ครองโลกด้วยระบบผู้จัดการ

ราล์ฟเข้ามาที่ออฟฟิศของตัวเอง ตอนนี้พนักงานใหม่ได้เข้ามาทำงานที่ตึกใหม่ด้านหลังแล้ว

บริษัทแอลอาร์ได้ดั่งใจมีพนักงานมากกว่า 75 คนแล้ว ส่วนใหญ่จะเป็นฝ่ายผลิตสินค้าตัวอย่าง

เขาเดินเข้าไปดูห้องใหญ่ที่ทำสำหรับเอาไว้ทั้งโชว์ขายสินค้าโบราณมีค่า และใช้จัดประมูลของในโชว์รูมขายของโบราณนี้ ราล์ฟตั้งชื่อว่าร้าน 'ค่าควรเมือง' ห้องสีขาวโพลน สวยงาม ชั้นเฟอร์นิเจอร์ โคมไฟที่หรูหรา

ผู้ช่วยมาร์ครออยู่ข้างล่าง เห็นสาวสวยเซ็กซี่กำลังเดินขึ้นไปที่โชว์รูมที่เจ้านายอยู่ ก็ไม่ได้กล่าวห้ามปรามอะไร

เด็กหนุ่มเดินไปห้องเล็กด้านใน เมื่อหญิงสาวสวยเดินมาด้านหลังมองดูว่าไม่มีใครก็โอบกอดเขา ราล์ฟรู้อยู่แล้วว่า วาเนสซ่ามาหา ค่อยๆ หมุนตัวไปรับจูบที่ร้อนแรงของเธอ

หัวหน้าฝ่ายขายของเขา ใส่เสื้อแขนกว้างตัวใหญ่แบบแฟชั่น คลุมลงไปที่กางเกงขาสั้นโชว์ขาเรียวยาว

เขากอดจูบกับเธอ มือล้วงเข้าไปในเสื้อ

"อ่า .. อืม .. บอสคะ มือเร็วจริงๆ นะคะ"

วาเนสซ่าคราง นอกจากมือที่ล้วงข้างในแล้ว ปากของเขาก็กำลังไซร้ไปมาที่ซอกคอขาวสวยของเธอ

"คุณรู้ได้อย่างไรครับ ว่าผมอยู่ที่นี่"

"ฉันได้ยินโซเฟียคุยกับคาร์ลตันว่าบอสมาดูที่โชว์รูมใหม่ของเรา มองออกมาเห็นมาร์คอยู่ข้างนอก ก็เลยรีบมาหาบอสค่ะ"

เธอดันเขาไปนั่งที่เก้าอี้มุมห้องแล้วนั่งตัก หันหน้าเข้าหากัน ส่วนล่างสีกันไปมา

"ทำไมเหมือนบอส เปลี่ยนไป ดูแมนๆ ขึ้นยังไงไม่รู้ค่ะ"

พูดพลางเธอก็ลูบไปที่ท้องที่เนื้อแข็งแน่นของเขา หญิงสาวไม่เคยคบกับใครที่ดูแข็งแรงขนาดนี้แม้แต่แฟนเก่าของเธอที่เป็นนักสู้ระดับโปร ก็ไม่ได้ดูแข็งแกร่งอย่างราล์ฟ แล้วก็คิดได้ว่าบอสของเธอ เป็นถึงแชมป์ประเทศเลยนะถึงจะเป็นระดับนักเรียนก็เถอะ

มันจะไม่ไหวแล้วแฮะ เด็กหนุ่มคิดในใจ เพราะส่วนกลางตัวของเขาตึงแน่นแทบระเบิดจากร่างสวยนุ่มนิ่มที่ทับอยู่ตอนนี้ วาเนสซ่าสัมผัสความแข็งแน่นนั้นก็ยิ้มหวาน

"อยากนอนกอดบอสจังค่ะ คิดถึงวาเนสซ่าบ้างไหม เคยอยู่ด้วยกันตั้งหลายคืน ห่างกันไปนานแบบนี้"

เธอออดอ้อน ส่วนล่างยิ่งดันลงไปที่ท่อนแข็งแรงของเขาหนักขึ้น เด็กหนุ่มแทบอดรนทนไม่ไหวอยากจัดการเธอเสียตรงนี้

"เลิกงานแล้วผมไปรอบล็อกด้านหลังนะครับ"

