รุ่งเช้าวันต่อมาพลอยลลินณ์เดินทางไปรอพบอาทิตย์พร้อมครอบครัวของเธอ ณ ที่ว่าการเขตั้แ่เช้าเพื่อจัดการเื่หย่า ด้วยหัวใจที่บอบช้ำ ใช่ว่าเธออยากจะหย่าใช่ว่าเธออยากเป็แม่หม้ายแต่ที่เธอต้องตัดสินใจแบบนี้นั้นก็เพราะว่าอาทิตย์พาผู้หญิงคนอื่นเข้าบ้านโดยไม่ให้เกียรติเธอเลยสักนิด
“จะไม่คิดทบทวนดูอีกครั้งเหรอครับ”เ้าหน้าที่เขตถามคนทั้งคู่เพราะอยากให้เขาและเธอลองปรับความเข้าใจและคุยกันอีกครั้ง ก่อนจะเซ็นหย่า
“เราสองคนตัดสินใจมาเป็อย่างดีแล้วค่ะ”พลอยลลินณ์ตอบเ้าหน้าที่และพยายามเป็อย่างมากที่จะไม่ให้มือซึ่งกำลังจรดลายเซ็นลงบนใบหย่ามันสั่น
“อย่ามาเรียกร้องอะไรทีหลังก็แล้วกัน”อาทิตย์ว่าให้กับผู้เป็ภรรยา ก่อนจะเซ็นลายเซ็นตัวเองลงบนใบหย่า กระทั่งทุกอย่างเสร็จสิ้นเขาจึงเดินไปยกมือไหว้และเอ่ยลาผู้เป็บุพการีทั้งสองของเธอ
พลอยลลินณ์มองใบสำคัญการหย่าด้วยหัวใจที่ร้าวราญเธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะได้ใบนี้มา หลังจากแต่งงานมาได้เพียงสองปีเท่านั้น
“แล้วทีนี้จะเอายังไงต่อ”พลอยลดาเอ่ยถามผู้เป็พี่สาว พร้อมกับมองหน้าผู้เป็บุพการีทั้งสองสลับกันไปมา
“ไปถ่ายบัตรประชาชนใหม่แล้วค่อยไปเก็บของพี่ที่บ้านนั้น” พลอยลลินณ์ตอบผู้เป็น้องสาว ก่อนจะเดินไปที่รถยนต์ของตนเองและให้ผู้เป็บิดาติดต่อรถบรรทุกขนของให้
หญิงสาวเก็บสัมภาระทุกอย่างของเธอด้วยหัวใจที่บอบช้ำเธอหันกลับมามองบ้านอัจฉราพิรักษ์อีกครั้งด้วยความอาลัย เพราะนับแต่นี้ต่อไปเธอได้กลายเป็คนอื่นสำหรับบ้านหลังนี้แล้ว
“คุณลินจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วจริงๆ เหรอคะ” มะลิเอ่ยถามอดีตนายสาวด้วยความอาลัยอาวรณ์เพราะตลอดเวลาของการเป็สะใภ้บ้านนี้ พลอยลลินณ์ไม่เคยถือตัวว่าเป็นายเลยสักนิดเ้าหล่อนคอยหยิบจับทุกสิ่งทุกอย่างช่วยทุกคนอยู่เสมอจนเธอกลายเป็ที่รักของคนทั้งบ้าน
“จ๊ะมะลิฉันไปแล้วนะ” บอกกับอีกฝ่าย ก่อนจะหันไปมองผู้เป็บุพการีทั้งสองของอดีตสามี
“ลินลานะคะคุณพ่อคุณแม่”
“จ๊ะ ว่าง ๆก็มาเยี่ยมแม่บ้างนะ” คุณรัญญาบอกอดีตลูกสะใภ้ออกไปอย่างใจหาย เพราะนางรักและเอ็นดูพลอยลลินณ์ไม่ต่างจากลูกแท้ๆ คนหนึ่ง
“ค่ะ”ตอบรับคำของนาง ก่อนจะไปส่งผู้เป็บุพการีทั้งสองที่บ้าน จากนั้นเธอจึงเดินทางไปทำงานด้วยใบหน้าที่หม่นเศร้า
สองเดือนต่อมาภายในบริเวณสนามหญ้าหน้าบ้านธนยศวงศ์สกุลถูกตกแต่งประดับประดาไปด้วยไม้ดอกไม้ประดับและไฟหลากสีเพื่อเนรมิตพื้นที่ตรงนี้ให้เป็สถานที่จัดงานวันคล้ายวันเกิดให้กับรัฐนนท์ บุตรชายคนโตของตระกูลซึ่งแเื่ที่มาในงานวันนี้ก็ไม่ได้มีใครมากมายนักเพราะเขาเลือกเชิญเฉพาะคนที่สนิทสนมและญาติ ๆ เท่านั้น
