คุณพ่อยอดซุปเปอร์สตาร์ (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 48:บนเส้นทางธรรมดา

“ใครกันทำไมผู้ชมถึงได้ดูตื่นเต้นขนาดนั้น ? ”เฉินอี้เจี๋ยมองไปที่อู๋อิงด้วยความประหลาดใจ

อู๋อิงยักไหล่และพูดขึ้น “ไม่ต้องมามองฉันฉันเองก็ไม่รู้ว่าใครเหมือนกัน”

        “บางทีอาจจะเป็นคนดังก็ได้”หลิวเยว่ดันแว่นที่สันจมูกขึ้นมาและพูดขึ้น “รอจนกว่าเขาจะร้องกันดีกว่า”

        “ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าคนลึกลับคนนี้จะมีพรสวรรค์และความสามารถขนาดไหนเขาจะเป็นตัวปลอมรึเปล่า”ยู่เฉิงหมิงพูดขึ้นพร้อมสายตาที่สะท้อนความเจ้าเล่ห์ออกมา

        หลิวจือเซียไม่รู้เลยว่าเมนเทอร์คิดอะไรกันอยู่เขาเดินขึ้นไปที่กลางเวทีและยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็เขาโค้งให้กับผู้ชมก่อนจะมองไปข้างหน้าและพบกับเมนเทอร์ที่นั่งหันหลังให้เขาอยู่

แม้ว่าจะไม่เห็นหน้าของเมนเทอร์ทั้งสี่คนแต่หลิวจือเซียก็เคยเห็นหน้าตาของพวกนี้มาบ้างแล้ว

เมื่อเขายกมือขึ้นตอนนั้นเสียงปรบมือและโห่ร้องของผู้ชมก็เงียบลงไปในทันที

จากนั้นหลิวจือเซียก็พยักหน้าให้กับนักดนตรีที่รออยู่ข้าง ๆ

เมื่อเสียงเพลงเริ่มต้นขึ้น ทำนองของดนตรีก็ทำให้เสียงเริ่มเงียบลงผู้ชมทุกคนต่างก็ตั้งใจฟัง

“ลังเลไม่รู้จะไปทางไหนดี อยู่ที่ถนน

ยังอยากจะเดินต่อไปไหม

        ความภาคภูมิใจมันหายไปแล้ว

        นั่นแหละตัวของฉันล่ะ…”

        นี่คือเพลง ‘บนเส้นทางธรรมดา’เพลงโปรดในชีวิตก่อนของหลิวจือเซีย

        เพลงนี้ไม่ได้ใช้เสียงสูงแต่เสียงของหลิวจือเซียนั้นไพเราะเป็นอย่างมากเมื่อรวมกับเนื้อเพลงแล้วแม้ว่าดนตรีและเนื้อร้องจะธรรมดาแต่ก็สามารถดึงดูดผู้ฟังได้จำนวนมาก

        ทั้งเดือดดาล ร้อนรน

        เธออยากไปไหน

        มันเหมือนปริศนาที่เราต้องค้นหา

          มันเงียบงัน

        เธอกำลังฟังเรื่องราวอยู่ใช่ไหม…”

        เนื้อเพลงทำให้เพลงนี้ดูทั้งอบอุ่นและเศร้าสร้อย

        ผู้ชมต่างพากันจมลงไปในบทเพลงจิตใจพวกเขาความเยือกเย็นที่คาดไม่ถึงปรากฏขึ้นมา พวกเขาพากันนึกถึงอดีตความล้มเหลว ความสำเร็จ และความยากลำบาก… ความรู้สึกทุกอย่างที่พวกเขาพบมาประสบการณ์ชีวิตต่าง ๆ ที่ทำให้พวกเขาเป็นพวกเขาในวันนี้

        พวกเขาฟัง คิด และนึกถึงอดีตพยายามหาคำตอบในบทเพลงของหลิวจือเซีย

        “ฉันเคยก้าวข้ามภูเขากับทะเลมาแล้ว

พบเจอผู้คนมามากมาย

สิ่งที่ฉันเคยมีมาทั้งหมด

แวบเดียวมันค่อย ๆ จางหายไปเหมือนควันไฟ

ฉันเคยทั้งสิ้นหวัง หมดหนทาง สูญเสียไปทุกอย่าง

จึงพบว่า มันคือเรื่องธรรมดา …”

เสียงเพลงยังดังต่อไปผู้ชมในห้องส่งต่างก็พากันจิตใจหวั่นไหวไปตาม

        ปีนขึ้นภูเขามองชมวิวไปด้านล่าง พบว่าความสูงนั้นไม่ใช่คำตอบว่ายน้ำในท้องทะเลสัมผัสทะเลสีครามรู้สึกว่ารสเค็มในน้ำทะเลก็ยังไม่ใช่คำตอบกลับมาที่ป่าแต่ก็ยังไม่พบกับคำตอบ มันทำให้สับสนยิ่งขึ้นไปอีก

        ความเรียบง่ายและโศกเศร้า รวมถึงการกระตุ้นต่าง ๆ นี่มันเพลงแบบไหนกัน?