วาเนสซ่ายิ้มหวานเธอได้สมความตั้งใจของเธอแล้ว จูบปากเด็กหนุ่มอย่างอ้อยอิ่งสักพักค่อยจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเดินออกไป

ราล์ฟมองก้นแน่นยักย้ายไปมาของเธอที่กำลังเดินพ้นไป นึกถึงแรนดี้และแอนนาเบลหญิงสาวที่มีความสัมพันธ์กับเขา ก่อนหน้านี้ผู้จัดการกองของรัฐโอค่อนขอให้เขาให้เวลากับเธอบ้างเด็กหนุ่มก็รับปากว่าหลังจากกลับจากเทยิดาแล้วจะไปหาเธอบ่อยๆ

มองร่างกายตัวเองที่มีความต้องการสูงตลอดเวลา ระดับเหนือมนุษย์คนอื่นจะเป็นแบบเขาไหมนะ ส่วนอีวาน มาโยนั่นไม่นับ หมอนั่นเป็นอาชญากรที่กระทำเรื่องเลวร้ายกับผู้หญิงมาก่อนที่จะมีพลังสูงแล้ว

เดินกลับมาที่ออฟฟิศ มาร์คไม่อยู่แล้ว สองเจ้านายลูกน้องแทบไม่ต้องพูดกันเพราะสื่อสารกันได้โดยความรู้สึกนึกคิดอยู่แล้ว

ระหว่างทางเขาผ่านพนักงานใหม่ของบริษัทของเขาเองซึ่งพวกนี้ไม่รู้ว่านี่คือเจ้าของบริษัทนึกว่าราล์ฟเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่มาเที่ยวเล่นแถวนี้ เขาที่ประสาทไวกว่าคนปกติก็ได้ยินที่พวกนี้พูดกัน

"นี่ดูคุณวาเนสซ่าวันนี้ สิ แหม แกเอ๊ย! "

"ฉันแกล้งทำเป็นคุยมือถือแอบมองแล้วมองอีก ขาเธอเรียวขาว สวยมาก"

"ลือกันว่าของมีเจ้าของแล้วนะ! "

"แหงอยู่แล้วหล่ะ สวยเซ็กซี่ขนาดนี้ แต่คนฝ่ายขายที่ฉันรู้จักบอกว่า คุณลิซที่เป็นแฟนเจ้านายสวยกว่านี้อีกนะ! "

คนกลุ่มนั้นเดินผ่านไป เป็นผู้ชายเสียส่วนใหญ่ นี่พวกเขายังไม่เจอลิซนะ ถ้าเจอไม่รู้จะพร่ำพรรณนาขนาดไหน เด็กหนุ่มติดใจตรงบอกว่าวาเนสซ่ามีเจ้าของแล้วใครกัน ฉันไม่รับประทานร่วมกับคนอื่นหรอกนะ

เขามาเดินเข้ามาในห้องออฟฟิศของตัวเอง โซเฟียเดินตามเข้ามารายงานเรื่องออฟฟิศใหม่ พนักงานที่เข้ามา และการไปเที่ยวฉลองยอดกับพนักงานซึ่งจะไปเฉพาะพนักงานรุ่นแรกประมาณ 20 คน

ราล์ฟสังเกตเห็นว่า โซเฟียวันนี้ใส่ชุดค่อนข้างบาง หน้าอกอวบอูมใหญ่ใต้เสื้อแขนกุด กระโปรงแม้ไม่ได้สั้นมากแต่ก็เห็นต้นขาขาว เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้สวยเลิศแบบลิซ หรือวาเนสซ่า แต่ก็จัดเป็นสาวที่หน้าตาดีคนหนึ่ง

ด้วยความเหม่อลอยราล์ฟที่จะหยิบเอกสารดู กลายเป็นไปโดนแก้วกาแฟตกลงไปแตก โซเฟียรีบก้มลงไปเก็บเสื้อเธอคอลึกเห็นหน้าอกหน้าใจไปครึ่งหนึ่ง กระโปรงร่นขึ้นมาเกือบสุดเห็นขาขาวโพลน เขาที่กำลังลุกขึ้นไปช่วยเหลือร่างกายอีกส่วนกลับเกิดอาการเลยต้องถอยไปจะนั่งลงไปอีก

โซเฟียนึกได้ว่า กระโปรงร่นขึ้นแถมตัวเองใส่เสื้อคอลึกมา มองไปก็เห็นบอสของเธอผิดปกติพอดีจึงหน้าแดง แต่ก็ไม่ได้คิดจะปกปิดเสื้อหรือดึงกระโปรงลงมา