ชายหนุ่มยืนต้อนรับแขกที่มาร่วมงานด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มเคียงข้างวิภาดาเพราะงานในวันนี้ถือได้ว่าเป็การเปิดตัวเ้าหล่อนให้คนอื่น ๆ ได้รู้จักในฐานะแฟนสาวของเขา
“สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่แบ้งค์”ดาริกายื่นกล่องของขวัญให้กับแฟนหนุ่มของผู้เป็เพื่อนรักทันทีที่พูดจบประโยค ก่อนจะเดินตามธีรยุทธไปหาที่นั่งภายในงาน
“เป็อะไรเราทำไมพักนี้ดูเครียดๆ จัง” ธีรยุทธถามหญิงสาวรุ่นน้องด้วยความเป็ห่วง เพราะพักหลังมานี้เขาเห็นเธอไม่ค่อยจะร่าเริงเหมือนก่อน
“ปวดหัวกับพี่ชายค่ะ”
“จะไปคิดมากทำไมปล่อยให้มันเป็เื่ของเขา”บอกเ้าหล่อนออกไปอย่างให้เหตุผล
“แต่ดาไม่ชอบนี่ค่ะที่พี่ทิตย์ไปเอานังผู้หญิงที่ชอบแย่งสามีคนอื่นหน้าด้าน ๆ มาเป็พี่สะใภ้ดา”ว่าออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชอบใจ ยิ่งเมื่อนึกถึงปริศนาเธอก็ยิ่งโกรธ
“พี่ชายเราแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอพี่ยังจำได้เลยว่าเคยไปงานแต่ง แถมพี่สะใภ้เรายังสวยมากเลยนะ หนุ่ม ๆ ในงานอิจฉาพี่ชายเรากันเป็แถวได้เมียสวย”
“เขาหย่ากันได้สองเดือนแล้วค่ะมันก็คงสุดจะทนจริง ๆ แหละพี่ลินถึงได้ตัดสินใจหย่าทั้งที่รักพี่ทิตย์มาก”ตอบเขาออกไปเสียงเศร้า
“เขาสองคนอาจจะทำบุญและกรรมด้วยกันมาแค่นี้”บอกเ้าหล่อนก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับผู้เป็เพื่อนรักที่กำลังเดินมาทางตนและดาริกา
“เป็อะไรเหรอดาทำหน้ายังกะปวดหนัก”วิภาดาถามเพื่อนสาวออกไปด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อ
“พูดเื่พี่ชายกับพี่ธีร์แล้วอารมณ์เสีย”
“พี่ทิตย์ทำไมเหรอ”
“หย่ากับพี่สะใภ้ฉันเป็ที่เรียบร้อยแล้ว”
“อะไรนะพี่ทิตย์เนี่ยนะหย่าเมียแล้วเมื่อวันก่อนที่ฉันเห็นเดินไปด้วยกันล่ะไม่ใช่พี่สะใภ้ดาหรอกเหรอ”
“ยัยนั่นนะเหรอฉันไม่มีวันยอมรับมาเป็พี่สะใภ้หรอก”
“เอาเถอะปล่อยให้มันเป็เื่ของเขาเราเข้าไปยุ่งวุ่นวายไม่ได้หรอก” รัฐนนท์บอกเ้าหล่อนออกไปอย่างให้เหตุผล
“ค่ะดาต้องขอโทษพี่แบงค์ด้วยนะคะที่เอาเื่ไม่ดีแบบนี้มาให้ได้ยินในวันมงคลของพี่”บอกเขาอย่างขอโทษขอโพย
“ไม่เป็ไรครับอย่าคิดมาก”ตอบเ้าหล่อนพร้อมกับยิ้มให้
“เอ่อดาว่าแต่ของที่ฉันฝากเป็ยังไงบ้าง”วิภาดาเอ่ยถามถึงเค้กวันคล้ายวันเกิดที่เธอฝากให้ดาริกาเป็ธุระให้เพื่อจะนำมาเซอร์ไพรสต์รัฐนนท์
“เออแป๊บนะ”ตอบผู้เป็เพื่อนรัก ก่อนจะลุกออกจากที่ตรงนั้น
พลอยลลินณ์นั่งมองหน้าจอโทรศัพท์ของตนพร้อมกับชะเง้อคอมองเข้าไปภายในบริเวณบ้านธนยศวงศ์สกุลสลับกันไปมาด้วยความร้อนใจเธอพยายามที่จะโทรหาดาริกาแต่เ้าหล่อนก็ไม่รับสายอีกอย่างตอนนี้เธอก็ต้องรีบกลับไปทานข้าวกับญาติ ๆของตนเองที่บ้านของคุณอนลผู้เป็ปู่ เพราะว่าทุกคนรอเธออยู่นานแล้ว
