ก้อนทรงกลมโลหะมีสีเงินเปล่งประกายแม้มีแสงเพียงหลอดไฟจากบนเพดาน เมื่องมองดีๆจะพบว่า้ามีคุณสมบัติโปร่งแสงเล็กน้อย ทำให้มองเห็นอะไรบางอย่างกำลังเรืองแสงสีขาวด้านใน
"ไม่ต้องสงสัยให้เสียแรงหรอก มันคืออุปกรณ์เวทมนต์ผสานเทคโนโลยีสมัยใหม่จากสมาคมของพวกเรา แค่นายนำมันแตะที่หน้าผากแล้วมันจะตรวจจับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในสมอง จากนั้นโปรแกรมก็จะดำเนินปลุกจิตให้นายเอง ง่ายใช่มั้ยล่ะ" ชายปริศนายังคงพูดเหมือนเป็เื่สบายๆด้วยรอยยิ้มเช่นเคย
ง่ายมาก ง่ายเกินไปมั้ย?
'เ้าเครื่องเล็กๆแค่นี้มีประสิทธิภาพขายฝันขนาดนั้นเชียว? มันไม่น่าง่ายขนาดนั้นมั้ง'
แม้จะระแวงประสิทธิภาพที่เวอร์เกินจะเชื่่อว่าเป็เื่จริงจากคำพูดชายปริศนาก็ตาม แต่กลุ่ม(สมาคม)ของชายตรงหน้าจะต้องหน้ากลัวอย่างไม่ต้องสงสัย เพียงความเร็วของร่างกาย และการแฮ็คเข้าสู่ระบบภายในบ้านก็น่าสะพรึงพอแล้ว หรือจริงๆแล้วอาจจะเพียงแค่อาศัยช่องโหว่ของระบบความปลอดภัยเข้ามาก็ได้?
แต่อย่างไรก็ตาม หากคนตรงหน้า้าทำให้ตนหลับไปและลักพาตัวก็คงง่ายกว่ามายืนพูดคุยกันเช่นนี้ เมื่อตระหนักถึงอะไรบางอย่างก็ยกก้อนกลมๆแปะหน้าผากตนเอง
*แว่บ--*
แสงสีขาวขึ้นจนทำให้ส่องออกมานอกฝาครอบโปร่งแสงที่ครอบไว้
ความรู้สึกสมองโล่งปรอดโปร่งทางความคิดมอบความรู้สึกเคลิบเคลิ้มแก่ตัวของไนน์ สีหน้าของเขาค่อยๆสงบลงและหลับตาลง กระบวนการปลุกจิตค่อยๆดำเนินไป โดยที่ภายในห้วงความคิดของไนน์ค่อยๆนึกถึงความทรงจำเก่าๆที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเื่เล็กหรือใหญ่ก็ทยอยปรากฏขึ้นเหมือนพึ่งผ่านไปไม่นาน เขาััได้ว่าการเข้าถึงความทรงจำของตนเองสามารถทำได้ง่ายขึ้น หรือก็คือตอนนี้เขาสามารถนึกถึงสิ่งต่างๆโดยใช้เวลาเค้นความคิดน้อยลง
นี่คงเป็สิ่งที่ได้รับหลังจากการปลุกจิต? สมองของเขาตอนนี้น่าจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นเพราะถูกปลุกจิตสินะ ถ้าเป็แบบนี้เขาคงสามารถสอบผ่านปลายภาคได้โดยการอ่านหนังสือแค่รอบเดียวก็คงสามารถจำได้ทุกวิชาแล้ว การปลุกจิตมาได้ถูกเวลาจริงๆ!
