วันรุ่งขึ้น ขั้นตอนการออกจากโรงพยาบาลเป็ไปอย่างราบรื่น ย่าจูเก็บเงินสดปึกใหญ่ค่าทำขวัญที่ทนายความนำมาชำระให้ใส่กระเป๋าเสื้อด้านในอย่างมิดชิด พลางมองซ้ายมองขวาอย่างระแวงตลอดทาง
ย่าพาเธอกลับบ้านด้วยรถประจำทางที่แออัด ทำให้หลิงซูเหยารู้สึกได้ถึงความลำบาก ย่าจู ต้องคอยเอาตัวกันคนไม่ให้ใครมาเบียดแขนทีเข้าเฝือกของหลานสาว ความอบอุ่นจากการกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้เริ่มละลายน้ำแข็งในใจของนักวิจัยสาวจากโลกอนาคต
เมื่อลงจากรถประจำทาง สภาพแวดล้อมที่ปรากฏ คือชุมชนในเขตเมืองชั้นนอก ย่าพาเธอเดินเข้าซอยมาจนถึงตึกที่อยู่อาศัย 5 ชั้นตัวตึกสร้ามาั้แ่ปี 90 สีภายนอกเริ่มซีดจางลงตามกาลเวลา
"เดินไหวไหม? ค่อยๆ เดินนะ เกาะราวบันไดไว้" ย่าหันมาบอกพลางถือถุงยาและถุงเสื้อผ้าเดินนำขึ้นไป บ้านของครอบครัวหลิงอยู่ที่ชั้น 5 ชั้นบนสุด และตึกนี้ไม่มีลิฟต์ หลิงซูเหยาเดินตามย่าขึ้นบันไดจนถึงชั้น 5
ย่าพาเดินมาถึงห้องริมสุด มีประตู 2 ชั้น ชั้นแรกเป็ประตูเหล็กดัดสีเขียวแก่ที่สีลอกร่อนจนเห็นเนื้อเหล็กด้านใน แม่กุญแจที่คล้องไว้นั้นดูแข็งแรง ถัดเข้าไปเป็ประตูไม้บานเก่า
ย่าไขกุญแจประตูเหล็กดัดเสียงดังแกรกกราก ก่อนจะไขประตูไม้แล้วผลักเข้าไป...
"เข้าบ้านได้แล้ว..."
สภาพภายในห้องคับแคบ 40 ตารางเมตร แต่สะอาดสะอ้าน ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็ระเบียบเพื่อใช้สอยพื้นที่ให้คุ้มค่าที่สุด
ส่วนแรกที่เจอคือ 'โซนกินข้าวและห้องครัว' ที่รวมอยู่ในพื้นที่เดียวกันมีโต๊ะกินข้าวไม้แบบพับได้ตั้งอยู่ชิดผนังบนโต๊ะมีผ้าปูโต๊ะลายดอกไม้ปูทับไว้อย่างเรียบง่ายใช้ได้ทั้งกินข้าวและทำงานจิปาถะ เก้าอี้พลาสติก 6 ตัวเท่าจำนวนสมาชิกในบ้าน ซ้อนเก็บไว้มุมห้อง
ถัดไปคือส่วนของครัว มีเตาแก๊สปิ๊กนิก 2 หัววางไว้บนโต๊ะสเตนเลสเก่าๆ จานชามทุกใบในชั้นคว่ำจานเรียงซ้อนกันเป็ระเบียบ
ไม่มีห้องนั่งเล่น ไม่มีโซฟา ถัดจากโซนครัว มีประตูไม้อัด 2 บาน บานหนึ่งคือห้องน้ำ และอีกบานคือห้องนอนเล็ก... ห้องนอนของพ่อแม่ ภายในมีฟูกขนาด 5 ฟุตวางแทบจะชนผนังทั้งสามด้าน
พื้นที่ที่เหลือในห้องโถง ถูกแบ่งซอยด้วย 'ผ้าม่าน' เป็สองฝั่ง หลังผ้าม่านฝั่งแรก คือที่นอนของปู่กับย่า เป็ฟูกขนาด 5 ฟุตเช่นกันชิดมุม และตู้ลิ้นชักพลาสติกใส่เสื้อผ้า
"ถึงบ้านสักที... ไปนอนพักเถอะ เย็นนี้แม่แกคงซื้อของมาทำกับข้าวฉลองที่แกกลับบ้าน เมื่อวานย่าฝากพ่อแกไปซื้อสมุนไพรมาทำลูกประคบ เอามาประคบรอยบวมช้ำบนหน้าแก จะได้ดีขึ้นไวๆ" ย่าบอกพลางเดินไปเก็บของ