"เอ่อ โซเฟีย คุณจะมาเก็บเองทำไม เรียกคนอื่นมาเก็บเถอะ"

ด้วยความละอาย ราล์ฟเลยรีบนั่งลง มองเอกสารทำเป็นบอกอย่างเป็นการเป็นงาน

เธอยังคงเก็บเองเสร็จธุระหญิงสาวเดินออกไป คิดว่า บอสเด็กหนุ่มของเธอช่างอ่อนไหวจุดติดนัก มิน่าหล่ะจึงเสร็จวาเนสซ่ากับแรนดี้ไป ฉันลงสนามบ้างดีไหมนะ เธอคิดแล้วก็หน้าแดง

ราล์ฟทำปืนเสร็จไป 7 กระบอก จากนั้นก็ใช้คูปองดวงดาวเข้าสู่ดวงดาวหมาป่าขนเหล็ก ดาวดวงนี้มีมนุษย์หลายเผ่าพันธุ์ต่อสู้กับหมาป่าขนเหล็กที่ร่างกายสูงใหญ่กำยำ เผ่าพันธุ์นี้มีนักสู้เทียบเท่าระดับเหนือมนุษย์มากมาย

เด็กหนุ่มเข้าดวงดาวมาก็สังเกตมนุษย์ที่หลายเผ่าพันธุ์นี้ เขารู้สึกดีกับมนุษย์ภูเขาที่แม้ป่าเถื่อนแต่ตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม จึงค่อยๆ ทำตัวกลมกลืนแปลงลักษณะตัวเองให้เหมือนแล้วเข้าร่วมสงครามกับเผ่าพันธุ์นี้

ยามเย็นที่ห้องคอนโดของวาเนสซ่า หญิงสาวที่พยายามตักตวงความรักจากราล์ฟเพราะตั้งแต่ลิซกลับมาเด็กหนุ่มก็อยู่กับแฟนสาวตลอด แต่แล้วเพียงแค่ครั้งที่สามหัวหน้าฝ่ายขายของแอลอาร์ได้ดั่งใจก็ไม่ไหวแล้ว หมดเรี่ยวแรง แขนแทบจะยกไม่ขึ้นร่างกายนอนราบอยู่บนตัวเขาลุกไปไหนไม่ได้

"บอสคะ คุณเอายาอะไรฉีดเข้าไปหรือคะ ของบอสถึงใหญ่ขึ้นมาขนาดนี้ ฉันจำได้ว่าแม้เมื่อก่อนมันจะไม่เล็กแต่ก็ไม่ได้ขนาดนี้นะคะ"

วาเนสซ่าถามจริงจัง เธอแทบจะฉีกขาดออกเพราะเขา แค่เขาสอดแทรกไปเธอก็จะเสร็จออกมาซะเดี๋ยวนั้น

"ผมเป็นนักสู้ตอนนี้ ฝึกหลายอย่างพัฒนาขึ้นมาก สงสัยว่านี่น่าจะผลพวงจากการฝึกนะ ผมเดานะครับ"

เขาตอบเลี่ยงๆ แต่ก็ไม่ได้ผิดจากความจริงนัก เพราะมันก็ใหญ่ขึ้นหลังจากเป็นเหนือมนุษย์แล้วจริงๆ

"ผมมีเรื่องจะถาม"

ราล์ฟถามบ้าง เขาเล่าเรื่องที่ได้ยินจากพนักงานใหม่มาในวันนี้ด้วยน้ำเสียงเรียบ

หัวหน้าการขายสาวสวยไม่ได้ร้อนตัวอะไรเลย เธอหัวเราะ กอดเด็กหนุ่มแน่นขึ้น

"ฉันก็เบื่อที่คนมายุ่งวุ่นวายกับฉันไงคะ ก็เลยให้แรนดี้ช่วยบอกไปว่า ฉันมีเจ้าของแล้วซึ่งก็มีจริงๆ ก็คือบอสไงคะ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเป็นใคร .. บอสไปถามแรนดี้ดูได้นะคะ"

ราล์ฟเชื่อเธอทันที นอกจากเหตุผลที่เธอบอก หลังจากถามหากเธอมีปฏิกิริยาผิดไป คนระดับเขาจะรู้สึกได้ทันที เป็นเรื่องยากที่คนธรรมดาจะหลอกเขาได้