แสงสีขาวยังคงส่องสว่างอย่างต่อเนื่อง หลังผ่านไป 10 นาทีจึงค่อยๆหม่นแสงลง และมาพร้อมกับความง่วงที่แทรกซึมเข้าสู่จิตใจของเด็กหนุ่ม แต่ ไม่ทันได้หมดสติ เขารีบลืมตาขึ้นและกระตุกแขนขวาที่วางเครื่องปลุกจิตบนหน้าผากลงข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสูดหายใจเข้าให้ลึกมากที่สุด พยายามกระตุ้นร่างกายไม่ให้หลับไป
ใครก็ไม่รู้ยังอยู่ในบ้านของเขา แล้วจะให้ล้มตัวหลับต่อหน้าได้อย่างไร? แม้จะง่วงแต่ไนน์ก็กระตุ้นร่างกายเพื่อลืมความง่วงนั้นทิ้งไปซะ
"ยอดเยี่ยม ๆ"
เสียงชายปริศนาดังขึ้นตรงหน้าของไนน์ ทำให้เด็กหนุ่มทราบตำแหน่งของเขา
"ไม่เสียแรงที่ถ่อมาถึงนี่เลยจริงๆ ทำได้ขนาดนี้คงต้องยอมรับในความสามารถอย่างจริงใจแล้วล่ะ" ชายปริศนาย้ายที่จากที่ยืนอยู่ทางเข้าครัวของบ้านเด็กหนุ่มไปนั่งดื่มน้ำสบายใจตรงโต๊ะกินข้าวของเขาแทน
"ตอนนี้ใกล้ถึงเวลากินข้าวเย็นแล้ว ย้ายที่คุยซักหน่อยได้มั้ย?" เด็กหนุ่มเหลือบไปมองนาฬิกาที่แขวนบนผนัง แล้วจึงเบนสายตากลับไปที่ชายปริศนาซึ่งกำลังทำเหมือนนั่งในบ้านของตนเอง
หลังจากประชุมและอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ใกล้ได้เวลากินข้าวของบ้านเขาแล้ว ปกติเขาจะเข้ามาจัดจานในห้องครัวก่อนแล้วค่อยสั่งอาหารมาส่งที่บ้าน แต่ตอนนี้เลยเวลามาซักพักแล้ว แต่พ่อของเขาคงนั่งทำงานอยู่ที่เก้าอี้หน้าทีวีของเขานั่นแหละ ไม่น่าจะเดินเข้ามาหาเขาในห้องครัวหรอก
"ฮ่าฮ่าฮ่า เวลาแบบนี้ยังมีอารมณ์กินข้าวอยู่อีกรึเนี่ย งั้นเดี๋ยวจะรออยู่สนามหลังบ้านก็ได้ ระหว่างนี้ก็ทำความคุ้นชินกับร่างกายดูก็แล้วกัน" พูดจบชายปริศนาก็เปิดประตูออกจากบ้านหน้าตาเฉย ประตูทุกบ้านในบ้านเขาต้องใช้ลายนิ้วมือของคนในบ้านก่อนนะถึงเปิดได้! ชายคนนี้เปิดเล่นซะเป็ประตูบ้านตัวเองเลย บ้านเขานี่โดนแฮ็คง่ายขนาดนั้นเชียว?
ไนน์ละความสนใจจากคนที่พึ่งเดินออกไปหลังบ้านแล้วรีบจัดจานก่อนที่พ่อจะเลยเวลาไปมากกว่านี้ เขาอาศัยในบ้างหลังนี้กับพ่อแค่เพียงสองคน พี่ชาย พ่อ และแม่ทำงานต่างจังหวัดกันทั้งสิ้น เขาจึงเลือกโรงเรียนที่อยู่ในจังหวัดเดียวกับบ้านพักที่พ่ออาศัยอยู่ เพื่อไม่ต้องห้องพักให้เปลืองเงิน
ทันทีที่ไนน์กำลังจะเดินไปชั้นเก็บถ้วยชามเขาก็สังเกตุได้ว่าร่างกายเขาเบาขึ้น และสมองเหมือนจะปรอดโปร่งกว่าเดิม การเคลื่นไหวเดิมๆกลับรู้สึกเหมือนจะพุ่งออกตัวได้ทุกเมื่อ ทำให้เขาต้องเริ่มค่อยๆทำความคุ้นชินกับความรู้สึกใหม่นี้ เมื่อเริ่มขยับร่างกายความง่วงที่กัดกินก็ค่อยๆมลายหายไป
หลังจากจัดการเื่ราวในบ้านเสร็จ เขาไม่ได้เร่งรีบออกไปหาชายปริศนาที่กำลังรอเขาที่สวนหลังบ้าน แต่ค่อยๆขยับร่างกายของเขาทีละส่วน เขารู้สึกว่าร่างกายขยับตามใจอยากมากขึ้น แต่ก็เหนื่อยง่ายขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน คงต้องใช้เวลาปรับตัวซักพักไปก่อน
หลังจากทำตัวเหมือนได้ของเล่นใหม่ซักพัก เขาจึงรีบเดินออกไปสวนหลังบ้านด้วยร่างกายที่คล่องแคล่วกว่าเดิม
"เสร็จธุระงานบ้านหมดรึยัง?" เสียงจากชายหน้ายิ้มดังขึ้นทันทีที่เขาปิดประตูบ้าน เขากำลังนั่งบนม้านั่งในสวนอย่างสงบ แต่บรรยากาศที่ไนน์ัักลับเป็ความสูงส่ง แสงจันทร์ที่สองลงมาที่หลังหัวของเขากลับทำให้ใบหน้าเขามีเงามืดและดูลึกลับเป็ปริศนา แต่ในสายตาของไนน์ใบหน้าเช่นนี้อีกมุมหนึ่งกลับส่งผลให้เขาไม่ไว้วางใจชายตรงหน้าเลย
เด็กหนุ่มพยักหน้าลงเล็กน้อยเขาสงสัยเหลือเกินว่าตอนนี้เขาจะสามารถตามการเคลื่อนไหวของคนตรงหน้าทันหรือยังนะ?
