ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

บทที่ 2 การกำเนิดของ [003 ] ซากุระ

ตอนที่ 38เมดสาวเยี่ยมเยียนดินแดนของเหล่าสัตว์

ย้อนกลับไปในอดีตเมื่อ 7 ปีที่แล้ว ก่อนเหตุการณ์ที่กอนจะสูญเสียความทรงจำไปบางส่วน

ในขณะนั้น ‘เฟรอกิน’ ยังเป็นผู้นำตระกูลนานาเคะ และภายในคฤหาสน์รัชเกทยังคงเต็มไปด้วยคนรับใช้มากมายทั้งบัตเลอร์ เมด และคนสวน

“พ่อครับ!ยังไงวันนี้ผมต้องเอากอนกลับไปให้ได้...กอนเป็นลูกของผมนะครับ!!”

ชายอายุประมาณ 30 ต้นๆคนหนึ่งกำลังพูดคุยอยู่กับชายแก่ที่เป็นผู้นำคนปัจจุบันอย่างเฟรอกิน

“ฮึ! แกจะเอากอนที่เป็นลูกของแกไปเป็นเด็กรับใช้ภรรยาคนอื่นๆและบรรดาลูกคนอื่นๆของแกเนี่ยนะ”

เฟรอกินตอบด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งสายตาของเขานั้นมองไปที่ลูกชายของตัวเองด้วยความรำคาญเป็นอย่างมาก

“แล้วมันยังไงล่ะ! พ่อก็รู้ไม่ใช่เหรอว่ากอนมันเป็นขยะของตระกูล เป็นความน่าอับอายของตระกูลเราผมรู้นะว่าพ่อคิดอะไรอยู่ถึงเอามันมาเลี้ยง...พ่อคิดจะยกมรดกให้กับขยะอย่างมันสินะเรื่องนี้ผมไม่ยอมแน่!!!”

“ปัง!!!”

มือทั้งสองของเฟรอกินตบไปที่โต๊ะ

สายตาที่โกรธเกรี้ยวมองต่ำไปที่ลูกชายของเขาที่อยู่ตรงหน้า...

“พูดจบหรือยังเก็นยะ!...ชั้นยอมรับนะว่าไม่ค่อยได้เลี้ยงดูแก แต่สิ่งที่แกทำมันก็เกินไปนะ...”

เฟรอกินพูดด้วยน้ำเสียงที่ใหญ่และดุดัน

.

.

...แล้วหลังจากนั้นเฟรอกินก็พูดด้วยสีที่เย็นชา

“ออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้ซะ แล้วอย่ากลับมาให้ชั้นเห็นหน้าอีก”

...หลังจากที่โดนเฟรอกินไล่ เก็นยะก็ตัวสั่นด้วยหลากหลายอารมณ์ผสมกันทั้งโกรธแค้น อับอาย และอิจฉาริษยา

“ผมจะกลับมาอีกแน่แล้วจะเอาทุกอย่างที่เป็นของผมคืน”

เก็นยะพูดทิ้งท้ายแล้วเดินออกไปอย่างหัวเสียแบบขั้นสุด...

ในระหว่างเดินออกมานั้นเก็นยะมองไปเห็นกอนที่เล่นอย่างสนุกสนานกับเมดสาวคนหนึ่งมันยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด อีกทั้งหลังจากที่พวกมันเห็นหน้าเขา เมดสาวรับใช้คนนั้นก็มองมาที่เขาด้วยสายตาที่เหิมเกริมแล้วกอนก็ไปแอบอยู่หลังมัน

...ทำให้ในตอนนี้ เก็นยะรู้สึกหงุดหงิดและหัวเสียจนแทบจะระเบิด

.

.

“ท่านเก็นยะ! เป็นยังไงบ้างครับ”

คนรับใช้คนหนึ่งที่มาด้วยกันกับเขา ถามด้วยรอยยิ้มตามหน้าที่

“หุบปาก! อย่าถามมากได้ไหม...รีบกลับได้แล้ว!!”

