ตลอดระยะเวลาห้าปี ที่แผ่นดินต้าหวงเผชิญกับภัยความแห้งแล้งพวกเขาทำพิธีบวงสรวงขอความเมตตาจาก์ มาหลายครั้งหลายคราจนนับไม่ถ้วน ทว่าแม้แต่ก้อนเมฆสีดำยังไม่มีปรากฏให้เห็นบนท้องฟ้ามีเพียงสีครามเท่านั้นที่ระบายแต่งแต้มจนทั่ว
“ยังคิดจะจัดพิธีบวงสรวง์อีกหรือท่านเ้าเมืองที่ผ่านมามันล้มเหลว จนพวกข้าแทบจะทนรับกับความผิดหวังไม่ไหว”
‘อี้เจ๋อ’ผู้ดูแลกรมพิธีการกล่าวด้วยสีหน้าคล้ายหมดแรง พวกเขาเคยมีความหวังในการพึ่งพาฟ้าดินทว่าที่ผ่านมามันทำให้เห็นและรับรู้ ว่า์ได้ทอดทิ้งมนุษย์ไปแล้ว
“ใครว่าจะบวงสรวง์กันข้าจะขอขมาเทพเ้าัต่างหาก”
“…!!”
จากใบหน้าท้อแท้สิ้นหวัง กลายเป็ตื่นตระหนกใอย่างขีดสุดหลังได้ฟังเป้าหมายในการจัดพิธีบวงสรวงครั้งนี้ จากปากผู้เป็เ้าเมือง
ทุกคนหันมองหน้ากันเลิ่กลั่กเสียงซุบซิบนินทาดังระงมไปทั่วห้องโถง บ้างก็บอกว่าเหวินหยางเสียสติบ้างก็กล่าวว่าเขามีความคิดพิสดารเกินไป
เป็เื่ไม่สมควรทำบ้างล่ะไม่ควรคิดจะทำบ้างล่ะ ทั้งๆ ที่มันก็ควรค่าแก่การลองทำดูสักครั้งหลังหมดหวังจากการเฝ้ารอความเมตตาจาก์แล้วแท้ๆ
เทพเ้าัเดิมเป็สัตว์เทพโบราณ ซึ่งทำหน้าที่ดูแลแผ่นดินต้าหวงมานับพันๆปี แต่ก่อนแผ่นดินนี้เต็มไปด้วยความอุดมสมบูรณ์ ฟ้าฝนตกต้องตามฤดูกาลตลอด
พื้นดินมีแต่สีเขียวขจีของต้นหญ้าและพืชพันธุ์นานาชนิดแม่น้ำลำธารเต็มไปด้วยฝูงปลาหลากหลายสายพันธุ์แหวกว่ายตลอดสายผืนป่าอุดมสมบูรณ์ไปด้วยฝูงสัตว์มากมาย
ทว่าจู่ๆเมื่อห้าปีก่อนกลับเกิดเหตุการณ์อาเพศ ฝนที่เคยตกทุกปีกลับไร้วี่แววว่าจะร่วงหล่นลงจากฟ้าแหล่งน้ำทั่วแผ่นดินค่อยๆ แห้งเหือดลงเรื่อยๆ
เมื่อไร้ซึ่งน้ำจึงไร้ความชุ่มชื้นแผ่นดินแตกระแหงแยะออกจากกัน แปรเปลี่ยนเป็เศษฝุ่นธุลีพัดปลิวไปตามสายลมร้อนระอุต้นไม้ที่เคยเขียวขจียืนต้นแห้งตายเกลื่อนไปหมด
ผู้คนอดอยากปากแห้งสุขภาพย่ำแย่ ไม่นานก็เกิดโรคระบาดตามมาในที่สุดถือเป็หายนะครั้งใหญ่ของแผ่นดินต้าหวง ที่เคยได้ประสบพบเจอมา
แต่นั่นยังไม่หนักหนา เท่ากับทั้งสามเมืองก่อาแย่งชิงดินแดนกันเพราะต่างฝ่ายต่างคิดว่าแต่ละเมืองมีเสบียงกักเก็บเอาไว้หนำซ้ำยังไปรุกล้ำพื้นที่ของเทพเ้าั ทะเลสาบกลางแผ่นดิน สถานที่เดียวซึ่งยังคงความอุดมสมบูรณ์ไว้อยู่
ดั่งโอเอซิสกลางทะเลทรายอันไกลโพ้นเป็ที่หมายปองอยากของแต่ละเมืองการบุกรุกสถานที่อยู่อาศัยของสัตว์เทพในตำนาน สร้างความโกรธเกรี้ยวให้ผู้เป็เ้าของพื้นที่อย่างมากโขลงโทษผู้รุกล้ำด้วยการสร้างเมฆฝนให้ตกติดต่อกันแรมเดือน จนทั้งแผ่นดินเกือบจมลงสู่ใต้ธารา
หลังเหตุการณ์เลวร้าย ที่ก่อให้เกิดความสูญเสียมากมายมหาศาลครั้งนั้นไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปเหยียบสถานที่แห่งนั้นอีกเลยแม้แต่เส้นทางโดยสารระหว่างเมืองซึ่งสะดวกที่สุด แต่ดันไปอยู่ใกล้กับทะเลสาบยังไม่มีใครกล้าเดินทางผ่านสักคน เลือกเดินอ้อมเสียเวลาเป็แรมสัปดาห์แทน
เทพเ้าัถูกขนานนามเป็ปีศาจร้ายต่อว่าต่อขานว่าจิตใจคับแคบอำมหิต ถูกเหล่ามนุษย์สาปส่งสารพัดไร้การสรรเสริญเชิดชู
แต่ยามนี้เ้าเมืองจุนเฟิงกำลังมีความคิดจะตั้งโต๊ะบวงสรวงให้กับเทพเ้าัเสียอย่างนั้นจะเป็เื่ที่ขัดตาขัดใจผู้คนมากมายก็คงไม่แปลก
แต่ใครจะไปรู้เล่า...
บางทีความคิดพิสดารของเหวินหยาง ที่ไม่มีใครกล้าคิดจะริเริ่มลงมือทำอาจสร้างเื่มหัศจรรย์ให้พวกเขาได้ตกตะลึงกันก็เป็ได้...
370
