โทษที ! พี่มากับระบบ x100

ตอนที่ 121 ภายในสามวัน ข้าจะไปบดขยี้หลงไจ่ของพวกเจ้าให้สิ้น !

"กระบี่...เจตจำนงแห่งกระบี่!"

ฮั่วจื่อหลวนก็อดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงอุทานออกมาด้วยความเหลือเชื่อ ปากสีเชอร์รี่ที่งดงามของนางอ้าออกเล็กน้อย  

แม้ว่าความสามารถด้านการต่อสู้ของฮั่วจือหลวนจะไม่ได้ดีนัก แต่นางก็รู้ว่าเจตนำนงแห่งกระบี่คืออะไร  

เจตจำนง นั้นคือ แก่นแท้และความหมายที่แท้จริงของวิชาต่อสู้ที่มีอยู่ในตำนาน 

ในอาณาจักรต้าเซี่ยแห่งนี้ แม้แต่ในหมู่นักสู้   10,000 คน บางทีอาจจะไม่มีใครเลยที่สามารถเข้าถึงเจตจำนงของการต่อสู้ได้  

ตอนนี้ฮั่วจื่อหลวนก็ไม่รู้เลยว่าควรจะแสดงออกอย่างไรกับความผิดปกติของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านางตอนนี้ 

“ใช่ นั่นคือเจตจำนงของเด็กหนุ่มคนนั้น ดูเหมือนว่าตระกูลฮั่วของเราจะรอดพ้นจากวิกฤตครั้งนี้ไปได้อย่างไม่ยากเย็นแล้ว  ”

หญิงวัยกลางคนที่สวยงามก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม หัวใจที่หนักอึ้งของเธอในที่สุดก็ได้ปล่อยวาง  

แก่นแท้และความหมายที่แท้จริงของการต่อสู้ มีความหมายในคัวคือ พลังอำนาจและความไร้เทียมทาน 

ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าเธอตอนนี้คือผู้ที่สามารถเข้าใจเจตจำนงแห่งกระบี่ได้ ดังนั้น แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีความแข็งแกร่งในระดับก่อกำเนิด แต่เขาก็ยังมีคุณสมบัติพ่อที่จะต่อสู้กับเซียงเทียนหลง !

“เจ้าหนู เจ้า...เจ้าเป็นใครกัน?”

เซียงเทียนฉงใช้เวลาอยู่นานพอสมควรกว่าจะฟื้นสติคืนมาได้หลังจากที่เห็นเจียงเฉินฆ่าสี่ผู้พิทักษ์ทองคำ 

สี่ผู้พิทักษ์ทองคำเหล่านั้นนั้นคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้านเทียนหลงของพวกเขาแล้ว ซึ่งพวกเขาเป็นรองเพียงเซียงเทียนหลงเท่านั้น 

แต่ตอนนี้พวกเขากลับถูกฆ่าตายอย่างง่ายดายโดยเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้  

เซียงเทียนฉงนั้นคิดไม่ถึงเลยว่าความแข็งแกร่งของเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาจะน่าหวาดกลัวเช่นนี้

“ข้าเป็นใครเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้  ”

“วันนี้ข้าเบื่อที่จะฆ่าใครแล้ว   เจ้าจงนำคนของเจ้าไสหัวไปจากที่นี่ได้แล้ว !”

“ยังไงก็ตาม เมื่อกลับไปถึงหมู่บ้านของพวกเจ้าแล้ว จงไปบอกเซียงเทียนหลงว่าให้มาพบข้าที่เมืองเฟิงฮัวภายในสามวัน มิฉะนั้นพวกเจ้าจะได้รับผลที่ตามมาอย่างแน่นอน   !”

เจียงเฉินเหลือบมองไปที่เซียงเทียนฉงเบา ๆ และพูดอย่างเรียบเฉย

“เจ้าหนู เจ้าคิดว่าตัวเป็นใคร !”