“นี่… เป็นเพลงที่เขาแต่งขึ้นมาเองงั้นหรือ ?ฉันนึกชื่อเพลงมันไม่ออกเลย ! ”

“ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเหมือนกัน แต่เพลงนี้มันดีจริง ๆ ! ”

“เพลงที่แต่งใหม่งั้นหรือ ? เสียงฟังดูคุ้น ๆ ด้วย”

“หลิวจือเซีย ต้องเป็นหลิวจือเซียแน่ ๆ ฉันบอกนายก่อนว่าฉันไม่ให้พวกนายแย่งเขาไปได้หรอก! ”

เมนเทอร์ทั้งสี่พากันดื่มด่ำไปกับบทเพลงของหลิวจือเซียพวกเขาพากันถกเถียงถึงเนื้อเพลงและเสียงดนตรี

เนื้อเพลงที่ราบเรียบแต่กลับดูโศกเศร้าอารมณ์ของเพลงถูกสื่อออกมาได้อย่างสมบูรณ์โดยหลิวจือเซีย

        “ฉันเคยจมอยู่ในความมืดมัว

        ไม่ว่าจะต่อสู้ดิ้นรนอย่างไร ก็พ่ายแพ้กับมัน

ฉันก็อยากเหมือนทุกคน และอยากเหมือนดอกไม้ต้นไม้ที่อยู่ในป่า

ถึงแม้จะหมดหวัง ในใจก็ยังหวัง

เป็นธรรมดาที่ต้องมีทั้งร้องไห้และหัวเราะ…”

        เสียงเพลงและท่วงทำนองที่ไพเราะทำให้ผู้คนถึงกับเกือบจะลืมหายใจ

        พวกเขาแทบจะไม่ขยับตัวพวกเขารู้สึกเหมือนมีอะไรมามัดร่างกายของพวกเขาเอาไว้ราวกับถูกพันธนาการเอาไว้ในบทเพลง

        พวกเขาได้แต่คิดหาคำตอบของบทเพลงนี้

        ...........................

        ที่ห้องพักหลังเวที หลางเวิ่นซิงมองไปที่จอทีวีและพูดขึ้นมา“เสี่ยวหลิว เป็นยังไงบ้าง น้องจือเซียร้องเพลงเป็นยังไงบ้าง ? ”หลางเวิ่นซิงนั่งไขว่ห้างที่โซฟาก็เผยรอยยิ้มออกมา

        หลิวต้าฉวนนั่งอยู่ข้าง ๆ หลางเวิ่นซิงต้องออกปากชมออกมา“เพลงของคุณหลิวนี่ยอดเยี่ยมจริง ๆ !แม้แต่แชมป์ซีซั่นที่แล้วก็ไม่ได้มีพรสวรรค์เท่ากับคุณหลิวเลย”

        “ถูกต้องแล้ว ! ” หลางเวิ่นซิงพูดต่อ“แต่หลิวเยว่กับคนอื่นทำบ้าอะไรกันอยู่ ? ทำไมพวกเขายังไม่หันกลับมาอีก ? ”

        “คุณหลาง ไม่ต้องกังวลไป พวกเขาน่าจะยังตกตะลึงกันอยู่”หลิวต้าฉวนอธิบายออกมาด้วยรอยยิ้ม “ด้วยเพลงนี้ ถ้าไม่ผ่านรอบคัดเลือกล่ะก็ผมคิดว่าผู้ชมคงด่ารายการเรากันทั้งวันทั้งคืนแน่”

        อย่างที่หลิวต้าฉวนบอกมาผู้ชมในห้องส่งต่างก็พากันเริ่มสงสัยขึ้นมา

        “นี่มันบ้าอะไรกัน ? เมนเทอร์ทำอะไรกันอยู่ เพลงเพราะแบบนี้แต่ทำไมพวกเขายังไม่หันกลับไปอีก ? ”

        “ใช่ เพลงนี้จะไม่มีใครหันกลับไปเลยรึไง ?ถ้าเป็นแบบนั้นฉันจะเข้าไปด่ารายการนี้แน่ ! ”

