เช้าอันแสนสดใจในตัวเมืองจังหวัดใหญ่เริ่มเคลื่อนไหวคึกคัก แม้ที่นี่จะไม่มีตึกระฟ้าดั่งมหาคร แต่ก็ไม่ใช่บ้านนอกที่มีแต่นาแต่ไร่เพียงอย่างเดียว ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ตื่นออกไปทำงาน ร้านกาแฟเล็กๆของรันยาก็เริ่มมีลูกค้าเช่นพนักงานออฟฟิศเข้ามาซื้อกาแฟ
ด้วยเป็คนอัธยาศัยดี ทำให้ร้านกาแฟเล็กๆอัดแน่นไปด้วยลูกค้าประจำได้ง่าย โดยเฉพาะลูกค้าผู้ชายั้แ่วัยฝึกงานไปจนถึงวัยใกล้เกษียณก็ยังมีให้เห็น แต่ถึงแม้จะมีลูกค้าล้นมือ ค่าเช่าที่และค่าใช้จ่ายอื่นๆก็ทำให้เ้าของกิจการเริ่มหมุนเงินไม่ทัน หญิงสาว้าขยายพื้นที่ในร้าน แต่ติดตรงที่จะหาเงินก้อนใหญ่มาจากไหน
“สวัสดีค่ะ วันนี้รับอะไรดีคะ” เสียงหวานเอ่ยทักทายลูกค้า
“เหมือนเดิมครับ”
“สักครู่นะคะ”
การเดินเหินไปทั่วร้านทำให้ร่างขาวผ่องเปียกแฉะ รันยาเป็หญิงสาววัย 27 ปี หุ่นของเธอผอมเพรียวแต่กระชับไปทุกสัดส่วน เนื่องในอดีตเคยเป็ครูสอนโยคะมาก่อน เลยทำให้เรือนร่างอรชรเว้าโค้งเข้ารูปราวกับหุ่นนางแบบ ใบหน้าจิ้มลิ้มหวานละมุนมีดวงตากลมโตประดับอยู่ ริมฝีปากชุ่มฉ่ำสีชมพูเผยอใหญ่น่าัั ไม่มีใครคาดคิดว่าเธอนั้นอายุ 27 ปีแล้ว ด้วยดวงหน้ารูปไข่และผิวขาวใสไร้รอยขีดข่วน หลายต่อหลายคนเลยนึกว่าเธอเป็นักศึกษามหาลัยที่ทำงานพาร์ททามในร้านแห่งนี้ ใครจะคิดว่าสาวร่างเพรียวใบหน้าคล้ายสาวญี่ปุ่นจะหน้าเด็กกว่าวัยขนาดนั้น
“ขอโทษที่ให้รอนะคะ”
“ไม่เป็ไรครับ พี่รอได้”
“รับคุกกี้เพิ่มมั้ยคะ วันนี้อบใหม่ๆเลยนะ”
“ร…รับครับ”
รันยาวิ่งวุ่นไปทั้งร้าน เนื่องจากพนักงานพาร์ททามยังคงเดินทางมาไม่ถึง เสื้อกล้ามสายเดี่ยวที่เตรียมตัวใส่ไปฟิตเนสเริ่มชุ่มเหงื่อมากขึ้น ทุกครั้งที่เธอวิ่งเสิร์ฟกาแฟให้ลูกค้า เต้าเนื้อกลมหนาจะกระเด้งกระดอนเรียกสายตากันเป็แถว บั้นท้ายอวบตึงในเนื้อผ้ารัดรูปก็ถูกจ้องมองไม่ต่างกันเท่าไหร่ ตอนนี้ไม่รู้ลูกค้าติดใจกาแฟหรือรูปร่างเ้าของร้านกันแน่
“ฮัลโหล ว่าไง” รันยารับโทรศัพท์ ในขณะเดียวกันมือก็ชงชาในแก้ววุ่นวายไปหมด
“รันยา ฮื้อออ!”
“ฉัตร เป็อะไร ร้องไห้ทำไม”
เมื่อเพื่อนสนิทร้องไห้โฮทะลุลำโพง เ้าของร้านก็หยุดเคลื่อนไหวและตั้งใจฟัง สีหน้าของรันยาดูเป็กังวลเอามาก เธอถามไถ่อาการเพื่อนสาวด้วยความเป็ห่วง ในเวลาเดียวกันนั้นลูกน้องก็เข้ามาเสริมทัพในร้าน รันยาจึงวางเครื่องไม้เครื่องมือทุกอย่างก่อนจะรีบเดินทางไปหาเพื่อนด้วยความป็นห่วง
“คราวหลังมาให้เร็วกว่านี้หน่อยนะ” เสียงดุๆเอ็ดลูกน้อง
“ขอโทษค่ะ ไม่คิดว่ารถจะติดขนาดนี้”
“พี่จะกลับมาตอนเย็น เราดูแลร้านคนเดียวได้ใช่มั้ย”
“ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วง”
เ้าของร้านจัดแจงลูกน้อง จากนั้นจึงวิ่งออกไปยังถนนเพื่อเรียกหารถแท็กซี่ พนักงานออฟฟิศและเหล่าคุณลุงทั้งหลายที่นั่งจิบกาแฟด้านในพากันลุกพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ในเมื่อไม่มีของหวานให้ได้ถ้ำมอง พวกมันก็ไม่รู้จะอยู่ที่นี่ไปเพื่ออะไร
รันยามีเพื่อนสนิทที่อาศัยอยู่กับสามีในบ้านย่านชานเมือง ทั้งสองสนิทกันั้แ่สมัยมหาลัยฯ ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรก็มักจะช่วยเหลือกันโตลอด ใช้เวลานานเกือบชั่วโมงรันยาจึงเดินทางมาถึงบ้านหลังใหญ่ทันสมัย เมื่อเธอเดินลงจากรถและเข้าไปด้านใน ก็พบกับฉัตรที่นั่งตาแดงร้องไห้ฟูมฟายขี้มูกโป่ง
“ยัยฉัตร เป็อะไร” ร่างระหงเดินเข้าไปหาเพื่อนพลางกับโอบกอดแน่น
“รันยา ฉันมีลูกไม่ได้ ฉันมีลูกไม่ได้ ฮือออ”
“เดี๋ยวสิ ใจเย็นๆ อธิบายให้ฉันฟังก่อน”
เมื่อฉัตรเริ่มอธิบาย รันยาก็ได้รับรู้ปัญหาใหญ่ของเพื่อน ฉัตรแต่งงานกับสามีเมื่อสองปีที่แล้ว ทั้งคู่พยายามอย่างหนักที่จะมีลูกด้วยกัน แต่ปัญหาสุขภาพของฉัตรไม่เอื้อต่อการตั้งครรภ์เท่าไหร่ หากเกิดดันทุรังจนลูกติดจริงๆ เด็กในท้องอาจไม่สมบูรณ์หรือไม่ก็มีสิทธิ์แท้งได้ และที่ร้ายแรงไปมากกว่านั้น ผู้เป็แม่เองก็อาจไม่รอดเช่นเดียวกันอีกด้วย
“ใจเย็นๆ แกพึ่งอายุ 27 เองนะ ทำไมอยากมีลูกเร็วขนาดนั้น”
“แกก็รู้ว่าฉันอยากเป็แม่แค่ไหน” ฉัตรพูดไปร้องไห้ไป
“ฉันรู้ แต่แกลองดูแลสุขภาพอีกสักปีสองปีไม่ได้หรอ”
“ฉันทำหมดแล้ว ฉันเรียนโยคะกับแก กินอาหารคลีนเหมือนแก แบ่งเวลาออกกำลังกายแบบแก แต่ก็ไม่ดีขึ้นเลย”
ฉัตรร่ายยาว
เมื่อรันยาได้ยินเพื่อนสาวกล่าวออกมาเช่นนั้นเธอก็ไม่พูดต่อแต่อย่างใด ร่างระหงรู้ดีว่าความฝันสูงสุดของฉัตรคือได้แต่งงานและเป็แม่คน แต่ตอนนี้ความฝันของเธอได้พังทลายไปหมดแล้ว เพื่อนสาวสองคนนั่งปลอบใจกันนานอีกครึ่งชั่วโมง จากนั้นเสียงรถยนต์เ้าของบ้านก็วิ่งเข้ามาจอดด้านใน
“ฉัตร!”