เมื่อเซียงเทียนฉงได้ยินคำพูดที่เย่อหยิ่งของเจียงเฉิน เขาก็โกรธทันที  

เขาจ้องไปที่เจียงเฉินอย่างดุร้าย: "อย่าคิดว่าเจ้าแข็งแกร่งหน่อยแล้วข้าจะกลัวเจ้านะ ! สำหรับเจ้าแล้วพวกเราเทียนหลงไจ่สามารถ  ... "

บูม!

อย่างไรก็ตาม……

ก่อนที่คำพูดของเซียงเทียนฉงจะจบลง เจียงเฉินก็เหยียบขึ้นไปบนท้องฟ้าในทันที จากนั้นเขาก็ปรากฏตัวขึ้นบนหัวของเซียงเทียนฉงราวกับผี และกระทืบเซียงเทียนฉงลงกับพื้นด้วยเท้าข้างหนึ่ง

เขามองไปยังเซียงเทียนฉงที่กำลังกระอักเลือดอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเฉยเมยและเสียงที่เย็นชาของเขาก็ดังก้องไปทั่วอากาศ 

“พูดมากไร้สาระ ถ้าไม่อยากตายก็จงไสหัวไปซะ   !”

“จงกลับไปบอกเซียงเทียนหลงว่าให้มาพบข้าภายในสามวัน !”

“มิฉะนั้น... หากเกินสามวันไปแล้ว ข้าจะไปถล่มเทียนหลงไจ่ของพวกเจ้าให้สิ้น!”

เซียงเทียนฉงลุกขึ้นจากพื้นด้วยความอับอาย

เมื่อรู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่เย็นชาของเจียงเฉิน การแสดงออกของเขากลายเป็นหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจทันที

เขาไม่กล้าลังเลอีกต่อไปและจากไปพร้อมกับคนของเทียนหลงไจ่ทันที พวกเขาเร่งรีบออกจากเมืองเฟิงฮัวไปด้วยความเร็วสูงสุดในชีวิต  !

“อะ...อาจารย์เจียง ขอบคุณท่านมากที่มาช่วยเหลือตระกูลฮั่วของเราในวันนี้  ”

หลังจากที่ผู้คนของเทียนหลงไจ่จากไปแล้ว ฮัวจื่อหลวนก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างรวดเร็ว  

เธอมองไปที่เจียงเฉินและกล่าวขอโทษ: "เรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองหลิงหยุนเมื่อวานนี้ ข้าต้องขออภัยด้วย พอดีข้าเร่งรีบไปจนกระทำอย่างประมาท หวังว่าท่านจะไม่โกรธเคือง "

“ไม่เป็นไร ข้าไม่ใส่ใจเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานหรอก”

“แต่ในเมื่อข้ารับภารกิจช่วยเหลือพวกเจ้าตระกูลฮั่วมาแล้ว มันก็ถือได้ว่าเป็นความรับผิดชอบของข้าที่ต้องแก้ปัญหาเกี่ยวกับหมู่บ้านเทียนหลงให้พวกเจ้า  ”

เจียงเฉินนั้นไม่สนใจสิ่งที่ฮั่วจื่อหลวนทำแต่อย่างใด  เขาเพียงแค่ยิ้มจาง ๆให้เท่านั้น

“อาจารย์เจียงอยู่ที่นี่เพื่อช่วยแก้ไข้ปัญหาใหญ่ให้กับตระกูลฮั่ว ข้าจื่อหลวนขอขอบคุณท่านจากใจจริง  ”

“แต่... จื่อหลวนนั้นมีคำขอที่เห็นแก่ตัวอย่างหนึ่งอยากจะรบกวนท่าน ข้าหวังว่าอาจารย์เจียงจะยินยอมช่วยเหลือเรื่องนี้”

ฮั่วจื่อหลวนกล่าวพร้อมกับคุกเข่าลงต่อหน้าเจียงเฉินพร้อมกับกัดฟันแน่น  ...