"ผมเชื่อคุณครับ"

วาเนสซ่ายิ้มหวาน จากนั้นเขาจูบเธอแล้วทำท่าจะโรมรันพันตูต่อ หญิงสาวที่ไม่ไหวแล้วรีบขยับตัวลงไปที่ช่วงล่างของเขาแทนจัดการกับสิ่งที่ใหญ่โตนั้นด้วยริมฝีปากสวยของเธอ เพราะส่วนอื่นไม่สามารถรับได้แล้ว

❝❝❝

ขณะที่ราล์ฟร่างหลักไปผ่อนคลายกับหัวหน้าฝ่ายขายของบริษัท ราล์ฟอีกคนร่างแยกของเขาก็กำลังเดินไปตามถนนร้านขายของเก่ากับมาร์ค เขาได้ของมา 18 ชิ้นใช้เงินไป 95 ล้านเหรียญ

เป็นการซื้อขายที่ใหญ่โตของถนนเส้นนี้ ร้านสุดท้ายเป็นร้านเล็กๆ เจ้าของดูไม่น่าไว้ใจแต่เด็กหนุ่มมีพลังพิเศษมากมายไม่เกรงกลัวอะไร แถมเขาที่ใช้แผ่นแจ้งราคาทำให้ได้ของดีที่เจ้าของไม่รู้ค่าที่แท้จริงของมันด้วย

เขากับมาร์คเดินไปด้วยกัน ของบางอย่างเอาใส่วังวนมิติไปแล้ว ที่เหลือพอถือได้ก็เอามาถือกันไว้สองคนเต็มมือไปหมด

"เจ้านายครับ.. "

"คนที่ตามใช่ไหม อือ ฉันรู้แล้ว"

ชายสามคนตามราล์ฟมาจะปล่อยให้มาร์คจัดการก็ได้แต่ราล์ฟเห็นพวกมันแต่งตัวดี เขาก็เลยคิดว่าให้โจรเล็กได้ทักทายโจรใหญ่อย่างเขาเสียหน่อย

ทั้งสองมาที่รถแล้วขับออกไปช้าๆ พวกนั้นขับรถตามออกมา มาร์คพาพวกเขาไปที่เปลี่ยวเด็กหนุ่มไม่อยากเสียเวลาจึงให้หมอกปกคลุมบริเวณนั้น หลังจากนั้นรถจอดทั้งสามลงมาแล้วก็โดนมาร์คอัดเสียน่วม มัดไว้ ราล์ฟเอามือถือของทั้งสามมาเพื่อจะได้แฮกได้เร็วขึ้น แล้วใช้เทคนิคพิเศษกล่าวคำสัตย์ถาม

โบอาร์ต เป็นนักพนันระดับโปร

เอลวิส ลูกน้องโบอาร์ตเป็นนักต่อสู้ระดับ 4

ทิม อันธพาลหัวไม้ ขโมยของมาขายให้ร้านที่ราล์ฟไปซื้อมา แจ้งข่าวกับทั้งสองว่ามีเด็กหนุ่มรวยมาซื้อของหลายสิบล้านช่วยกันมาปล้น

ประวัติพวกมันนี่ดีดีกันทั้งนั้น เขานึก เอาแล็ปท็อปออกมาจัดการต่อกับมือถือของพวกนี้แฮกดูบัญชี เอลวิส 2 ล้านเหรียญ ทิม 3 หมื่น ส่วนโบอาร์ตที่เป็นนักพนันน่าจะเป็นหัวหน้ามีถึง 54 ล้านเหรียญ

ราล์ฟถอนหายใจด้วยความสงสารพวกนี้ ที่มาเจอโจรใหญ่อย่างเขา!

❝❝❝

เฮลิคอปเตอร์ลำใหญ่สามลำ พาพนักงานบริษัทแอลอาร์ได้ดั่งใจ กว่า 20 ชีวิต ออกจากเมืองเอ็นท์ มุ่งสู่โรงแรมชายนอต ที่นั่นคือ โรงแรมพักตากอากาศริมแม่น้ำวูท้อทที่กว้างใหญ่