เสียงทุ้มะโมาั้แ่หน้าประตู
ดุลคือสามีร่างสูงชะลูดวัย 35 ปี ตัวของเขาล่ำสันผิวสองสี ใบหน้าอบอุ่นดูเป็มิตรกับทุกคน แว่นตาที่สวมใส่ยิ่งทำให้ดูอ่อนโยนมากไปอีก นอกจากจะเป็คนจิตใจดี หน้าที่การงานของเขายังดีอีกด้วย ดุลเป็เ้าของธุรกิจส่งออกอะไหล่รถยนต์ เล่นเอาเพื่อนๆหลายคนอิจฉาตาร้อนที่ฉัตรได้ชายสมบูรณ์แบบคนนี้ไป
ยกเว้นเสียแต่เพื่อนสนิทอย่างรันยา เธอมองว่าการคบหาดูใจของทั้งคู่สั้นเกินไปเกินกว่าจะแต่งงานได้ แต่พอเห็นเพื่อนใช้ชีวิตมีความสุขมาได้ถึงสองปี หญิงสาวก็เริ่มมองสามีเพื่อนสนิทดีขึ้น
“สวัสดีค่ะ พี่ดุล” รันยายกมือไหว้
“สวัสดีครับ”
ดุลเดินไปหาภรรยา เนื่องจากก่อนหน้านั้นฉัตรได้โทรไปบอกข่าวร้ายกับสามีเื่การมีลูก ตอนนี้ฉัตรมีทั้งสามีและพื่อนสนิทคอยนั่งปลอบใจ อาการเสียใจของเธอจึงค่อยๆดีขึ้น เมื่อทุกอย่างเริ่มผ่อนคลาย หญิงสาวในชุดออกกำลังกายจึงขอตัวลา ตอนนี้ถึงเวลาที่รันยาจะต้องเข้าฟิตเนสแล้ว ดุลเองก็พึ่งสังเกตเห็น...ว่าเสื้อผ้าที่เพื่อนสนิทเมียใส่อยู่มันรัดรูปมากแค่ไหน ชายร่างใหญ่ไม่ค่อยสนิทกับเธอเท่าไหร่ เนื่องจากรันยาเป็ผู้หญิงที่พูดน้อยมากที่สุดในกลุ่ม
“รันยา แกมาแท็กซี่หรอ” ฉัตรถาม
“ใช่”
“ให้พี่ดุลไปส่งเถอะ ทางกลับบริษัททางเดียวกันกับฟิตเนสแกไม่ใช่หรอ”
“ไม่เป็ไร ฉันว่าตอนนี้ทั้งคู่อยู่พูดคุยกันน่าจะดีกว่า”
“ไม่เอา แค่แกเดินทางมาหาฉันก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว”
ไม่ทันที่รันยาจะปฏิเสธ ดุลก็หยิบกุญแจรถเดินนำไปหน้าบ้าน ฉัตรขอบใจเพื่อนสนิทอีกครั้งที่เดินทางมาหาทันที เธอไม่รู้จะไปหาเพื่อนดีๆแบบนี้ได้อีกที่ไหน รถยนต์คันใหญ่ของสามีจอดรอ รันยารู้สึกเหมือนตัวเองถูกมัดมือชก แต่เธอก็เดินขึ้นรถเพราะไม่สามารถหาแท็กซี่ใกล้ๆบริเวณนี้ได้
3K