"ขอเริ่มการแนะนำตัวเลยนะ ผมชื่อว่า 'เฟลม' เฟลม เดอเซียร์ เป็สมาชิกระดับ6ของสมาคมมนตรา "
"ส่วนชั้น เป็พี่สาวของเฟลม ชื่อว่า 'วัน' วัน เดอร์เซียร์ เป็สมาชิกระดับ7!"
"ทางเราสนใจในทักษะที่คุณมีเป็อย่างมาก ใน่เวลาที่การแข่งขันเกม LSO ครั้งล่าสุดเมื่อ3เดือนก่อน หลายๆอย่างที่คุณโชว์ออกมามันน่าทึ่งจริงๆ ไม่ว่าจะปฏิกิริยาการตอบสนอง หรือการตัดสินใจอย่างทันท่วงที มันน่าตะลึงมากที่มนุษย์จะมีความสามารถมากขนาดนี้" นี่คือเหตุผลที่เฟลม เดอร์เซียร์เดินทางมาชักชวนและปลุกจิตให้ไนน์ในค่ำคืนนี้
แม้จะเป็การแข้งขันของตนเองก็ตาม แต่เขาไม่ได้รู้สึกว่าสิ่งที่ตนทำไปมันน่าชื่นชมดั่งคำพูดของเฟลมเลย ใน่แข่งขันหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนั้นเขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไป วินาทีตัดสินแพ้ชนะของการแข่งขันที่ถ้าหากพลาดเพียงนิดเดียวก็ตัดสินแพ้ชนะได้นั้น เขาไม่สามารถนึกออกด้วยซ้ำว่าตนเองทำอะไรลงไป หากมัวแต่นึกว่าตนเองโจมตีพลาดหรือดีใจที่โจมตีโดน มันเป็การที่ปล่อยให้ตัวเองเสียสมาธิไปเปล่าๆ เขาจดจ่อกับการโต้ตอบแบบทันทีทันใดอย่างไม่หยุดยั้งจนสามารถชนะมาได้
หากจำไม่ผิดการแข่งขันLSOครั้งล่าสุดในรอบชิงชนะเลิศเขาสู้กับคิง ชายผู้เป็าาแห่งอาชีพนักดาบ หากเสียสมาธิเพียงนิดเดียวดาบของคิงจะสะบั้นศีรษะของเขาหลุดออกจากบ่าอย่างแน่นอน!
ดังนั้นที่ผ่านมาเขาจึงไม่ได้มานึกถึงการต่อสู้ในแต่ละครั้งที่ผ่านมาเท่าใดนัก เขาต่อสู้ด้วยสัญชาติญาณและปฏิกิริยาตอบสนองของตนทั้งสิ้น นั่นแหละคือวิธีต่อสู้ของเพลเยอร์อันดับหนึ่งของโลกVR แม้จะมีขีดจำกัดในการขยับร่างกายในชีวิตจริงแต่เขาก็สามารถดึงสมรรถภาพมาใช้ได้อย่างเต็มที่ ดังนั้นจึงไม่ต้องนึกถึงความสามรถหลังจากที่เขาปลุกจิตเลย ว่าจะพุ่งทะยานไปถึงจุดไหน
"ขอบคุณ แต่เทียบกับพวกคุณที่เหนืุ์ไปแล้วคงเป็เื่ไม่น่ากล่าวชมเชยได้เท่าไหร่นักหรอก"
"แต่ว่าตอนนั้นนายเป็มนุษย์คนหนึ่งยังไงล่ะ มันถึงได้น่าทึ่งมาก" เสียงแหลมดังขึ้นจากโทรศัพท์ของเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนแล้วและกำลังถือมันไว้ เสียงของดังปลอบเด็กหนุ่ม แม้ว่าเด็กหนุ่มจะกล่าวว่าร้ายตนไปก็ตาม
"ที่นี่คงไม่สามรถปลดปล่อยความสามารถของนายได้อย่างเต็มที่เท่าไหร่ เอาไว้วันหยุดนี้นายมาเจอผมที่สถานีรถไฟเรลคล็อคก็แล้วกันนะ ผมจะรอนายนะ" ทันทีที่สิิ้นเสียงของชายหน้ายิ้มลง ร่างของเขาก็ลุกขึ้น จากนั้นก็จางหายไปด้วยรวดเร็ว!
ความเร็วนี้อีกแล้ว! แต่ว่ารอบนี้เด็กหนุ่มมองเห็นร่องรอยการเคลื่อนไหวของชายเมื่อครู่ทันเล็กน้อย นับว่าหลังจากปลุกจิตเขายังพอเห็นการขยับตัวก่อนหายไปได้บ้าง แต่หากจะให้มองทันจริงๆเขาคงต้องหาทางคุ้นชินกับความเร็วนั้นให้ได้เสียก่อน
ไนน์เดินกลับเข้าบ้านอีกครั้ง แล้วตรวจเช็คแชทกิลด์ในแอพคอลคอลว่ามีเื่ด่วนอะไรรึเปล่า หลังจากทราบว่าคืนนี้ไม่มีอะไรให้ทำแล้ว เขาจึงเดินกลับเข้าห้องของตนเองเพื่อรีบทำการบ้านของวันนี้ให้แล้วเสร็จ จากนั้นจึงเข้าเกมไปสำรวจแมพของLSOต่อ
ในเดือนหน้าก็จะมีเกมใหม่ที่ใช้ระบบฟูลไดรฟ์ให้เขาได้เล่นแล้ว เขาจึงคิดว่าควรสำรวจแมพในเกมLSOให้หมดเสียก่อ ว่าเขาไม่พลาดจุดชมวิวใดไปหรือเปล่า
LSOเป็เกมตะลุยโลกกำลังภายใน ดังนั้นท้ายเกมจึงมีวิชาตัวเบาให้ล่องเวหาช่วยลดความเร็วการตกพื้น หรือใช้ปราณธาตุลมบินไปทั่วโลก ซึ่งพื้นที่ต่างๆล้วนเป็พื้นที่สมัยโบราณที่มีป่าเขาสวยงามมากมาย
ตอนนี้คราวมาถึงดินแดนสุดท้ายของเกมแล้ว และเวลเองก็ตันแล้วเช่นกัน เขาเวลตันเป็คนที่5ของโลกและของกิลด์ เพราะว่าเขาไม่ได้มีเวลาว่างมากขนาดนั้น เพียงแค่ไปโรงเรียนก็ครึ่งวันแล้ว การที่เขาสามารถเลเวลตันได้รวดเร็วอันดับ5ของโลกจึงเป็เื่น่าเหลือเชื่อจริงๆ
ูเาดอกท้อ จุดท่องยุทธภพสุดท้ายที่เควสจบเนื้อเื่ให้มา เป็พื้นที่ของผู้ฝึกยุทธอันดับ1ของโลกLSOบำเพ็ญตบะอยู่ ูเาดอกท้อเป็พื้นที่ที่สูงที่สุด และชันที่สุด ดังนั้นการจะสำวจให้ทั่วจึงเป็เื่ที่ค่อนข้างลำบาก-(เว้นแต่ว่าคุณจะเป็สายสำรวจแมพจริงๆ)-คราวจึงี้เีมาสำรวจพื้นที่แห่งนี้
ูเาสูงชั้นที่เหมาะกับชื่อแท่งหินซะมากกว่าูเา เพราะแห่งนี้เป็เหมือนการเลื่อนตัวของพื้นผิวโลกเลื่อนขึ้น90องศากับพื้นโลกซะมากกว่า
ใน่เวลา3ทุ่มแบบนี้หลายๆคนก็เลิกเล่นไปแล้ว ส่วนหนึ่งคืออิทธิพลจากเกมฟูลไดรฟ์มันน่าดึงดูดจนทำให้ใครหลายคนตั้งใจทำงานเพื่อเตรียมซื้อเ้าเครื่องเล่นเกมนั้นซะมากกว่า และตอนนี้ที่เขาดอกท้อแห่งนี้ก็มีมีดที่ผูกติดกับเชือกสองเล่มกำลังปักที่หินบนูเาแท่งแห่งนี้
เชือกถูกดึงทำให้ร่างของคราวพุ่งทะยานขึ้นในแนวดิ่ง คราวสะบัดเชือกหนึ่งครั้งทำให้มีดที่ปักหินอยู่หลุดออกและสะบัดเชือกอีกเส้นหนึ่งต่อเนื่องส่งผลให้มีดที่พึ่งหลุดอยู่ก็ลอยไปปักหินที่อยู่สูงกว่าเดิม คราวทำเช่นเดิมสลับไปมาทำให้เขาพาร่างของตนทะยานขึ้นมาสู่ยอดเขาแท่งแห่งนี้ ูเาดอกท้อเป็เหมือนแท่งหินหลายๆแท่งที่ทะลุขึ้นมาบนโลกเสียมากกว่า แต่ละที่ของเขาดอกท้อไม่ได้เท่ากันเป็เหมือนแท่งกราฟเสียมากกว่า โดยรอบนอกเขาเป็พื้นที่ต่ำ แล้วตรงกลางูเาเป็แท่งเขาที่สูงที่สุดซึ่งคราวกำลังยืนชมวิวอยู่
ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปดวงดาวเจิดจรัสปลอดโปล่งไม่มีเมฆบดบัง กว้างใหญ่ไพศาลดั่งห้วงทะเลดารา พื้นด้านล่างมีแนวเทือกเขา และูเาสูงมากมาย บางูเาก็มีแสงจากหมู่บ้านยุคสมัยเก่าแก่จุดโคมไฟตามริมถนนเป็จุดแสงส่องทางยามค่ำคืน ให้ความรู้สึกดั่งาากำลังสอดส่องทั่วแผ่นดินใต้ห้วงสมุทรดาราแห่งนี้ ลมแรงพัดผ่านตัวเด็กหนุ่มทำให้ชุดที่ใส่อยู่โบกสะบัดพริ้วไหวตามแรงลม ภาพเหล่านี้สลักลงในใจของคราวก่อนที่เขาจะถอนหายใจออก
"ชมวิวดูแมพในVRมันก็สวยดีไม่ใช่เล่นเลย สมจริงมากๆเลยด้วยซ้ำไป ขนาดในVRมนุษย์ยังทำได้ขนาดนี้ แล้วถ้าเป็ฟูลไดรฟ์จะแยกแยะความเป็จริงออกได้มั้ยล่ะเนี่ย" ขณะที่คราวกำลังคิดเรื่อยเปื่อยอยู่เขาก็รู้สึกได้ว่าเหมือนได้ยินเสียงหญิงสาวจากขอบูเาแท่งฝั่งตรงข้ามกับที่เขายืนอยู่ แม้จะเบามากแต่คราวก็ไม่ตัดความเป็ไปได้ว่าจะมีคนจริงๆขึ้นมาเวลานี้ เพราะเสียงลมทำให้เขาได้ยินเพียงเล็กน้อย เขาเดินไปดูว่าใครกันมีความคิดมาปีนเขาชมวิวเวลาเดียวกันกับเขา จริงๆที่เขาสนใจก็เพราะเป็ผู้หญิงต่างหาก..
"ย้ากกก!!!" เสียงของหญิงสาวดังขึ้นกว่าเดิมจนทำให้เขาได้ยินอย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้น และมาพร้อมกับมือข้างหนึ่งยกขึ้นมาเกาะขอบพื้น้าสุด
ปีนขึ้นมาด้วยมือเลยรึ!? แต่หลังจากนั้นจึงทำให้เขาเปลี่ยนความคิดเมื่อหญิงสาวผู้นี้นำร่างกายท่อนบนขึ้นมาสู่ยอดเขาได้
เสื้อคลุมที่เป็ผู้ใช้ปราณธาตุลมสีเขียวทำให้เขาคาดเดาได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าคงใช้ปราณธาตุลมหอบตัวเองขึ้นมาอย่างแน่นอน แต่คงคำนวนปราณที่ต้องใช้ในการขึ้นยอดเขาที่สูงที่สุดในโลกLSOแห่งนี้ต่ำเกินไป ทำให้ปราณหมดเสียก่อนจะถึงยอดยอดเขาเล็กน้อยจนเผลอร้องเสียงดังให้คราวได้ยิน จากนั้นก็ต้องใช้มือปีนขึ้นมายอดเขาต่อ
สภาพแวดล้อมส่งผลต่อผู้ใช้ปราณธาตุอย่างมาก โดยเฉพาะพื้นทีู่เา(แท่ง)สูงที่มียอดเขาสูงที่สุดอย่างูเาดอกท้อแห่งนี้ ซึ่งเป็พื้นที่ที่ลมแรงมาก เมื่อขึ้นมาสูงเท่าไรก็ลมแรงมากขึ้นเท่านั้น อัตราการใช้ปราณของผู้ใช้ปราณธาตุบางธาตุอย่างเช่นปราณธาตุลมจึงต้องใช้ปราณที่มากกว่าปกติจึงสามารถคุมปราณธาตุได้
การที่มีปราณหมดแล้วจะส่งผลให้ผู้เล่นLSOติดสถานะอ่อนแรงอย่างมาก ซึ่งร่างกายจะขยับได้ช้าลง80%จากความเร็วสูงสุดขนาดนั้ ดังนั้นไม่ต้องพูดเลยว่าจะเกาะหินของูเา(แท่ง)ที่ชันขนาดนี้ขึ้นมาได้อย่างไร หญิงสาวผู้นี้จะต้องมีความมุ่งมั่นจนน่ากลัวอย่างแน่นอน
ซึ่งการคาดเดาของคราวก็ไม่ผิด เพราะปราณของหญิงสาวหมดจริงๆ
คราวลอบนับถือจิตใจของหญิงสาวตรงหน้าในใจอย่างลับๆ และเดินเข้าไปช่วยดึงหญิงสาวขึ้นมาบนยอดเขาดอกท้อแห่งนี้ หากเป็สุภาพบุรุษ ก็ควรช่วยเหลือผู้ที่กำลังลำบากใช่มั้ยล่ะ?
