“พวกเจ้ารีบขอโทษท่านป้าเสียสิ”
คุณชายน้อยทั้งสองนั่งคุกเข่าโขกศีรษะขอโทษฮูหยินใหญ่ แล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น
สองสามีภรรยาเจ้าของคฤหาสน์จำต้องกอดปลอบใจแล้วสั่งสอนหลานชายทั้งสองยืดยาว จากนั้นก็ให้บ่าวรับใช้พาทั้งสองกลับไปอาบน้ำและพักผ่อน
สาวใช้รีบพาตัวเด็กชายทั้งสองออกไปจากห้องโถง อู๋จือมองตามเด็กทั้งสองด้วยความโล่งใจ คดีนี้นางปิดลงได้แล้วอย่างสมบูรณ์ มือปราบหญิงนึกดีใจที่ได้เจอคุณชายน้อยสองคนกำลังเถียงกันพอดี ไม่เช่นนั้นคดีนี้คงยากจะคลี่คลาย
“มือปราบอู๋ เจ้าทำได้ดีจริง หากไม่มีเจ้าก็คงไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของเด็กๆ ข้าขอมอบรางวัลในการปิดคดีให้เจ้าก็แล้วกัน” คหบดีฮัวกำลังจะหันไปหาพ่อบ้านฝูเพื่อให้ไปนำเงินรางวัลออกมา ทว่าอู๋จือกลับร้องห้าม
“ไม่ต้องเจ้าค่ะ ท่านจ้างข้ามาเฝ้าเรือนเพื่อสืบคดี นี่เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว ท่านไม่ต้องให้รางวัลเพิ่มหรอกเจ้าค่ะ”
“เอ๋ ไม่ได้หรอก เจ้ามีความดีความชอบ รับไปเถอะ” คหบดีอู๋พูดยิ้มๆ พ่อบ้านฝูรีบนำเอาถุงเงินมาส่งให้เจ้านาย
“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ” อู๋จือยื่นมือออกไปรับรางวัลด้วยความจำใจ แต่ลึกๆ นางก็ดีใจที่จะได้เอาเงินไปให้มารดา
“อู๋จือ บิดาของเจ้าเป็นมือปราบชื่ออู๋ชาง ใช่หรือไม่ ”
หญิงสาวตะลึง “นายท่านฮัว รู้จักบิดาของข้าด้วยหรือเจ้าคะ ”
นายท่านสกุลฮัวพยักหน้า “อืม ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ ข้าขอเชิญอู๋ฮูหยินเข้ามาคุยธุระกับข้าด้วยสักหน่อยดีกว่า”
“จะดีหรือเจ้าคะ ”
“ดีสิ ข้าคงต้องพูดเรื่องสำคัญกับมารดาของเจ้าเสียหน่อย”
อู๋จือหน้าเจื่อน “คงไม่ใช่เรื่องข้าหรอกนะเจ้าคะ”
“เจ้าเป็นเด็ก อย่าเพิ่งยุ่งเรื่องนี้ดีกว่า ปล่อยให้ผู้ใหญ่คุยกันเสียก่อน” น้ำเสียงของคหบดีฮัวคล้ายจะดุนิดๆ
อู๋จือหน้าเจื่อน นางเกรงว่าคหบดีฮัวจะรู้เรื่องในอดีตของบิดาแล้วรังเกียจครอบครัวของนาง
บิดาของอู๋จือเสียชีวิตพร้อมกับขุนนางชั่วที่ถูกกล่าวหาว่าทุจริต แม้นางและมารดาจะเชื่อมั่นว่าบิดาไม่ได้เป็นพรรคพวกของคนผู้นั้น แต่ก็ยากจะเปลี่ยนความคิดของผู้คน อีกทั้งบิดาของล่วงลับไปแล้ว ไม่อาจจะลุกขึ้นมาแก้ต่างเรื่องนี้ได้อีก
...ไม่รู้ว่านายท่านสกุลฮัวคิดจะพูดคุยกับมารดาด้วยเหตุใด ...