เก็นยะตวาดใส่คนรับใช้ของเขาที่แทบจะไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย...

----ภายในห้องทำงานของเฟรอกิน หลังจากที่เก็นยะเดินออกไป

“เฮ้อ!...”

เฟรอกินถอนหายใจออกมา...

ที่เขาทำไปทั้งหมดนั้น ไม่ใช่แค่เพื่อกอนหลานรักของเขาเท่านั้นแต่ก็เพื่อเก็นยะ ลูกชายเขาด้วยเช่นกัน

...นั่นก็เพราะในตอนที่เก็นยะพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับกอนเมดสาวสวมหน้ากากสีขาวที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขานั้น แผ่ออร่าที่แสนจะอาฆาตออกมาจนขนาดเขายังต้องขนลุก...ยังดีที่ครั้งนี้เก็นยะยอมกลับไปอย่างว่าง่าย

“ชั้นบอกเธอไปแล้วไงว่าไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น...เดี่ยวชั้นจัดการเรื่องทั้งหมดเอง”

เฟรอกินถามเมดที่อยู่ข้างๆเขา

“ชั้นก็ไม่ได้ทำอะไรนิคะ...อีกอย่างชั้นไม่ฟังคำสั่งของใครทั้งนั้น นอกจากนายท่าน”

ซีโร่ตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง...

“อ่องั้นเหรอ!...ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เธอก็น่าจะกลับไปหานายท่านของเธอได้แล้วนะ”

เฟรอกินพูดออกมาอย่างหงุดหงิดที่เมดสาวที่ชื่อซี่โร่นั้นไม่ค่อยทำตามที่เขาสั่งเลย แม้เธอจะเป็นเมดที่เกิดจากสกิลของหลานชายของเขาก็ตาม...แต่หากอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ก็ต้องรับใช้เขาเป็นหลักสิ

...ในตอนนี้นั้นซีโร่ไม่ค่อยเป็นห่วงกอนเท่าไหร่เพราะมีน้องสาวของเธอคอยดูแลอยู่

“ชั้นก็บอกไปแล้วนะคะ...ว่าไม่ฟังคำสั่งของใครทั้งนั้นนอกจากนายท่าน”

...

“เฮ้อ!...แล้วแต่เธอเลยละกัน”

เฟรอกินถอนหายใจออกมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้เป็นการถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย...

.

.

.

----ภายในโลกที่ยังคงเต็มไปด้วยผื่นป่าที่อุดมสมบูรณ์

เป็นโลกที่อยู่ในอีกมิติหนึ่ง และมีประชากรหลักเป็นเผ่าวอร์บีสท์(เผ่ามนุษย์สัตว์ )

เฟรอกินเดินทางมายังโลกใบนี้พร้อมกับกอนและซีโร่...ด้วยจุดประสงค์บางอย่าง

พวกเขาทั้งสามคนในตอนนี้แต่งกายเลียนแบบเผ่าวอร์บีสท์ด้วยหางและหูปลอม กำลังเดินเข้าไปภายในหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่สภาพบ้านเรือนนั้นไม่ต่างจากมนุษย์ในยุคกลาง

ขนาดของบ้านเรือนนั้นมีขนาดที่เล็กบ้างใหญ่บ้างตามขนาดตัวของมนุษย์สัตว์ที่ตัวนั้นๆเป็น

“เดี่ยวก่อน!!”

ยามที่วอร์บีสท์ครึ่งหมาป่าห้ามพวกเขาไว้ก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ๆ

“ฟุด! ฟิด!”

ยามครึ่งหมาป่าเข้ามาดมกลิ่นของพวกเขาทั้งสามคนก่อนที่จะแสดงใบหน้าที่แปลกประหลาดออกมา...