คราวหาเหตุผลของการกระทำตนเองเพื่อจะยกยอตนสักเล็กน้อย
"ให้ผมช่วยดึงนะ ฮึบ!" เด็กหนุ่มจับมือหญิงสาวแล้วออกแรงดึงหญิงสาวขึ้นมา
"ข..ขอบใจ..แฮ่ก....แฮ่ก..." ทันทีที่ขึ้นมาถึงยอดเขาหญิงสาวนั่งคุกเข่าสองมือค้ำพื้นพยุงตัวเองแล้วหอบอย่างหนักหน่วง วันนี้ตัวเองช่างโชคร้ายเสียจริง!
ในตอนที่ใกล้ถึงยอดเขาแค่นิดเดียวดันมีลมแรงกระโชกพัดหญิงสาวออกมาไกลจากตัวูเาปราณที่เหลือน้อยอยู่แล้วมีอัตรการใช้ปราณเยอะขึ้นไปอีก ยังดีที่เธอใช้ปราณทั้งหมดที่เหลือกลับมาถึงขอบปลายยอดเขาได้ทัน ไม่งั้นเธอคงตกลงพื้นตายอย่างอนาถอย่างแน่นอน
คราวลอบมองหน้ากากสีเขียวที่ผู้หญิงตรงหน้ากำลังหอบหายใจหนักแล้วเลื่อนสายตาลงไปสำรวจสรีระหญิงสาวต่ออย่างสบายใจ อื้ม ขนาดใช้ได้อยู่ น่าจะอายุเท่าๆกับเราล่ะมั้ง? คราวลบความคิดแปลกของตนเองแล้วเบือนสายตาไปทางอื่นและด่าตัวเองในใจเงียบๆ ความจริงแล้วเขาไม่คุ้นชินกับการอยู่กับผู้หญิงเลยแม้แต่น้อย--(เด็กน้อยซะจริง!)
"เกมใกล้จบแล้ว เธอเองก็มาชมวิวบนยอดเขาดอกท้อเหมือนกันเหรอ?" คราวถามหญิงสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ การคุยกับผู้หญิงแปลกหน้าช่างยากจริงๆ น้ำเสียงเขาขาดหายทันทีที่จบประโยคคำถาม ไม่มีความธรรมชาติในน้ำเสียงเอาซะเลย
"ใช่แล้ว ูเาที่นี่สูงที่สุดในเกมLSOเลยนะ ไม่มาชมวิวที่นี่ซักครั้งคงเสียดายแย่เลย!" หญิงสาวผู้ใช้ปราณธาตุลมตอบกลับอย่างตื่นเต้น ผู้หญิงทุกคนคงชอบธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ล่ะมั้ง ธรรมชาติและผู้หญิงต่างก็สามารถให้ชีวิตได้ คราวเคยได้ยินคนกล่าวไว้แบบนั้น อาจจะเพราะความเหมือนกันเลยผูกพันธ์ต่อกัน? คราวไม่รู้ว่าจะอ้างสาเหตุไหนแต่เขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจมากนัก คราวหันตัวกลับไปมองวิวต่อและปล่อยให้หญิงสาวแปลกหน้าพักฟื้นปราณต่อไป
'สถานะอ่อนแรงอย่างมาก'จำเป็ต้องฟื้นปราณให้ถึง10%จากปราณสูงสุดเพื่อให้หลุดพ้นสถานะนี้ น่าจะต้องงใช้เวลาไม่อีกกี่สิบวิคงฟื้นฟูกลับมาแล้ว แต่ในการต่อสู้หมดสภาพแค่ไม่กี่สิบวิถือเป็อะไรไม่ต่างจากการตายไปโดยสมบูรณ์นั่นเอง
"น..นี่!! คุณชื่ออะไรเหรอ!? ขออะไรไว้ติดต่อได้รึเปล่า? ไว้เจอกันในเกมใหม่ที่ใช้ระบบ Full Drive เดี๋ยวฉันจะช่วยเหลือนายบ้าง!" หญิงสาวะโร้อง คงกลัวว่าเสียงลมจะกลบเสียงพูดเลยทำให้เธอต้องตระโกนขนาดนี้
"ความลับน่ะ ไว้เดี๋ยวก็ได้เจอกันเองนั่นแหละ ตอนนั้นค่อยคุยกันใหม่นะ" คราวรีบโยนกล้อง360 ํขึ้นไปบนฟ้า เพื่อบันทึกภาพรอบๆแล้วล็อกเอาท์ออกจากเกมในทันที ถ้าเขาคุยนานกว่านี้คงเผลอเกร็งจนพูดหรือทำท่าทางอะไรแปลกๆแน่!
กล้อง360 ํมีไว้เพื่อบันทึกทิวทัศน์โดยเฉพาะ ดังนั้นจึงลบการคงอยู่ของผู้เล่นและสิ่งมีชีวิตบริเวณใกล้ๆที่ไม่ได้อนุญาตออกโดยอัตโนมัติ ทำให้ได้ภาพวิวที่สวยงามที่สุดและป้องกันภาพหลุดประหลาดๆของผู้เล่น
หญิงสาวเมื่อเห็นผู้เล่นตรงหน้าแสดงความเ็าต่อตนขนาดนั้นจึงเอียงคอสงสัยอย่างอดไม่ได้ เมื่อครู่ก็ใจดีช่วยดึงอยู่หรอก แต่ทำไมต้องรีบหนีหน้ากันด้วย? หรือผู้เล่นคนนี้จะขี้อายกันนะ คิกคิกคิก~
หากคราวเห็นใบหน้าและดวงตาของเธอ เขาคงดีใจที่ตัดสินใจรีบหนีออกจากเกมแน่นอน แต่มันก็
จากนั้นเธอก็โยนกล้อง360 ํขึ้นบนฟ้าเพื่อถ่ายทิวทัศน์และเดินชมวิวบนยอด(แท่ง)เขาดอกท้อต่ออย่างสบายใจ
คราวคงไม่รู้ว่าการเจอหญิงสาวคนนี้จะเป็สุดยอดตัวปัญหาของกิลด์ในภายภาคหน้าอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นเขาคงจะเตะหญิงสาวลงจากเขาดอกท้อก่อนที่เธอจะได้เห็นตัวเขาอย่างแน่นอน!!
*ขอบคุณที่ใช้บริการ Legend Star Online*
หลังจากเสียงคอมพิวเตอร์เมื่อคราวออกจากเกมLSOดับลงคราวก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
ผู้หญิงคนนั้นอันตรายมาก... หลังจากที่นึกย้อนไปถึงความรู้สึกตอนที่คุยกับหญิงสาวเมื่อครู่ คราวรู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจขณะคุย เขาจึงรีบเดินหนีและออกเกมนั่นเอง และนี่ก็เป็หนึ่งในเหตุผลที่คราวสามารถครองอันดับหนึ่งแห่งโลกเกมเสมือนจริงไว้ได้ สัญชาตญาณของเขาใช้ได้ทุกที่แม้จะเป็ในเกมVRก็ตาม
กีตาร์ เป็ชื่อของหญิงสาวในเกมLSOที่ไนน์ได้คุยด้วยเมื่อครู่นี้ การที่เปิดการแสดงชื่อของตนเองไว้แสดงว่าคงเป็คนทั่วไปที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรในสังคมโลกเสมือนมากนัก หรืออาจจะเป็การที่มั่นใจในชื่อเสียงของตนว่าหากแสดงชื่อออกไปจะได้รับความนับถือจากรอบข้าง และจากสัญชาตญาณของไนน์ หญิงสาวคนนี้ต้องอยู่ในเงื่อนไขที่สองอย่างแน่นอน แถมยังไม่ใช่ผู้เล่นที่น่าคุยด้วยนานแน่นอน
หลังจากพิมพ์ถามข้อมูลของผู้เล่นกีตาร์ลงในแชทกลุ่มกิลด์เขาจึงทราบจากแอร์ว่าผู้เล่นคนนี้เป็หัวหน้ากิลด์God Slayer(ก็อดสเลเยอร์) ซึ่งไนน์ที่ไม่ได้สนใจรอบตัวจึงไม่แปลกที่จะไม่รู้จัก
- นายเจอเธอเหรอ?
- ใช่
- ระวังอย่าไปคุยกับเธอซะล่ะ
- ไม่ทันแล้ว
- .....