ฮัวหยางกลับมาถึงคฤหาสน์สกุลฮัวในตอนหัวค่ำ อู๋จือยังไม่กลับบ้าน นางรอรายงานผลงานของนางให้ฮัวหยางได้รับรู้
“คุณชายใหญ่ ข้าจับขโมยได้แล้ว ที่แท้หลานชายทั้งสองของท่าน ฮัวจิ้นกับฮัวปินปินก็คือคนที่เอาของมีค่าทั้งหมดไปฝังที่สวนด้านหลังห้องเก็บของ มิน่า สอบสวนจนทั่วคฤหาสน์ก็ไม่พบคนร้าย” มือปราบหญิงเล่าพร้อมยิ้มกว้าง
คุณชายใหญ่ฮัวยิ้มหวาน มองคนรักด้วยสายตาภาคภูมิใจ “เจ้าเก่งจริง ข้าไม่คิดว่าจะมีคนจับพวกเขาสองคนได้ด้วยซ้ำ”
อู๋จือทำตาโต “นี่ท่าน! ท่านรู้ว่าพวกเขาเป็นขโมย”
“อืม...ข้าแอบเห็นเสี่ยวปินปินมาแอบหยิบเอากล่องสองใบแรกก็เลยตามไป เห็นหลานชายสองคนช่วยกันขุดหลุมฝังของมีค่าก็เลยปล่อยให้เขาทำ แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะมาเอาอีกและขุดหลุมฝังครั้งที่สอง”
มือปราบหญิงอ้าปากค้างเดินเข้าไปใกล้จับแขนของฮัวหยางไว้แน่น
“แล้วเหตุใดท่านจึงไม่บอกหัวหน้าจางกับข้า ”
“ข้าแค่ถือโอกาสให้มือปราบเข้ามาสอบสวนคนในเรือนเพื่อให้บ่าวรับใช้ในคฤหาสน์เกิดการระวังตัวที่จะไม่ทำสิ่งผิดกฎหมาย ส่วนเรื่องยาปลอมข้าก็ระแคะระคายมาแล้วช่วงหนึ่ง เมื่อมีคดีในคฤหาสน์ก็จะทำให้คนร้ายที่ปลอมยารู้สึกผ่อนคลายเพราะคิดว่าคนสกุลฮัวต้องมัวแต่สนใจเรื่องของมีค่าหาย”
“ท่านเจ้าเล่ห์เหลือเกิน ฮัวหยาง”
ฮัวหยางยิ้มรับ “อ้อ ยังมีอีกอย่าง เพราะเกิดคดีลักทรัพย์ขึ้น ข้าจึงได้มีข้ออ้างในการจ้างเจ้ามาอยู่ด้วยในนี้อย่างไรเล่า ”
“ข้ออ้าง เหตุใดต้องหาข้ออ้างเพื่อจ้างข้า ”
คุณชายใหญ่เดินไปปิดประตูห้อง โอบเอวหญิงคนรักพานางไปนั่งที่ริมเตียง
“จือจือ ข้าเห็นเจ้าบนถนนมานานแล้ว เจ้าออกตรวจท้องที่ด้วยสีหน้าจริงจังและจับคนร้ายตามท้องถนนด้วยความทุ่มเท ตอนที่ข้าเห็นเจ้าครั้งแรก เจ้าจับโจรขโมยไก่จนเนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปหมด ใบหน้ามอมแมม จากนั้นข้าก็ให้คนไปสืบเรื่องของเจ้า และตามดูชีวิตของเจ้า”
นางตื่นตกใจ “ท่าน...ท่านแอบส่งคนไปจับตามองข้า”
“ใช่ จากนั้นข้าก็รู้สึกชอบเจ้า ตอนที่เจ้าบุกเข้าเรือนปรุงยาในคืนนั้น ข้าดีใจมาก คิดว่าเป็นสวรรค์ลิขิตให้เจ้าตามไปหาข้า”
“แต่ข้าคิดว่าท่านเป็นหมอชั่ว!”
“ข้ารู้ แต่ข้าทนไม่ไหว พออยู่ใกล้เจ้าก็อยากจะจูบเจ้า คืนนั้นข้าพยายามอดทนแล้ว แต่...เจ้าช่างยั่วยวนใจ”
“ข้าไม่ได้ทำอันใดสักหน่อย” นางทำปากยู่
“เจ้าทำสิ ทำให้ใจของข้าหวั่นไหว และสุดท้ายก็ตัดสินใจจะวางแผนดึงตัวเจ้าให้มาอยู่ใกล้ๆ”
เขายื่นปากมาใกล้ นางรีบยกมือขึ้นดันไว้
“ไม่ได้นะเจ้าคะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า” นางถอนหายใจแรงออกมา “ข้าว่าแล้วเชียว สกุลฮัวมีเงินมากมายจะว่าจ้างคนฝีมือดีกว่าข้าเท่าใดก็ได้ เหตุใดต้องจ้างมือปราบด้อยฝีมืออย่างข้าด้วย ”
ฮัวหยางสอดสองมือรั้งเอวของมือปราบหญิงให้ร่างนั้นเข้ามาชิด “จือจือ ข้าปรุงยาเสร็จแล้ว ต้องไปแจ้งท่านอา เขาจะได้สั่งให้คนงานเตรียมตัว”
“เจ้าค่ะ ส่วนข้าจะออกไปหาหัวหน้าจาง รายงานการปิดคดีลักทรัพย์ลวงโลก และเตรียมตัวมาตามแผน”
ฮัวหยางจูบแก้มคนรักด้วยความพอใจ “แล้วคืนนี้ เจ้าจะกลับมานอนคฤหาสน์ของข้าหรือไม่ ”
“ไม่ได้หรอก ที่นี้คนเยอะ ข้าเกรงว่าผู้อื่นจะรู้” อู๋จือยกมือขึ้นลูบใบหน้าฮัวหยางเบาๆ “แต่ถ้าท่านยังยิ้มแบบนี้ให้ข้าอีก ข้าจะฉุดท่านขึ้นเตียงแล้ว ท่านไม่รู้ตัวหรือว่าตนเองยั่วยวนมากเพียงใด ”
“ข้าหล่อเหลาเอาการมากใช่ไหมเล่า ”
“อืม...ตอนนี้ข้าเริ่มจะไม่อยากให้ผู้อื่นเข้าใกล้ท่านแล้วสิ”
“ถ้าอย่างนั้น หัวค่ำนี้ข้าไปรอเจ้าที่เรือนปรุงยาก็แล้วกันนะ” มือสองข้างของฮัวหยางบีบบั้นท้ายของมือปราบหญิงเบาๆ
“ไม่ได้เจ้าค่ะ คืนนี้ข้าจะกลับไปนอนที่บ้าน”
ชายหนุ่มถอนหายใจแรง “เฮ้อ! ถ้าอย่างนั้น เจ้าช่วยจูบปลอบใจข้าที”
สองหนุ่มสาวจูบกันอย่างหวานชื่น อู๋จือพลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
“คุณชายใหญ่ บิดาของท่านอยากพบมารดาข้า ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องใด ”
ฮัวหยางนิ่วหน้า “คงไม่ใช่จะพูดเรื่องจะรับเจ้ามาเป็นอนุภรรยาให้ข้าหรอกนะ เรื่องในเรือนปรุงยา ข้าว่าท่านพ่อคงจะทราบแล้ว”
หญิงสาวทำหน้าตึง “ฮัวหยาง ข้าไม่ยอมเป็นอนุภรรยาของท่านนะ หากว่าท่านแต่งข้าเป็นฮูหยินเอกไม่ได้ ท่านก็แต่งกับสตรีอื่นเถิด”
คุณชายใหญ่ฮัวหัวเราะเบาๆ ยกมือขึ้นลูบแก้มหญิงคนรัก “เจ้าเชื่อข้าเถิด ข้ามีวิธีทำให้เจ้าได้เป็นฮูหยินของข้าอย่างแน่นอน”
ฮัวฮูหยินเดินเข้าไปในเรือนใหญ่ของสามี เห็นเขากำลังลูบคลำหยกสีดำอันหนึ่งก็แปลกใจ “ท่านพี่ กำลังทำสิ่งใดหรือ ”
“ฮูหยิน ข้ากำลังทบทวนความหลัง”
นางได้ยินก็กระเง้ากระงอด “ท่านทำท่าลูบหยกราวกับกำลังคิดถึงคนรักเก่าเช่นนี้ คงไม่ได้คิดอยากกลับไปหานางหรอกนะเจ้าคะ ”
คหบดีฮัวหัวเราะ ดึงมือภรรยาให้นั่งลงใกล้ๆ “ข้าจะมีคนรักเก่าได้อย่างไรกัน ตอนอายุสิบเจ็ดก็ถูกจับหมั้นกับเจ้าแล้ว แม้แต่สาวใช้ข้างเตียงข้ายังไม่เคยมีเลย พวกอนุในเรือนพวกนั้น ข้าก็รับมาเพราะเกี่ยวข้องกับเรื่องกิจการของเราทั้งนั้น ข้าเคยโปรดปรานพวกนางเกินหน้าเจ้าหรือไร ”
ฮัวฮูหยินยิ้ม อนุภรรยาในเรือนเป็นนางที่อนุญาตให้สามีรับเข้ามาเพราะจำเป็นการทำกิจการร้านสมุนไพร ที่ผ่านมาก็ไม่มีอนุภรรยาคนใดมีบุตรเพราะสามีของนางได้ดื่มยาป้องกันเอาไว้
“ถ้าอย่างนั้น หยกนี่ เป็นของผู้ใดกันเจ้าคะ ”
******************
1.44M
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)