“ค่ะ ย่า..” หลิงซูเหยาตอบ แล้วเดินไปแหวกผ้าม่านเข้าไปในฝั่งของเธอและน้องชาย มีเตียงเหล็กสองชั้นและคอมพิวเตอร์เก่าๆ หนึ่งเครื่องที่ตั้งอยู่มุมห้อง ใต้เตียงมีกล่องพลาสติกใสใส่ของใช้ส่วนตัวเรียงราย ปลายเตียงมีโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กๆ พับพิงผนัง สำหรับกางนั่งทำการบ้านกับพื้น ผนังข้างเตียงมีรูปดารานักร้องแปะอยู่เต็มไปหมด เป็ร่องรอยเพ้อฝันของเ้าของร่างเดิม
เธอนั่งลงบนเตียงชั้นล่าง แล้วหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง หน้าจอแตก เพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น กดเปิดไม่ติด คงใช้งานไม่ได้แล้วจอกระจกที่แตกสะท้อนใบหน้าของเด็กสาวผมยาว ตาโต จมูกโด่ง และริมฝีปากได้รูป แม้หน้าจะบวมช้ำแต่ก็ยังไม่อาจบดบังความงดงามของร่างนี้ได้ ความงามระดับนี้คืออาวุธร้ายกาจหากใช้ให้เป็...
แต่หลิงซูเหยาคนเก่ากลับใช้มันเพื่อเรียกร้องความสนใจ ตื้นเขิน....
"หลิงอวี้... ช่วยวิเคราะห์ช่องทางหาเงินเร่งด่วน ให้ที"
[ครับเ้านาย] [กำลังประมวลผล... พบ 5 เส้นทางที่มีความเป็ไปได้สูง
1. ตลาดหุ้น ตอนนี้ยังทำไม่ได้เนื่องจากไม่มีเงินลงทุน แถมอายุโฮสต์ยังไม่ถึง 18 ปี ยังเปิด Port หุ้นไม่ได้
2. การเขียนโปรแกรม/แฮ็ก เสี่ยงต่อกฎหมายในยุคนี้
3. เกมออนไลน์เสมือนจริง MMORPG ที่กำลังเป็กระแสหลัก มีระบบแลกเปลี่ยนเงิน จริง... ตรวจพบเกม 'Legend of Immortals' ที่ติดตั้งอยู่ในคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะรุ่นเก่า ร่างเดิมเคยเล่นแต่เลิกไปเพราะเล่นไม่เก่ง แต่ น้องชายยังเล่นอยู่ฝีมือพอใช้ได้
4.ซื้อหวยลอตโต้ออนไลน์ ผมสามารถเข้าไปแฮกข้อมูลเพื่อกำหนดหมายเลขให้ตรงกับ ฉลากที่โฮสต์ซื้อได้ แต่ไม่แนะนำให้ถูกรางวัลใหญ่ เนื่องจากเสี่ยงต่อการเพ่งเล็ง หวยค่อนข้างแพงตอนนี้โฮสต์มีเงินไม่พอซื้อ
5.ใบเสร็จรับเงินจากการซื้อสินค้าั้แ่ 100 หยวนขึ้นไป จะได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐในการสุ่มจับฉลากเงินรางวัลในทุกๆ เดือน แต่ว่าตอนนี้โฮสต์ยังไม่มีเงินไปซื้อของอยู่ดี]
หลิงซูเหยาฟังจบแล้วมองไปที่ คอมฯ ตั้งโต๊ะ ที่ตั้งอยู่มุมห้อง จากความทรงจำ พ่อเ้าของร่างเอาเงินเก็บมาซื้อคอมฯมือสองเครื่องนี้มาให้ลูกๆ ใช้ประกอบการเรียน
แต่... หลิงซูเหยาคนเก่ามักเข้าไปดู 'ไป๋ตู๋' ค้นหาดารา ดูคลิปไอดอลจาก “โต้วอิน” น้องชายกับเธอมักชอบทะเลาะกันเพื่อแย่งกันใช้คอมฯ เสมอ
หลิงซูเหยายิ้ม "เล่นเกม ? น่าสนใจดี... พรุ่งนี้ยังไม่ไปโรงเรียน เรามาหาเงินกัน"
.......................
