ขาดทุนไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ (ถ้ามียอดคอมเม้น ติดตาม แสดงความคิดเห็น จะให้อ่านฟรี)

ทว่า พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรก หลังจากยื้อเวลาชะตาชีวิตจากท่านแม่ได้เพียงวันเดียว วิกฤตการณ์ทางธรรมชาติครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบสิบปีก็วิ่งเข้าชนงานเทศกาลอาหารระดับอำเภอเข้าอย่างจัง ฤดูร้อนทวีความรุนแรงจัด ไอร้อนแผดเผาจนแหล่งน้ำรอบตัวอำเภอแห้งขอด เกิดภัยแล้งครั้งประวัติศาสตร์

ผลกระทบตกลงมาที่โกดังวัตถุดิบ ผลไม้สดเกรดพรีเมียมคัดเกรด ทั้งส้มสายน้ำผึ้งยอดเขาหิมะ ทุเรียนป่า มะพร้าวน้ำหอม ขาดแคลนอย่างหนักจนไม่มีของส่งตลาด ส่งผลให้ราคาผลไม้ในอำเภอพุ่งทะยานสูงขึ้นถึงสิบเท่าตัวในพริบตา! บรรดาร้านค้าของหวานและเหลาอาหารชื่อดังต่างพากันปิดตู้เก็บร้านหนีเพราะสู้ราคาวัตถุดิบไม่ไหว

ร้านสำนักไหมฟ้าของเสี่ยวฟานก็เจอตอชิ้นยักษ์เช่นกัน แป้งหมี่และแป้งข้าวเหนียวยังพอมี แต่วัตถุดิบผลไม้สดที่จะนำมาทำเป็นไส้ขนมหวานและน้ำปั่นเกล็ดหิมะขิงคนอื่น บัดนี้หมดเกลี้ยงคลังอย่างแท้จริง!

“พี่ใหญ่เสี่ยวฟานขอรับ! โกดังผลไม้ทั่วทั้งตัวอำเภอไม่มีผลไม้สดเหลืออยู่เลยขอรับ มีแต่เศษเปลือกเนี่ยว ๆ เหี่ยว ๆ เท่านั้น!” พี่ใหญ่สงเดินมารายงานใบหน้าคร่ำเครียด

ชาวบ้านนับร้อยนับพันยังคงพากันมาตั้งแถวรออยู่ที่หน้าร้านเพื่อรอดูดลีลาสะบัดแป้งและกินของหวานคลายร้อน หลินเสี่ยวฟานยืนกุมขมับอยู่หลังเตา เหงื่อไหลไคลย้อยลนลานในใจ ‘ไอหยา... ไม่มีผลไม้สดระดับพรีเมียม ข้าก็ทำเมนูอลังการไม่ได้น่ะสิ! ถ้าร้านต้องปิดตัวเพราะไม่มีของขายต่อหน้าประชาชี ศักดิ์ศรีอันตระหง่านฟ้าของข้าต้องแตกละเอียดไม่มีชิ้นดีแน่ ๆ! ไอ้พวกคู่แข่งที่เคยโดนข้าขยี้ มันต้องแอบมาหัวเราะเยาะหน้าแตกซ้ำสองแน่!’

เงินทองทองคำขาดทุนย่อยยับช่างมัน แต่ถ้าต้องปิดร้านหนีเพราะมุมอับอายขายหน้า... คนอย่างเสี่ยวฟานยอมตายดีกว่า!

ดวงตากลมโตของจอมกวนแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟลุกโชน เขาทุบโต๊ะดัง ปัง! ประกาศลั่นลานเทศกาล “ทุกคนในตัวอำเภอเมฆาคล้อยจงฟัง! สำนักไหมฟ้าของข้าไม่มีวันปิดร้านหนีภัยแล้งกระจอก ๆ แบบนี้เด็ดขาด! ข้าจะนำกองกำลังผู้พิทักษ์ ออกเดินทางบุกป่าฝ่าดงมุ่งสู่ ‘หุบเขาอัคคีลึกลับ’ เพื่อออกตามหาวัตถุดิบในตำนานมาปรุงของหวานดับร้อนให้พวกแกกินประชดภัยแล้งให้ได้! พรุ่งนี้เจอกัน ข้าไม่ยอมเสียหน้าโว้ยยย!” เสี่ยวฟานสับเกียร์บ้าดีเดือด นำทัพบุกป่าฝ่าดงเพื่อกู้หน้าตาในพริบตา!