        “เมนเทอร์เป็นบ้าอะไรกัน ?ถ้าแม้แต่เขายังไม่ผ่านรอบบลายด์ออดิชั่น แล้วใครจะผ่านได้ ? ”

        เมื่อเห็นผู้ชมเริ่มบ่นออกมาหลิวจือเซียก็ไม่ได้กังวลแม้แต่น้อย พลังของเพลงนี้ไม่ได้หมดแค่นั้นเขายังร้องต่อให้จบเพลง

        “ฉันเคยจมอยู่ในความมืดมัว ไม่ว่าจะต่อสู้ดิ้นรนอย่างไรก็พ่ายแพ้กับมัน ฉันก็อยากเหมือนทุกคน และอยากเหมือนดอกไม้ต้นไม้ที่อยู่ในป่าถึงแม้จะหมดหวัง ในใจก็ยังหวัง...”

        ตอนที่เพลงจบลง ผู้ฟังถึงได้กระจ่างพวกเขาเลิกดิ้นรนที่จะหาคำตอบ พวกเขาเริ่มปล่อยวางมันไม่เหลือความสับสนใจใจพวกเขาอีก

        กลับเป็นว่าความธรรมดานี่แหละคือคำตอบของชีวิต

“หันสิ ! ”

“หัน ! ”

ตอนที่จบเพลงนั้น ผู้ชมทุกคนในห้องส่งต่างก็พากันตื่นเต้นพวกเขาพากันลุกขึ้นจากเก้าอี้และตะโกนออกมา

“ปัง ปัง ปัง ปัง ! ”

        เมนเทอร์ทั้งสี่ไม่อาจจะทนได้ไหว พวกเขากดปุ่มแทบจะพร้อมกันจากนั้นเก้าอี้ทั้งสี่ก็หันหน้ากลับมาที่หน้าเวที

        “ฮ่าฮ่า สุดท้ายทั้ง 4 คนนี้ก็หันสักที”หลางเวิ่นซิงในห้องพักถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและยิ้มออกมา “ทำฉันกังวลแทบตาย”

        ในบรรดาเมนเทอร์ทั้ง 4 คนนั้นหลิวเยว่และยู่เฉิงหมิงเป็นคนของเขาส่วนอู๋อิงและเฉินอี้เจี๋ยนั้นแม้ว่าจะอยู่ค่ายอื่นแต่ก็อยู่ในสังกัดของเวิ่นซิงเอนเตอร์เทนเมนต์

หากนับกันจริง ๆ แล้วหลางเวิ่นซิงเป็นหัวหน้าของพวกเขาดังนั้นทั้งห้าคนจึงถือว่ารู้จักกัน

“หันกลับมาแล้ว ! ”

ผู้ชมตื่นเต้นไปตาม ๆ กันพร้อมเสียงปรบมือที่ดังสนั่นถึงกับมีผู้หญิงตะโกนขึ้นมาว่า

 “จือเซียฉันอยากแต่งงานกับคุณ ! ”

“จือเซีย ยินดีที่ได้พบคุณ ! ”

“หลิวจือเซีย นายจะแต่งงานกับฉันมั้ย ? ”

ท่าทีของผู้ชมนั้นเกินกว่าที่เมนเทอร์ทั้งสี่คาดเอาไว้ฉากนี้ทำให้พวกเขาประหลาดใจมาก

“เป็นยังไง ฉันบอกแล้วว่าเป็นหลิวจือเซีย ! ”อู๋อิงดีใจจนแทบจะลุกขึ้นเต้น

“ฉันชอบเพลงของเขา ! ” เฉินอี้เจี๋ยพูดขึ้นด้วยตาที่เป็นประกาย

อู๋อิงมองไปที่หลิวจือเซียที่ยืนอยู่บนเทวีแล้วยื่นมืออกมา“มาสิ มาอยู่กับฉันสิ”

หลิวจือเซียยิ้มออกมาแต่ไม่ได้ตอบอะไร

แม้ว่าทั้งสี่คนจะรู้จักหลิวจือเซียแต่พวกเขาก็ยังต้องทำตามขั้นตอนของรายการ

ยู่เฉิงหมิงตัดหน้าอู๋อิงและพูดขึ้นว่า “งั้นแนะนำตัวเองหน่อย”

        หลิวจือเซียที่ยิ้มออกมาอยู่ตลอดก็ได้ตอบกลับ“สวัสดีเมนเทอร์ทั้งสี่คน ผม หลิวจือเซีย จบจากสาขาการแสดง”

“หลิวจือเซีย ! ”

“หลิวจือเซียจริง ๆ ! ”

แค่ได้ยินคำแนะนำตัวของหลิวจือเซีย ผู้ชมก็ตะโกนออกมาอีกครั้ง

        “หลิวจือเซีย ฉันรู้จักนาย นายค่อนข้างดังทีเดียว”เฉินอี้เจี๋ยยิ้มออกมาและพูดขึ้น “เอาจริง ๆ แล้วตอนที่นายร้องเพลงเมื่อครู่นี้นายทำฉันขนลุกเลย มันช่าง...”

