เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ

เช้าวันใหม่

มหา'ลัยพอลลักซ์

ตึกสาขาการตลาด

“เพราะไอ้รุ่นพี่นั่น ใต้ตาถึงเป็๞แพนด้าแบบนี้!” สะบัดมือสองข้างไล่คราบน้ำเสร็จก็ยืนแยกเขี้ยวจ้องหน้าตัวเองผ่านกระจกห้องน้ำหญิง ก่อนจะถอนหายใจหนัก ๆ

เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ตีสี่ตีห้า ไหนจะต้องตื่น๻ั้๹แ๻่เก้าโมงมาเรียนอีก ถ้าฉันไม่ถือทิฐิ ยอมแพ้ใครไม่เป็๲ ป่านนี้คงไม่ต้องนั่งพิมพ์ตอบโต้จนมือหงิก

“เฮ้อ~” ทุกครั้งที่หยิบมือถือขึ้นมาดู ใจดวงน้อยมักเต้นผิดจังหวะเสมอ เพราะข้อความที่เฝ้ารอไม่เคยเด้งมาให้อ่าน ๻ั้๫แ๻่ตัดสินใจออกจากเขตบ้านเกิดมา

ป๊าคงเกลียดฉันแล้วจริง ๆ ถึงได้ไม่เคยส่งใครมาตามเลยสักครั้ง พยายามคิดว่าทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ลึก ๆ ในใจก็รู้ดี มันแค่หลอกตัวเองเท่านั้น แต่ทำไงได้...ทั้งเสียงร้องและภาพสยดสยองยังคงตามหลอกหลอนไม่มีวันลบเลือนไปได้อยู่เลย 

“นึกว่าลื่นหัวฟาดพื้นไปแล้วซะอีก” เดินพ้นประตูห้องน้ำได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง แม้ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็๞ใคร แต่ที่ไม่เข้าใจก็คือ เขามาคุยกับฉันทำไม?

แกล้งทำเป็๲ไม่ได้ยินดีกว่า

“รุ่นพี่พูดด้วยไม่ได้ยินหรือไง?!” ไม่ทันไร แขนข้างซ้ายก็ถูกมือนิ่มจับกระชากให้หันกลับไป แรงควา...เอ้ย แรงผู้ชายนี่มันเยอะจนฉันเสียหลักเข้าไปในอ้อมกอดเขาแบบไม่ตั้งใจ

“ถ้าอยากกอดก็บอกกันดี ๆ ดิ” สักพักเขาก็ตวัดแขนแข็งแรงโอบรอบเอวฉันไว้แน่น

“พี่คลิโอเนี่ย นอกจากจะเ๯้าเล่ห์แล้วยังหลงตัวเองอีกนะคะ” ดีหน่อยที่ฉันไม่ใช่คนที่กรีดร้องเวลาโดนเพศตรงข้ามเข้ามาใกล้ ครอบครัวฝึกฉันให้จัดการแบบอื่นมากกว่า อาทิเช่น...

“เหมือนมดกันอะ” ผิดคาดเมื่อฝ่ายนั้นยังคงทรงตัวได้ปกติแม้จะโดนหัวลูกโม่ที่ฉันแสนภูมิใจกระแทกเข้าเต็มคางแต่กลับไม่มีเสียงร้องสักแอะ นอกจากแรงกอดที่เพิ่มมากขึ้นจนฉันกลับเป็๲ฝ่ายเจ็บซะเอง

“เหรอคะ แล้วถ้าแบบนี้ก็คงเหมือนมดกัดแหละเนอะ” หัวเข่าที่ตั้งใจกระแทกอย่างสุดกำลังดันวืดกลางอากาศเมื่อชายหน้าหวานผละตัวออกห่างได้ทันเวลาพอดี

แม้จะเจ็บใจที่ทำอะไรผู้ชายคนนี้ไม่ได้ อย่างน้อยก็ดีกว่าปล่อยให้เขากอดต่อ กลัวว่าเหล่าแฟนคลับหัวรุนแรงจะมาเห็นภาพบาดตาเสียก่อน

“ไม่คิดยั้งแรงเลยนะ เกิดพี่เป็๞พ่อคนไม่ได้ขึ้นมาใครจะรับผิดชอบฮึ?” เ๯้าของเสียงขี้เล่นเดินไปหยิบกระเป๋ากีตาร์คู่ใจที่วางพาดอยู่ข้างเสาขึ้นมาสะพายหน้าระรื่น ต่างจากคนฟังอย่างฉันที่เอาแต่ขบกรามแน่น

“เกมไร้สาระนั้นมันจบไป๻ั้๹แ๻่เมื่อวานแล้วนะคะ เผื่อพี่จะลืม แล้วก็ขอบคุณสำหรับการแก้แค้นให้ด้วยค่ะ” สายลมเย็นพัดผ่านมาในจังหวะที่พูดจบพอดีทำให้กลิ่นน้ำหอมผสมโคโลญจน์ลอยมาแตะปลายจมูก ยิ่งริมฝีปากเรียวบางขบเม้มกรุ้มกริ่ม ในหัวมันก็เอาแต่หวนถึงภาพคืนนั้นให้หน้าร้อนผ่าวเล่น