ตกเย็น สมาชิกทุกคนทยอยกลับบ้าน ทั้งบ้านดูคึกคักขึ้นทันตา พ่อหลิง และ แม่เสิ่น รีบเข้ามาดูอาการของลูกสาว
แม่เสิ่นลูบหัวลูกสาว “อาเหยา เป็ยังไงบ้างลูก”
“ดีขึ้นแล้วค่ะแม่” ซูเหยายิ้มตอบ
ระหว่างคุยกับพ่อแม่ น้องชายของเธอ 'หลิงซูอิ๋ว' ที่กลับมาเป็คนที่สาม เดินเข้ามาวางกระเป๋าแล้ว มายืนข้างๆ พ่อแม่ฟังพี่สาวคุยพ่อแม่
“ย่าฝากให้พ่อแวะซื้อสมุนไพรจากร้านยาจีนกลับมาด้วย เอามานึ่งทำลูกประคบ รอยบวมช้ำของลูกจะได้ทุเลา” พ่อหลิงเล่าให้ฟัง
“เดียวพอทานข้าวเสร็จ ย่าคงนึ่งสมุนไพรทำลูกประคบไว้ให้ ก่อนนอนแม่จะเอามาประคบให้นะลูก จะได้ลดบวม หายไวๆ” แม่เสิ่นบอก
“ขอบคุณค่ะ พ่อ แม่” เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจ
“่นี้ต้องประคบถี่หน่อยนะลูก เช้า กลางวัน เย็น ห้ามลืม พรุ่งนี้เวลาแม่ไปทำงาน ลูกก็นึ่งประคบเองนะ แม่จะเตรียมซื้งสำหรับนึ่งวางไว้ให้ ” แม่เสิ่นเอ๋ยย้ำ
หลิงซูเหยาพยักหน้า “ค่ะ แม่”
ปู่หลิงเพิ่งกลับมาเดินเข้ามาเป็คนสุดท้าย “อาเหยา เป็ยังไงบ้าง วันนี้ปู่เอาหมูตุ๋นน้ำแดงของโปรดหลานจากที่ร้าน ‘ร้านที่ปู่เป็ผู้ช่วยเชฟ’ กลับมาด้วย หลานต้องทานข้าวเยอะๆ นะ” ปู่หลิงบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ดีขึ้นแล้วค่ะปู่ ขอบคุณนะคะ” ซูเหยารู้สึกซาบซื้งใจ กับสิ่งที่ได้รับจากทุกคนในครอบครัว
“กับข้าวพร้อมแล้ว กินข้าวกันได้แล้ว” ย่าะโเรียก
“ทราบแล้วครับ/ค่ะ” ทุกคนขานตอบพร้อมกัน เดินออกมาที่โต๊ะทานข้าว บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่น
………………………
"ผมเอาเงินไปโปะค่าบ้านแล้วนะครับพ่อแม่" พ่อพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย
"หนี้ลดลงไปบ้างก็ยังดีกว่าไม่ลดเลย ส่วนเงิน 3 หมื่นนั่น ฉันเก็บเข้าบัญชีฉุกเฉิน แล้ว ห้ามใครแตะต้องเด็ดขาด" ย่าจูประกาศทุกคนพยักหน้ารับทราบ
"หนูขอโทษที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อนนะคะ" หลิงซูเหยาเอ่ยขึ้น "ต่อไปนี้หนูสัญญาว่าจะไม่ทำตัวเหลวไหลอีก หนูจะตั้งใจเรียนและจะช่วยหาเงินเข้าบ้านด้วยค่ะ" คำสัญญาของเธอทำให้บรรยากาศผ่อนคลายยิ่งขึ้น รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของทุกคน
“ดีแล้วๆ สำนึกผิดกลับตัวได้ ก็ดีแล้ว” ปู่หลิงเสริม
"ไอ้หาเงินเข้าบ้านน่ะไม่ต้องคิดมากหรอก ตั้งใจเรียนให้ดี ปีหน้าหลานก็จะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ปู่ย่ากับพ่อแม่แก ก็ตั้งความหวังไว้กับแกสองคนพี่น้องนะ” ย่าจูอด ไม่ได้ที่จะย้ำเตือน
คืนนั้น หลังจากทุกคนเข้านอน... เสียงกรนเบาๆ ของปู่ดังมาจากหลังผ้าม่านอีกฝั่ง น้องชายก็ปีนขึ้นไปนอนบนเตียงชั้นบนแล้ว หลิงซูเหยาได้แต่นอนนิ่งวางแผนในหัวเงียบๆ จนหลับไป...