ก่อนนี้เมื่อทุกคนมารอที่ลานด้านหน้าของบริษัทได้เห็นว่า พวกตัวเองจะได้เดินทางไปเที่ยวพักผ่อนกับบริษัทด้วยยานพาหนะอย่าง เฮลิคอปเตอร์นั้นก็ตะลึง ตื่นเต้น พากันถ่ายรูปส่งไปอวดเพื่อน บางคนก็ส่งไปให้พนักงานใหม่ได้อิจฉาตาร้อนว่าตัวเองเข้าบริษัทช้าไปจึงไม่ได้ไปด้วย

ราล์ฟนั่งไปลำแรก งานนี้ลูคัสรับผิดชอบกิจกรรมทั้งหมด โซเฟียดูแลเรื่องสถานที่ เธอบอกว่ามีเรื่องหลายอย่างถามเขาจึงได้มานั่งติดกัน ที่จริงเด็กหนุ่มแทบไม่สนใจจะตัดสินใจอะไรเลย ให้โซเฟีย คาร์ลตัน และลูคัสตัดสินใจเองซะส่วนใหญ่

ลิซแฟนสาวของเขาไม่ได้มาด้วยเนื่องจากเธอขาดงานที่โรงเรียนไปนานจากการไปฝึกที่จิล่อน จึงต้องเข้าสอนที่โรงเรียนแต่ก็กำชับให้แฟนหนุ่มวาร์ปกลับมาหาเธอบ่อยๆ

วันนี้โซเฟียใส่กางเกงขาสั้นเสื้อยืดพอดีตัวสีขาวดูราวกับเด็กสาวนักศึกษา

แม้เฮลิคอปเตอร์ที่พวกเขาใช้จะเป็นสำหรับการท่องเที่ยวที่นั่งได้สะดวกสบาย แต่อย่างไรก็ไม่อาจเท่าเครื่องบินได้ นักบินบอกว่าการเดินทางปลอดภัยพันเปอร์เซ็นต์ ช่วงสองชั่วโมงก่อนถึงจะมีลมกรรโชกให้น่าตกใจหน่อยแต่พวกเขาบินมาเป็นพันครั้งแล้วไม่มีอะไรน่าห่วง

เด็กหนุ่มเหนือมนุษย์อย่างราล์ฟที่เหาะเหินเดินอากาศได้ย่อมไม่สนใจอะไร แต่หลายคนหน้าซีดอย่างเช่นโซเฟีย และพนักงานบางคนที่เหมือนว่าจะกลัวความสูง เมื่อต้องผ่านริมน้ำวูท้อทที่ลมกระโชกแรง เฮลิคอปเตอร์โยกไปมาบางทีเหมือนจะเอียงไปตามแรงลม แต่เมื่อมองไปที่นักบินทั้งสองก็เห็นยังคุยกันปกติ

โซเฟียนั้นปากสั่นกลัวเนื่องจากเธอและราล์ฟนั่งอยู่ด้านหน้าที่อยู่หลังคนขับ จึงไม่มีใครเห็น แต่ราล์ฟเห็นก็สงสารเธอมองไปไม่มีพนักงานคนไหนจะเห็นทั้งคู่เพราะพวกนั้นนั่งด้านหลังกันหมด

เด็กหนุ่มจึงเอามือตบหลังมือเธอเบาๆ อย่างปลอบโยน แต่กลายเป็นว่าด้วยความกลัวหาที่พึ่งหญิงสาวกลับจับมือเขาไว้ หน้าอกใหญ่นุ่มเสียดสีแขน ราล์ฟก็ได้แต่ปล่อยให้เธอกอดแขน

จากนั้นหนักกว่าเดิม เฮลิคอปเตอร์โดนลมกรรโชกไปมากระตุกเหมือนรถตกหลุมลึกแรง คนทั้งหมดตัวกระเด้งไปมา หญิงสาวที่เป็นเหมือนเจ้าแม่ของบริษัทตัวกระเด้งไปจนราล์ฟต้องดึงเธอมาไว้จนตอนนี้กลายเป็นโซเฟียมานั่งตักเขาไปเสียแล้ว นักบินหันมาเห็นก็รีบหันไป แต่คนทั้งลำนอกจากนั้นอยู่ข้างหลังไม่มีใครเห็น

โซเฟียบนตักราล์ฟตัวสั่น เขาทำอะไรไม่ได้ก็ได้แต่กอดเธอไว้ เพราะไม่มีใครเห็น

"คุณไม่เคยนั่ง ฮอมาก่อนเลยเหรอครับ"

หน้าเด็กหนุ่มพูดอยู่ข้างแก้ม เฮลิคอปเตอร์ที่กระเทือนไปมาก็กลายเป็นหน้าราล์ฟจูบแก้มและคอเธอตลอดเวลา โซเฟียไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องนี้ แปลกที่เมื่อเธออยู่ใกล้บอสทีไรก็มักจะรู้สึกร่างกายมีการตอบสนองวูบวาบเสมอ หญิงสาวหน้าแดงก่ำ

"ค่ะ กระทั่งบินก็ไม่เคยบินมาก่อน ฉันไปไหนนั่งรถตลอด ครั้งนี้ก็เผื่อจะลองดูว่าจะไม่กลัวแล้ว แต่ก็.."

เธอตอบราล์ฟ ไม่ค่อยได้ยิน

ทั้งคู่ที่คุยกันเลยเหมือนเอาหน้าเสียดสีกันตลอดเวลา เด็กหนุ่มช่วงล่างเริ่มออกอาการอีกแล้วกางเกงขาสั้นของโซเฟียก็เป็นผ้าบางๆ สัมผัสที่ได้จึงเหมือนกับการถูกตัวกันโดยตรง ร่องก้นที่เสียดสีไปกับของเขาที่เริ่มแข็งใหญ่โตมันช่างสร้างความกระอักกระอ่วนให้กับเขาเหลือเกิน

เด็กหนุ่มพยายามสะกดแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จ แรงกระแทกจากความสะเทือนของเฮลิคอปเตอร์บวกกับความใหญ่โตแข็งเกร็งนั้น ก็ราวกับจะแหวกเข้าทะลุกางเกงของโซเฟียให้ได้

หญิงสาวรู้สึกตั้งแต่ซ้อนตักเขาทีแรกแล้ว แต่ตอนนี้เมื่อสิ่งนี้ใหญ่ขึ้นเต็มที่แล้วราวกับมันจะแหวกเข้าไปให้ได้ ส่วนนั้นของโซเฟียที่ถูกถูไปมาก็เกิดอาการสปาร์ก น้ำเหนียวเหนอะไหลออกมาจนราล์ฟเองก็รู้สึกได้

หญิงสาวหน้าแดงก่ำและแดงไปทั้งตัว ความกลัวความสูงไม่รู้หายไปไหนแล้ว ครางเบาๆ ออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่ได้

"อ่าห์.. "

ไม่มีใครจะได้ยินเสียงเพราะเสียงเฮลิคอปเตอร์ดังมาก ราล์ฟก็อดไม่ได้แล้ว เอื้อมมือไปมั่วๆ ที่ใต้ที่นั่งแล้วหยิบผ้าห่มผืนใหญ่จากห้องในวังวนมิติมาคลุมตัวของทั้งคู่ไว้ ใบหน้าเสียวซ่านของโซเฟียเสียดสีกับเขา เด็กหนุ่มก็จูบปากเธอหญิงสาวตอบรับด้วยลิ้นที่พันพัวไปกับลิ้นของเขา มือสองมือเขาล้วงเข้าไป สอดไปใต้ยกทรงกุมหน้าอกหญิงสาวที่ใหญ่โตกว่าสาวที่รูปร่างพอกันให้ความเต็มไม้เต็มมือมาก

ภายใต้ผ้าห่มมือของราล์ฟลูบตรงเป้าหญิงสาวนอกกางเกงขาสั้น น้ำที่ซึมออกมาเจิ่งนอง สองชั่วโมงไม่ได้มีการสอดใส่เพียงลูบไล้และอวัยวะที่ถูกัน แต่โซเฟียก็สำเร็จไปแล้วถึงสองครั้งในร่มผ้าทั้งอย่างนั้น

เฮลิคอปเตอร์ทั้งสามลำจอดลงที่ ลานจอดบนดาดฟ้าของโรงแรมชายนอตต์ ผู้จัดการโรงแรมมาต้องรับแขกที่กำลังลงจากเฮลิคอปเตอร์ นี่คือแขกวีไอพีที่จ่ายซื้อทุกบริการที่แพงที่สุดของโรงแรม ผู้จัดการได้ต้อนรับกับเจ้าของบริษัทที่อายุน้อยกว่าลูกชายของเขาเสียอีก

โซเฟียมีผ้าผืนหนึ่งมาคลุมเอวไว้ รีบขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เพื่อจัดการคราบมากมายของเธอนั้น

ส่วนราล์ฟเขาใช้พลังจัดการมันออกไป

---------------------