“พี่ลินขอโทษนะคะที่ดาไม่ได้รับสาย”ดาริกาเคาะกระจกบอกอดีตพี่สะใภ้อย่างขอโทษขอโพย
“ไม่เป็ไรจ๊ะอ๊ะนี่เค้ก ส่วนนี่ก็รูปพี่คืนให้”บอกพร้อมกับส่งกล่องเค้กและรูปของรัฐนนท์ที่ใช้ไปพิมพ์ภาพแต่งหน้าเค้กคืนให้กับเ้าหล่อน
“เดี๋ยวดาโอนค่าเค้กเข้าบัญชีให้นะคะพี่ลิน”
“จ๊ะพี่ขอตัวก่อนนะ” บอกกับน้องสาวอดีตสามี ก่อนจะขับรถออกมาจากหน้าบ้านธนยศวงศ์สกุลขณะที่ดาริกาก็นำเค้กที่ได้มาเข้าไปข้างในงานและโทรหาวิภาดาเพื่อทำตามแผนที่อีกฝ่ายวางเอาไว้
แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยูเสียงหวานของผู้เป็แฟนสาวที่เดินออกมาพร้อมกับเค้กขนาดหกปอนด์สร้างรอยยิ้มให้กับรัฐนนท์ได้ไม่น้อยแม้ว่าสิ่งที่เธอทำให้เขามันอาจจะไม่มีมูลค่ามากมายนักแต่สำหรับเขามันเป็ของขวัญที่วิเศษมาก
“เป่าเทียนสิคะ”วิภาดาบอกกับแฟนหนุ่ม ก่อนที่รัฐนนท์จะเป่าเทียนทั้งหมด พร้อม ๆกับแสงสว่างจากหลอดไฟนีออนที่ถูกเปิด
“โหทำเค้กเป็หน้าพี่เลยเหรอครับจะมีใครกล้ากินไหมเนี่ย” ว่าออกไปด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อ
“ใครไม่กล้าก็ช่างดากล้าค่ะและพร้อมรับรองในความอร่อย” บอกออกไปอย่างนึกอวด ในฝีมือการทำเค้กของพลอยลลินณ์
รัฐนนท์ตัดเค้กที่แฟนสาวนำมาเซอร์ไพรสต์แจกจ่ายให้กับทุกคนที่มาร่วมงานก่อนจะมานั่งเคียงข้างวิภาดาและมองดูเธอกินเค้กที่เ้าตัวนำมาเซอร์ไพรส์เขาอย่างเอร็ดอร่อย
“ทานเค้กสิคะพี่แบ้งค์เ้านี้อร่อยนะคะ”ดาริกาบอกกับแฟนหนุ่มของผู้เป็เพื่อนรัก ก่อนที่รัฐนนท์จะตักเค้กเข้าปาก
เพียงแค่เนื้อเค้กแตะถึงลิ้น ชายหนุ่มรู้สึกอึ้งในรสชาติเพราะเนื้อเค้กช่างนุ่มละมุนลิ้นเหมือนจะละลายในปากแถมรสชาติยังไม่หวานมากเหมาะสำหรับคนรักษาสุขภาพอีกด้วย
“อืมอร่อยดีเหมือนจะละลายในปากเลยสั่งร้านไหนเหรอดา รอบหน้าวันคล้ายวันเกิดคุณแม่พี่จะได้สั่งมาให้ท่าน”ถามเ้าหล่อนด้วยความสนใจ
“ไม่มีหน้าร้านหรอกค่ะพี่แบงค์ถ้าอยากได้ต้องสั่งค่ะ”
“อ้าวเหรอแล้วต้องสั่งยังไงล่ะ”
“ก็เดี๋ยวดาเอาเบอร์โทรให้ค่ะและก็ไม่ได้มีเฉพาะเค้กนะคะ พี่ลินทำขนมได้หลายอย่างค่ะ หากอยากได้ขนมเบรกอยากได้ขนมไปทำบุญโทรติดต่อสั่งได้ค่ะ”
“ก็ดีนะวันหลังหากที่บริษัทมีประชุมพี่จะได้ให้เลขาสั่งเบรกจากร้านนี้”รัฐนนท์ตอบเ้าหล่อน ก่อนจะตักเค้กเข้าปากอีกครั้งเพราะติดใจในรสชาติ
“แล้วดาไปรู้จักเขาได้ยังไง”วิภาดาเอ่ยถามผู้เป็เพื่อนรักด้วยความสงสัย
“อดีตพี่สะใภ้ดาเองแหละ”
“มิน่าล่ะถึงบ่นเสียดายพี่สะใภ้ที่แท้ก็จะอดกินของอร่อยนี่เอง”ธีรยุทธว่าให้หญิงสาวรุ่นน้องด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อก่อนจะหัวเราะชอบใจเมื่อเ้าหล่อนหันแยกเขี้ยวใส่เขา
934
