สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่เก้าสิบห้า ท่านดยุกตรวจตราเมือง

“ขยัน บุฮิ”

เผี๊ยะ

“ขยัน บุฮิ”

เผี๊ยะ

ผมใช้ทักษะแส้และ Domesticate กับ Command ฟาดใส่ประชากรและคนงานที่ทำงานมาตั้งแต่เช้า

ผมให้พี่กล้ามแบกผมบนบัลลังก์ทองคำไปทั่วทั้งเมืองเพื่อใช้ทักษะปลุกใจในการใช้แส้ฟาดใส่ประชากรให้ทำงานและมีขวัญกำลังใจเพิ่มมากขึ้นในเมืองนี้ตกลงคนทั้งเมืองมันเป็นมาโซคิสม์กันหรือนี่?

พอผมได้มาเจอการกดคำสั่ง

”ดูแลงานในเมือง”

ตามความเป็นจริงของโลกนี้แบบที่หากนางเอกอย่างมาเรียทำก็คือการที่จะใช้เวทย์แสงใส่ชาวบ้านออกแนวล้างสมอง สร้างค่าขวัญกำลังใจมากขึ้นไม่ทำให้ประชากรก่อกบฏ แม้จะใช้พวกเขาทำงานหนักหรือเกณฑ์พวกเขาไปทำงาน

ส่วนแนวทางของดยุกหมูอ้วนคือการใช้แส้ฟาดชาวบ้านทำให้คนเคารพเชื่อฟังนั่นเองและการที่ใช้เงินทำให้คนงานมีขวัญกำลังใจดีมากกว่าอาณาจักรอื่นๆ

เรียกว่าเรื่องขวัญกำลังใจรองจากทางโบสถ์ของพวก fanatic คลั่งศาสนา

“เอ้าเงินไป Bribe”

ผมโยนเงินไปให้เหล่าคนงาน

ทักษะของดยุกหมูอ้วนคือการใช้สลับกันระหว่างการใช้แส้ตีกับการแจกเงินเช่นนี้เอง

“ท่านดยุกจงเจริญ ท่านดยุกจงเจริญ”

เหล่าคนงานที่ได้เงินสลับกับแส้ฟาดกล่าวสรรเสริญดยุกหมูอ้วน

นี่คือสาเหตุที่ตามเนื้อเรื่องเกมส์อาณาจักรจะวุ่นวายหลังจากดยุกหมูอ้วนตายไปสินะ?

ที่แม้จะปราบกองทัพใหญ่ได้ก็ยังมีกองทัพต่อสู้ต่อเพราะชาวประขารักดยุกหมูอ้วน

เป็นเหตุผลด้านเศรษฐกิจล้วนๆนั่นเอง

เพี๊ยะ

“Command ทำงานไปเจ้าพวกขี้ข้า”

แส้ของผมฟาดไปที่ฝูงชนที่สรรเสริญชื่นชมผม

“ไม่ต้องพูดความจริงบ่อยข้าบอกแล้วว่าข้าเขิน”

มาเรียในชุดนุ่งน้อยห่มน้อยยื่นแก้วไวน์ให้ผมอย่างรู้ใจ

มูมักไมเนอร์ที่มีถุงเหรียญคล้องคอก็ไปหยิบอาหารในร้านต่างๆข้างทางมากิน

(มูมักไพรม์ไม่ค่อยสุงสิงกับผู้คนต่างกับมูมักไมเนอร์ที่ชอบเล่นกับคนทั่วไปมากกว่า)

ชาวบ้านหลายๆคนก็แย่งกันให้อาหารมูมักไมเนอร์และหยิบเหรียญออกไปจากถุงทองคำที่ห้อยคอของมูกมักไมเนอร์

ไม่มีใครกล้าโกงเพราะมีเหล่าพี่กล้ามคอยดูแลมูมักไมเนอร์อยู่ด้านข้างนั่นเอง

การตัดสินใจของพี่กล้ามนั้นง่ายมาก

ไม่ต้องอ่านกฎหมายหรือเทียบราคาสินค้าให้มากความ

หากมูมักไมเนอร์ทำท่าไม่พอใจพี่กล้ามจะทุบพ่อค้าแม่ค้าที่ทำให้มูมักไมเนอร์ไม่พอใจทันที

พี่กล้ามเชื่อว่าการใช้สติปัญญาแก้ไขปัญหาจะทำให้ตนเองอ่อนแอลงแบบผู้ที่อาศัยในเมืองนั่นเอง

ปัญหาทุกอย่างแก้ได้ด้วยกำลังหากใช้กำลังมากพอ

“ฟู่วันนี้เดินรอบตลาดอีกสักสองสามรอบ ก็น่าจะจบงานตรวจตราของวันนี้แล้ว”

ผมอุ้มมาเรียมาไว้ที่ตักของผม

บัลลังก์ทองคำเดินไปรอบตัวเมืองตรวจตราไม่พบความผิดปรกติ

ฟิ้ว

ลูกธนูลูกหนึ่งพุ่งเข้ามาหาผมจากฝูงชน!!!