"ผมมีเวลาพักอยู่บ้านครึ่งเดือน หลังจากนั้นเราจะเดินทางไปเมืองเสิ่นหยาง ของมณฑลเหลียวหนิง" ฉีหงซิงเช็ดน้ำตาของเธออย่างอ่อนโยน และบอกสิ่งที่สำคัญที่สุดของการกลับมาครั้งนี้ของเขา เขากลับมารับเธอและลูกไปอยู่ด้วยกัน
"ถึงแม้กองทหารที่ผมสังกัดอยู่จะไม่ได้ตั้งอยู่ในเมืองแต่ก็สะดวกเช่นกัน มีลานบ้านเดี่ยวเล็กๆ สำหรับครอบครัวของเรา ใช้เวลาขี่จักรยานไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ไปถึงเมือง"
เย่ชิงหรั่นเต็มไปด้วยความคาดหวังเกี่ยวกับบ้านใหม่ของเธอ เมื่อได้ยินว่ามันตั้งอยู่ที่เมืองเสิ่นหยางเธอก็เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "อยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือใช่มั้ยคะ"
ถ้าเธอจำไม่ผิด ในอนาคตเมืองนี้จะเจริญรุ่งเรืองในทุกๆ ด้าน และมีมหาวิทยาลัยชื่อดังตั้งอยู่ด้วย
ฉีหงซิงพยักหน้าและปลอบเธอ เขาคิดว่าเธอกลัวความหนาวเย็น ที่นั่นหนาวกว่าเหอเจียจ้วงมาก "อย่ากลัวเลย ผมจะไม่ปล่อยให้คุณหนาวแน่นอน"
เย่ชิงหรั่นยิ้มอย่างอ่อนหวาน เธอวางศีรษะไว้บนหน้าอกของฉีหงซิง และฟังเสียงหัวใจของเขาอย่างผ่อนคลาย ไม่มีที่ไหนลำบากเลยถ้าพวกเขาได้อยู่ด้วยกัน
ตกเย็นพวกเขาก็เดินไปที่บ้านพ่อแม่สามีด้วยกัน ฉีหงซิงประคองเธออย่างระมัดระวังไปตลอดทาง เขาประหม่ามากจนเธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ฮ่าฮ่า พี่หงซิง อย่ากังวลไปเลยค่ะ ฉันเดินได้”
ฉีหงซิงขมวดคิ้วและไม่ได้ผ่อนปรนเลย เขาเดินโอบเธอแน่น “พื้นลื่นมาก ถ้าคุณล้มล่ะ เด็กดี เดินช้าๆ”
เมื่อถึงบ้านพ่อแม่สามีฉีหงซิงก็เอื้อมมือไปเคาะประตู
ก๊อก ก๊อก
“ผมคือหงซิง เปิดประตูเร็วเข้า”
แอ๊ด
พี่รองเห็นฉีหงซิงและเย่ชิงหรั่นมาด้วยกันก็ยิ้มกว้าง “หงซิงกลับมาแล้ว เข้ามาเถอะๆ”
ตอนนี้ทุกคนในบ้านกำลังนั่งรอมันเทศที่กำลังย่างอยู่ อากาศหนาวจนไม่สามารถทำไร่ทำนาได้ พวกเขามักกินวันละสองมื้อ การกินมันเทศร้อนๆ ก็เป็ความสุขอย่างหนึ่งเช่นกัน
“อุ๊ย หงซิงกลับมาแล้ว ไอ้สารเลว ทำไมแกไม่ตอบจดหมายเลยล่ะ” หวังกุ้ยหัวไม่เพียงแค่บ่นเท่านั้น เธอยังตีแขนของลูกชายเธอด้วย สะใภ้สี่กังวลใจทุกวัน เธอเห็นแล้วก็ปวดใจเช่นกัน
“แม่ ผมไม่ว่างตอบกลับจริงๆ คราวนี้ผมมารับหรั่นหรั่นไปอยู่ด้วยกันที่เสิ่นหยาง”
“ห๊า”
“หือ”
เมื่อได้ยินว่าฉีหงซิงและเย่ชิงหรั่นกำลังย้ายไปอยู่ที่อื่น ทุกคนก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
สะใภ้ใหญ่ดวงตาเป็ประกาย ถ้าเย่ชิงหรั่นย้ายออกไปบ้านก็ว่างน่ะสิ เธอหันไปกระซิบกับสามีของเธอทันที สะใภ้สามก็เช่นกัน เธอคิดว่าสามีของเธอเป็นักบัญชีของหมู่บ้าน มีหน้ามีตากว่าพี่น้องคนอื่น บ้านต้องเป็ของเธอแน่นอน
สะใภ้รองเต็มไปด้วยความเศร้า ชิงหรั่นจากไปเธอคงเหงามาก เมื่อมีเวลาว่างพวกเธอมักพูดคุยกันเื่ลูกในท้อง จากไปคราวนี้ไม่รู้จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่
หวังกุ้ยหัวมึนงง ย้ายออกไป? แล้วหลานชายคนเล็กของเธอล่ะ เธอยังไม่ได้เห็นเขาคลอดออกมาเลย
“ทำไมไม่รอให้สะใภ้สี่คลอดออกมาก่อนล่ะ ไปอยู่ที่นู่นคงลำบาก”
ฉีหงซิงรู้ว่าแม่ของเขาอยากเห็นหน้าลูกของเขา เขายิ้มและปลอบใจเธอ “แม่ อย่ากังวลเลย ที่นั่นมีโรงพยาบาลทหารอยู่ใกล้มาก และเมื่อหรั่นหรั่นใกล้จะคลอดคุณสามารถนั่งรถไฟมาหาเราได้ ผมจะไปรับคุณที่สถานีรถไฟ”
หวังกุ้ยหัวได้ยินแบบนี้ก็สบายใจขึ้นมาก “ตกลง ตกลง แม่จะไปหาพวกเธอเอง”
เมื่อพวกเขาถึงบ้านเธอก็ลากฉีหงซิงไปที่ห้องนอนทันที เธอดึงเสื้อของเขาขึ้นแต่ถูกเขาห้ามไว้
“หรั่นหรั่น ใจเย็นๆ คุณกำลังท้องเราทำเื่แบบนั้นไม่ได้” เขารู้ว่าภรรยาคิดถึงเขามาก เขาก็อยากเข้าไปอยู่ในตัวเธอใจจะขาด แต่เธอเพิ่งท้องแค่สามเดือน มันอันตรายเกินไป
“คุณหมายถึงอะไร ฉันแค่จะขอดูแผลที่ท้องของคุณ” เย่ชิงหรั่นถลึงตาใส่เขาด้วยความโกรธ ใครกันแน่ที่คิดแต่เื่แบบนั้น ฮึ่ม!