“พวกแกเป็นสายพันธุ์อะไรกันแน่ กลิ่นไม่เห็นตรงตามสายพันธุ์เลย”

“พวกชั้นก็เป็นสุนัขจิ้งจอกไงไม่เห็นหูกับหางนี่เหรอ”

เฟรอกินตอบไปด้วยภาษาวอร์บีสท์ที่เป็นภาษาหลักของโลกใบนี้...

ตัวของเฟรอกินนั้นเป็นนักภาษาต่างโลกคนหนึ่งที่มีความเชี่ยวชาญขั้นสูงหลากหลายภาษา...เฟรอกินนั้นเริ่มศึกษาภาษาต่างโลกตั้งแต่อายุยังน้อยและเมื่อรวมเข้ากับสกิลบางอย่างของเขาแล้ว ทำให้เขาเป็นล่ามภาษาต่างโลกที่เป็นที่ต้องการตัวมากที่สุด...

.

.

“ชั้นว่ามันไม่ใช่นะ...เพราะกลิ่นของแกมันเหมือนกับมนุษย์เลยล่ะ”

พูดจบยามหมาป่าคนนั้นก็แลบลิ้นยาวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เห็นคมเขี้ยวอย่างชัดเจน

เขาเรียกพรรคพวกของเขาเข้ามารุมล้อมมนุษย์ทั้งสามคนไว้ทันทีพร้อมกับหอกที่แหลมคมรุมชี้ไปทางพวกมนุษย์

“ใจเย็นๆก่อน...ชั้นแค่จะมาหาหัวหน้าหมู่บ้านของพวกแกเท่านั้นเอง”

เฟรอกินพยายามพูดห้ามยามหมาป่าให้ใจเย็นลง...

“เราเอาพวกมันไปย่างเกลือดีไหม...ชั้นว่าน่าจะอร่อยดีเหมือนกันนะ”

…คำพูดของเฟรอกินถูกเมินโดยพวกยามหมาป่าอย่างสิ้นเชิง

“ชั้นก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”

ยามหมาป่าอีกคนพูดพร้อมกับแลบลิ้นน้ำลายไหลออกมา...

และตอนนี้ซีโร่ได้หยิบมีดผีเสื้อของเธอออกมาแล้วเช่นกัน

...เฟรอกินปวดหัวขึ้นมาทันทีเขาไม่ได้เป็นห่วงตัวเองและหลายชายของเขาเลย เขากลัวแค่ว่าพวกวอร์บีสท์ในหมู่บ้านแห่งนี้จะถูกฆ่าจนหมดไปเสียก่อน

...แต่ก่อนที่เรื่องราวต่างๆจะเลยเถิดมากไปกว่านั้น

“พอแค่นั่นแหละ!”

เสียงตระโกนดังมาจากด้านหลังของพวกยามหมาป่า

เป็นครึ่งมนุษย์หมาป่าที่มีหนวดเคราสีขาวยาวเฟื้อยมือข้างหนึ่งถือไม้เท้า และกำลังเดินมาทางพวกเขา

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน…ดูสิครับ! ผมจับพวกมนุษย์ที่แอบปลอมตัวมาได้ด้วยล่ะ”

ยามหมาป่าคนนั้นรายงานหัวหน้าหมู่บ้านด้วยความดีใจในสุดยอดผลงานของเขา…

“บ๊อง!!!”

“เอ๋ง~”

ไม้เท้าของหัวหน้าหมู่บ้านฟาดไปที่ศีรษะของยามหมาปาคนนั้นอย่างเต็มแรงจนร้องเอ๋งออกมา

“ใครบอกให้พวกแกจับแขกของชั้นไปย่างกินกันหะ”

พวกยามหมาป่าและชาวบ้านที่มองอยู่ต่างก็แตกตื่นกันทันที ‘แขกของหัวหน้าหมู่บ้านเป็นมนุษย์อย่างงั้นเหรอ..’

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic