ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

ความเดิมตอนที่แล้ว : ผมได้ใช้คาถาไล่ผุ้หญิงที่ได้อ่านเจอในคฤหาสต์มาร่ายเวทย์ใส่ตัวในทันที แต่ทว่า มันกลับเป็นคาถาสเน่ห์ ต้องห้ามซะนี่ ผมจึงต้องมานั่งวิ่งหนีผู้หญิงไปรอบๆเมือง และเกือบถุก เรียโอ กับ เจ๊มาเจนเต้ ทำมิดีมิร้าย แต่ในที่สุดผมก็หนีมาได้ และเดินทางไปหลบภัยในป่าใหญ่ เพื่อรอให้คาถาคลายฤทธิ์ ในระหว่างนั้น ผมก็ได้รับข่าวร้าย ว่าอาณาจักรออโดนอส จะทำสงครามกับอาณาจักรโปปุรอน เพราะองค์หญิงจีร่า ถูกวางยาพิษ กลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา และอาสึกะ ถุกจับไว้ในข้อหาเป็น สปาย ของอาณาจักรโปปุรอน ผมต้องรีบไปช่วยเธอซะแล้ว

หลายวันก่อน ทางด้านฝั่งอาณาจักรออโดนอส
" เจ้าแน่ใจแล้วรึ ราเวียเน่ว่าได้วางยาเจ้าหญิง จีร่าเสร็จ เรียบร้อย " เลาห์คอน ยูกะกล่าวโดยมีลมหายใจที่เย็นยะเยือก พ่นออกมาตลอด
" เพคะ ฝ่าบาท ข้าได้กำจัดคู่แข่งคนสำคัญทางการเมืองของพระองค์แล้ว เพคะ ตอนนี้องค์หญิง จีร่ากลายเป็นองค์หญิง นิทราแล้วเพคะ " ราเวียเน่ ทูลตอบ
" ถ้างั้น ข้าจะเอาความผิดทั้งหมด ไปลงกับนางผู้หญิงที่ชื่อ อาสึกะ โทษว่าเธอเป็นสปาย ของอาณาจักร โปปุรอน ที่ถูกส่งมาวางยาองค์หญิงจีร่า "
" เหตุใด พระองค์ถึงรุ้ว่า อาสึกะ เป็นหญิง หาได้เป็นชายไม่ "
" เพราะจมูกและเซ้นของข้าดียังไรล่ะ ข้าถึงรุ้ว่านางเป็นผู้หญิง ทั้งๆที่กำลังปลอมตัวอยู่ "
" งั้นทุกอย่างคงเป็นไปด้วยดีนะเพคะ ฝ่าบาท "
" อืม "
แล้วราเวียเน่ก็ถอนสายบัว แล้วลาออกไปจากห้องโถง เพื่อไปทำงานอีกชิ้นหนึ่งที่ เลาห์คอนยูกะสั่ง
******
กลับมาทางริวจิ
ตอนนี้ผมเดินทางออกจากป่ากลับสู่เมืองหลวง ร็อคน่า เมืองหลวงของอาณาจักร โปปุรอน แล้ว แม้ว่าตอนผ่านประตูเมือง จะถูกเจ้าคาตะ แกล้งให้รอนาน กว่าจะเข้าเมืองได้ ผมตรงไปยัง คฤหาสต์ของ อาวินซันในทันที เพื่อให้เขาช่วยพาไปพบกับ เลาห์คอน โปซาปุ กษัตริย์แห่ง โปปุรอน
ทุกอย่างช่างเป็นไปด้วยดีเสียนี่กระไร เพียง เจ้าอาวินซันพาผมผ่านประตูหน้าวังไป ผมก็พบกับพระองค์ที่กำลังเดินเล่นในอุทยานหลวง
" ฝ่าบาทได้ข่าวสงครมกับอาณาจักรออโดนอสแล้วหรือยัง " ผมถามออกไปอย่างไม่เกรงใจ เพราะในใจรีบจะไปช่วย อาสึกะ
" ข้ารุ้แล้ว และตอนนี้ แม่ทัพ อาราเอล ได้นำทัพ ไปขัดขวางการข้ามแม่น้ำ โปซา ของกองทัพออโดนอสแล้ว " เลาห์คอน โปซาปุตอบ แล้วถอนหายใจดังๆ จนอาวินซันต้องเข้าไปปลอบเพื่อคลายเครียดให้กับพระองค์
" ถ้าเรื่องนั้น พระองค์ไม่ต้องเป็นห่วงไป เพื่อนของ หม่อมชั้น ทีโม อันนา เอเลน ได้ทำการปล่อย ปลาปิรันย่า เมอเรีย ลงในแม่น้ำโปซา เพื่อขัดขวางการปะทะกันของสองกองทัพแล้ว"
" แล้วปลาปิรันย่า เมอเรีย จะไปทำอะไรกองทัพ ออโดนอสได้ " เลาห์คอน โปซาปุตรัสถามออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
" พวกมันจะกัดกินเรือที่จะใช้ข้ามฝากมายังอาณาจักรของเรา ให้จมลงแม่น้ำโปซาไป พะยะค่ะ " ผมตอบ
" ดี ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดีแล้ว " เลาห์คอนโปซาปุพูดแล้ว หันไปสั่งให้คนไปนำเงินรางวัลมาให้ผม 1000 เหรียญทอง
" ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง นอกจากเรื่องการขัดขวางการเคลื่อนพลของกองทัพ ออโดนอส พะยะค่ะ "
" เรื่องอะไรหรือ ผุ้กล้า ริวจิ "
" สาเหตุที่ อาณาจักร ออโดนอส ยกทัพมารบกับเรา เป็นเพราะว่า องค์หญิง จีร่า ถูกวางยา พะยะค่ะ "
" ถูกวางยา "
" ใช่แล้ว พะยะค่ะ "
" ถ้างั้นจะทำเช่นไรถึงจะหยุดสงครามนี้ได้ โดยให้มีผุ้เสียชีวิตน้อยที่สุด "
" ข้าน้อย จะขอออกเดินทาง ไปเอาผลึกฟ้า จากแม่น้ำนิม แม่น้ำแห่งความตายมารักษาโรคให้ องค์หญิงจีร่า พะยะค่ะ "
" แล้วเจ้าต้องการใครไปด้วยหรือไม่ "
" นอร์น ฟาลามี เพียงคนเดียวก็พอแล้ว พะยะค่ะ "
" ตกลง "
เป็นอันว่า ผมต้องเดินทางไปยังป่ามายา เพื่อไปเอาผลึกฟ้า จากซากศพของ เกรธเตอร์ สเกลเลตัน ดราก้อน โดยต้องเดินทางไปให้ถึงแม่น้ำนิม แม่น้ำแห่งความตายที่อยู่กลางป่านี้ โดยมี นอร์น ฟาลามี คอยคุ้มกัน
หลายวันผ่านไป.....การเดินทางมุ่งสุ่ป่าใหญ่กำลังเดินหน้า
" นี่ริวจิคุง เหนื่อยไหม ถ้าไงเราพักกันที่นี่ก่อนนะ " นอร์น กล่าว อย่างอายๆ ที่ได้มาเดทกับผมสองคนในป่าแห่งความตายนี้ ทุกที่ที่ผมมองไป จะเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ขนาด 50 คนโอบเห็นจะได้ บนพื้นมันแทบจะมืดมิดเพราะมีต้นไม้มาบัง
" ไม่ละ นอร์น ผมต้องรีบเดินทางนะ ความหวังของมนุษยชาติ อยู่ในมือเรา " ใช่แล้วนอร์น อย่ามายุ่งกับตรู ตรูกลัวจนแทบจะน้ำตาไหลอยู่แล้ว
ไมนานพวกเราก็ บรรลุสุ่บึง คชสาร คำรน ที่นั่นมีน้ำสะอาดให้ดื่มกิน อย่างจุใจ จนแทบไม่ต้องหาแหล่งน้ำจากที่อื่น ผมเปิดปากถุงบรรจุน้ำ เพื่อทำการบรรจุน้ำลงไปให้เต็มถุง ทว่า...ไม่นานก็มีเสียง ของปีศาจคชสารดังแว่วมาแต่ไกล
แปร๋น แปร๋น
ปีศาจคชสารปรากฏ ด้วยรุปลักษณือันทรงพลัง นอร์นทำสีหน้าเคร่งเครียดทันที เพราะปีศาจในป่ามายานี้ เกินกว่าที่เธอจะรับมือได้ เธอหันมาแล้วตะโกนบอกผม
" ริวจิคุง ถอยไป ชั้นจัดการมันเอง " นอร์น ฟาลามีกล่าว พร้อมกับกระโดด เข้าไปสุ้กับ ปีศาจ คชสาร มันเหยียดยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเอางาแทงใส่นอร์น อย่างกับพายุหมุน นอร์นเอี้ยวตัวหลบด้วยความรวดเร็ว แล้วแทงดาบใส่บริเวณใต้ตาซ้ายของมัน เพื่อหวังให้มันหยุดการโจมตีที่บ้าคลั่งนี้
แปร๋น แปร๋น
ปีศาจ คชสาร คำราม แล้วเอางวงฟาด นอร์น ปลิวกระเด็นไปชนกับต้นไม้ เธอกระอักเลือดออกมาทันที หลายอึก และลงไปนอน หายใจรวยริน
' นี่มันแข็งแกร่งกว่ามังกรอีกรึ ' ผมคิด ก่อนจะเริ่มร่ายเวทย์ 
"โอม ข้าแห่งเทพแห่งไฟ ผุ้สถิตย์อยู่เหนือท้องนภา โปรดมอบเปลวเพลิงที่จะแผดเผาสัตว์ร้ายนี้ให้มอดไหม้ไป ด้วยเถอะ เวทย์ไฟ ขั้น 10 เมเทโอสโตรม"
ตูมมมมมมมมมมมมมม เสียงดังกัมปนาท แต่เมื่อควันจางลง เจ้าปีศาจช้างนั่นกลับยืนหัวเราะร่าเริงอยู่ และเตรียมจะโจมตีกลับผมแล้ว และในนาทีวิกฤติ นั้นเอง อยู่ๆก็มีอัศวิน เผ่ามารหญิงคนหนึ่ง สวมเกราะสีแดงดั่งเปลวไฟทั้งตัว ขี่มังกรบินมาทางนี้ เธอเหาะลงมาช่วยผมกับนอร์นไว้ ในขระที่พวกเรากำลังแย่ เธอชื่อ ริโอล่า และมังกรที่เธอขี่มา ชื่อ มิโคโตะ ( ตัวละครจากเรื่อง ฟาร์มมังกรของน้องริโอล่า ) 
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป