร้ายตัวละครเกินแต่อย่าแรงเดี๋ยวไรท์เจ็บนะจ๊ะ รีดที่รัก ....
ฝากติดตามเพจในลิิ๊งค์ด้านล่างหรือ คลิ๊กที่นี่
https://www.facebook.com/ainkfanamtalay/
169