ฉีหงซิงลูบคางของเขาด้วยความลำบากใจ จู่ๆ เธอก็ถอดเสื้อของเขา เขาไม่คิดได้ไหม?
"อย่าดูเลย มันน่าเกลียด เป็แค่รอยมีดเฉียดๆ เท่านั้น"
"ตกลงๆ ฉันจะไม่ดูมัน รีบไปต้มน้ำอาบเถอะค่ะ ฉันง่วงแล้ว" ฉีหงซิงได้ยินคำสั่งของภรรยาเขาก็รีบออกไปทันที
ระบบ : ภารกิจที่ 5 ทำแผลให้พ่อของลูก เป็การสานสัมพันธ์ระหว่างพ่อและแม่เพื่อให้ลูกเติบโตมาในครอบครัวที่อบอุ่น รางวัลคือ วิทยุ 1 เครื่อง, ไก่ทอด AFC 1 ถัง
เย่ชิงหรั่นยิ้มในที่สุดก็มีภารกิจที่ 5 ออกมาสักที เธอทำภารกิจเดิมทุกวัน เลยไม่ได้หัวใจเต้นแรงเมื่อได้รับรางวัลมานานแล้ว ทำแผลให้พ่อของลูกงั้นเหรอ? นี่มันระบบเลี้ยงลูกหรือเลี้ยงพ่อของลูกกันแน่ แต่อย่างไรก็ตามเธอชอบรางวัลมาก นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้ลิ้มรสไก่ทอดเ้าดัง แค่คิดน้ำลายของเธอก็จะไหลออกมา
เมื่อเธอและฉีหงซิงอาบน้ำเสร็จเธอก็ชี้นิ้วสั่งการทันที
“ไปหยิบยามาค่ะ ฉันจะทำแผลให้คุณเอง”
ฉีหงซิงเดินไปหยิบยาในกระเป๋าเป้มาให้เธอ "คุณจะทำได้ไหม คุณอาจจะกลัว"
เธอโบกมือให้เขาเดินมาหาเธอ "รีบๆ ถอดเสื้อเถอะค่ะ ทำไมคุณถึงพูดมากจัง"
เมื่อเขาถอดเสื้อแล้วเธอก็เห็นผ้าพันแผลสีขาวที่เปื้อนเืเล็กน้อย เธอรีบจับมือของเขามานั่งลงบนเตียงแล้วแกะผ้าพันแผลออก
เมื่อเห็นแผลชัดๆ แล้วเธอก็บ่นเขาทั้งน้ำตา “แผลยังมีเืออกทำไมไม่บอกฉันล่ะคะ ไหนบอกว่ามันแค่เฉียดๆ ไง?” มันเป็แผลยาวประมาณหนึ่งฝ่ามือที่ลึกเล็กน้อย ดีที่ปากแผลไม่กว้าง น่าจะเกิดจากการถูกมีดที่คมมากเฉือนเข้าไป เธออดคิดไม่ได้ว่าถ้ามันไม่แค่เฉือนแต่แทงเข้าไปล่ะ เขาจะเป็ยังไง?
เธอประหม่ามากจนมีเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมามากมายบนหน้าผากในฤดูที่หนาวเย็นนี้ “มันเจ็บไหมคะ” เธอค่อยๆ ล้างและทำแผลของเขาช้าๆ เพราะกลัวว่าเขาจะเจ็บ
ฉีหงซิงมองเธอทำแผลให้เขาด้วยรอยยิ้ม ที่จริงแล้วมันเล็กน้อยมากสำหรับเขา แต่เขาชอบความรู้สึกที่เธอห่วงใยเขาเหมือนเด็ก
"เสร็จแล้วค่ะ รีบเข้านอนกันเถอะ คุณต้องพักผ่อนเยอะๆ"
ฉีหงซิงจับมือเธอเลื่อนเข้ามาในกางเกงของเขา "ภรรยา มีที่ที่หนึ่งที่มันไม่ยอมพักผ่อน คุณช่วยมันได้ไหมครับ?"
"แค่ครั้งเดียวนะคะ" เห็นแก่ที่เขากำลังาเ็เพื่อเธอและลูก เธอจะทำให้เขามีความสุขสักครั้ง
1K