“ยี่เจีย นายพูดเรื่องน่าขนลุกแบบนั้นออกมาได้ยังไง ? ”  ยู่เฉิงหมิงขัดเฉินอี้เจี๋ย

        “มันมาจากใจ ! ” เฉินอี้เจี๋ยเอามือกุมอกและพูดขึ้นมา“นายดูผู้ชมในห้องส่งสิ นายจะรู้เองว่าเพลงของจือเซียน่ะดีแค่ไหน...”

        “เดี๋ยวนะ พวกนายสองคนคิดใช้โอกาสนี้ตีสนิทจือเซียหรือไง ? ”อู๋อิงรีบขัดทั้งสองคน “เมื่อพวกนายบอกว่ารู้สึกแบบนั้นแล้วทำไมไม่หันมาตั้งแต่แรก ? ”

“เราไม่อยากกวนการร้องเพลงของน้องจือเซีย”ยู่เฉิงหมิงและเฉินอี้เจี๋ยพูดขึ้น

“งั้นก็ไม่ต้องไปกวนอะไรเขาอีก”หลิวเยว่ที่ไม่ได้พูดมาโดยตลอดก็ขัดขึ้นมา

อู๋อิงเองก็พูดขึ้นเช่นกัน “ผมเองก็คิดแบบเดียวกัน”

“แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่มีทางพลาดคนดี ๆ แบบนี้ไปหรอก”ยู่เฉิงหมิงพูดขึ้น

เฉินอี้เจี๋ยเองก็รีบพูดขึ้น “จริง ๆ แล้วสำหรับฉันนายได้ 100คะแนนเต็ม”

“ขอบคุณครับ ! ” หลิวจือเซียโค้งรับคำขอบคุณ

        “จือเซีย ฉันไม่คิดว่านายจะหลงเชื่อคำพูดของเขาง่าย ๆ ”หลิวเยว่พูดขึ้น “ฉันอยากจะถามนายอีกว่า นี่เป็นเพลงที่นายแต่งขึ้นมาเองรึเปล่า ?เพลงนี้ชื่ออะไรงั้นหรือ ? ”

        “เป็นเพลงที่ผมแต่งขึ้นเอง” หลิวจือเซียพยักหน้าตอบรับ“ชื่อของมันคือ ‘บนเส้นทางธรรมดา’”

        “จือเซีย นายรู้ไหมในซีซั่นแรกฉันมีนักร้องสองคนที่ใช้เพลงที่แต่งเองในทีม ! ”หลิวเยว่ขยับแว่นขึ้นและพูดขึ้นมาบอกเป้าหมายที่แท้จริง “มาอยู่ในทีมฉันสิฉันจะพานายคว้าแชมป์เอง ! ”

        “พี่เยว่ พี่นี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ ! ” ยู่เฉิงหมิงตะโกนออกมา“จือเซีย ทุกคนรู้จักผมในนามเจ้าชายนักแต่งเพลง มาเข้าทีมผมสิ คุณจะไม่ผิดหวังแน่! ”

        “จือเซีย แชมป์ซีซั่นทีแล้วอยู่ทีมผม ! ”อู๋อิงเองก็เผยเขี้ยวเล็บออกมา

        “ปีนี้ฉันมีคอนเสิร์ต 33 แห่งในประเทศ มาเข้าทีมฉันฉันจะพานายไปเล่นคอนเสิร์ตด้วย ! ” เฉินอี้เจี๋ยเหมือนจะเทหมดหน้าตัก

        เมนเทอร์ทั้งสี่พากันนำเสนอข้อดีของตนทำให้ผู้ชมในห้องส่งพากันหัวเราะออกมา

        “เอาล่ะเลิกเถียงกันได้แล้ว เมื่อเราทั้งสี่คนหันกลับมางั้นคงต้องให้จือเซียเป็นฝ่ายเลือกแล้ว” หลิวเยว่เห็นว่าอาจจะเกิดการทะเลาะกันขึ้นจึงโยนสิทธิ์ในการเลือกให้กับหลิวจือเซีย