- ทำไมเหรอ?
แชทกลุ่มของกิลด์ซีเครทเด้งอย่างต่อเนื่อง เป็เื่ปกติที่คนในกิลด์ต้องสนใจข้อความในแชทกิลด์เอาไว้ เพราะส่วนใหญ่เื่ที่พูดคุยกันจะเป็เื่ที่เกี่ยวกับคนในกิลด์ ทำให้ผู้ที่กำลังอ่านแชทกิลด์ในปัจจุบันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆและก็ครบทุกคนในท้ายที่สุด
- กีตาร์ เธอมีชื่อเสียงไม่คอยดีในด้านจิตใจ การที่นายคุยกับเธอจะทำให้เธอมีความสุขที่ได้คุยกับคนอื่น และความเลวร้ายก็จะตามมา
- เลวร้าย?
- หลังจากนี้ทุกครั้งที่เธอพบนาย เธอจะเข้าหานายอย่างเต็มที่และพยายามนายด้วย
- ค..!?
- ฉันจะบอกว่าเธอจะไม่ปล่อยให้คนที่ยอมคุยกับเธอพ้นสายตาเด็ดขาด เพราะเธอกลัวว่าคนคนนั้นจะหายไป อาจจะฟังดูน่าสงสารแต่สิ่งที่เธอทำอย่าเรียกว่าน่าสงสารเลย น่ากลัวจะเหมาะกว่า เพราะงั้นนายต้องพยายามอย่าให้เธอััถึงตัวนายได้จะดีที่สุด เดี๋ยวฉันจะส่งข้อความเื่เกี่ยวกับข้อมูลของเธอให้นายในแชทส่วนตัว
หลังจากไนน์อ่านข้อความที่แอร์ส่งมาหมดแล้ว เขาถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าด้วยความตกตะลึง กีตาร์เป็ถึงหัวหน้ากิลด์ระดับท็อปขนาดนั้นเลยนี่เอง! ไม่แปลกที่กล้าตั้งชื่อกิลด์ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น แถมนิสัยของเธอยังค่อนไปทางโรคจิตด้วยเนี่ยสิ และเขาก็ดันเผลอคุยด้วยไปเสียแล้ว เขาคงไม่สามารถไปเที่ยวในเมืองที่อยู่ในประเทศที่เธออาศัยอยู่ไม่ได้ตลอดไปแน่ๆ แต่จากลักษณะของผู้หญิงคนนี้นิสัยที่แอร์ส่งมาให้เขา เขาคงไม่สามารถออกนอกประเทศเลยด้วยซ้ำ
จากนั้นไนน์จึงส่งข้อความลงแชทกิลด์อีกครั้ง
- ขอโทษทีนะทุกคน...
- คงทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ แต่ยังไงพวกเราก็เป็เพื่อนกันนะ เพราะงั้นก็ต้องเผชิญเื่นี้ไปด้วยกันสิ!!
- ไม่อยากได้ยินคำนี้จากคนที่แก่ที่สุดในกิลด์อย่างนายเลยเคโอ
- โถ่ ซันนี่ พูดเหมือนเธออายุน้อยกว่าฉันมากงั้นแหละ
- อยากตายมากนักรึไงถึงพูดเื่อายุกับผู้หญิงน่ะ!!!!
- %@#$
..........
...
แม้จะเห็นว่าทุกคนไม่ได้โทษอะไรเขาก็ตาม แต่มีหรือเขาจะปล่อยให้เื่นี้ผ่านไปเฉยๆ?
ถึงเขาจะขอโทษไปแล้ว แต่ใครจะไปโทษเขาได้ล่ะ ต้องโทษดวงที่แสนอัปโชคของเขาต่างหากล่ะที่ดันไปเจอกีตาร์เข้า แต่อย่างไรก็ตาม ไนน์ที่เป็ถึงผู้เล่นที่มีแข็งแกร่งที่สุดในโลก มีหรือที่เขาจะยอมปล่อยให้มีอะไรมาปิดกั้นอิสระในชีวิตของเขา เขาวางแผนที่จะเข้าเกมอีกครั้งเพื่อเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนนี้ จากนิสัยของเธอเขาคงสามารถพบเจอได้ทันทีที่เข้าเกมอย่างแน่นอน เว้นเสียแต่ว่าเธอจะยังมีความคิดไปนอนพักผ่อนนอกเกม
เมื่อคิดได้แล้วเขาจึงตัดสินใจเข้าเกมอีกครั้งเพื่อพูดคุยแล้วจะได้นอนโดยไม่ต้องคิดมากเื่นี้
7K