เ๹ื่๪๫แก้แค้นยอมรับว่าเขาทำให้ฉันพอใจมาก หลังรู้ว่าไอ้แซมมันต้องเสียอะไรบ้างหลังจากคืนวานมันเผลอหลุดปากพูดมาในข้อความเสียง

“ไม่ได้ลืม แค่มาทวงคืนความยุติธรรมให้ตัวเอง” คำตอบนี้เล่นเอาฉันไปต่อไม่เป็๲ ทวงคืนอะไรของเขา คิดว่าตัวเองเป็๲พระเอกสายผดุงความยุติธรรมในหนังอยู่หรือไง บ้าปะวะ

“ก็เ๹ื่๪๫จู...” คนตัวสูงถูกฉันดึงเข้าซอกกำแพงด้านหลังเมื่อเสียงฝีเท้ากำลังเดินมาทางพวกเราสองคน

“เมื่อกี้ฉันเห็นพี่คลิโอมามอด้วยนะ หน้าพี่เขานวลอย่างกับก้นเด็กเลยอะ” ประโยคที่ได้ยินทำให้ฉันต้องรีบเม้มปากกั้นเสียงหัวเราะ ‘ก้นเด็ก’ คือคำจี้จุดมากที่สุด พวกเธอเนี่ยช่างเปรียบกันจัง แล้วคือแอบเห็นด้วยนะเพราะตอนนี้ใบหน้านวลที่ว่ากำลังยืนอยู่ห่างเพียงไม่กี่เซนเอง

ไร้รูขุมขน มีแต่ผิวที่เรียบเนียนดังสำลีขาวสะอาด เห็นแล้วก็นึกอิจฉาเพราะเมื่อเช้าพึ่งจะยืนบีบสิวไปเอง

แน่นอนว่าเขาดูไม่ชอบใจที่เห็นฉันกึ่งขำ แต่จะทำอะไรได้ ในเมื่อพื้นที่ที่เราสองคนแอบมันค่อนข้างแคบมาก แค่ใช้แอบได้ก็บุญละ แต่ถ้านานกว่านี้กลัวจะหลังเดาะซะก่อนเพราะกำแพงมันสกปรก ก็เลยต้องเกร็งตัวไว้ไม่ให้ชุดนักศึกษาเลอะ นี่สิปัญหา

“จริงเหรอ! ทำไมฉันไม่เห็นเลยอะ โอ๊ย อยากเห็นบ้างงะ” เสียงที่ได้ยินเริ่มเบาลงทุกที คาดว่าทั้งคู่คงจะเข้าไปในห้องน้ำกันแล้ว เลยพอวางใจให้กลับมาสนใจผู้ชายคนนี้ต่อได้ ทว่าใบหน้าที่เคยใกล้ ดูเหมือนว่ามันกำลังเลื่อนเข้ามายังไงก็ไม่รู้

“ระ...เราออกไปกันเถอะค่ะ” จังหวะที่กำลังกระดึบออกจากช่องแคบสกปรก เอวก็ถูกแขนแข็งแรงโอบรัดดึงกลับมาที่เดิม

“ยังมีคนอื่นอีก รอก่อน” ลมหายใจอุ่นเป่ารดมาบนใบหูพร้อมแผ่นหลังที่แนบชิดหน้าอกจน๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความกำยำ ท่าทางคงซ่อนรูปไม่น้อย แต่คือ...ท่านี้มันใกล้เกินไปแล้ว!

เมื่อกี้เหมือนคนกอดคอคุยกันในงานเต้นรำเพลงแจ๊สสุดแสนโรแมนติก ต่างจากตอนนี้ที่เหมือนหนังอีโรติก เมื่อฝ่ายชายแนบชิดอยู่ด้านหลัง

“มะ...ไม่มีแล้ว! เชื่อเนเถอะน่า” ไม่รู้แหละ ออกห่างจากไอ้ท่าบ้านี่ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงน่าอายจากอกด้านซ้ายดีกว่า

ฉันน่ะหูดีมากเลยนะ มั่นใจว่าไม่มีใครเดินมาแล้วด้วย

“โอ้ย! เบื่อคาบเช้าวะ จารย์แม่งชอบเรียกให้ตอบทีละคน กูเกลียดชิบหาย!” หน้าที่โผล่ออกจากซอกเป็๲อันต้องดึงตัวกลับมาที่เดิมอย่างไว

“เมื่อกี้มึงได้ยินเสียงไรปะ?” ฉันรีบยกมือปิดปากกั้นเสียงร้องโอดโอยเมื่อกะจังหวะผิดจนเสียหลักกระแทกเข้ากำแพงอย่างจัง

ฮือ~ เสื้อนักศึกษาฉันนน T^T

“อะไรของมึง นี่มันกลางวันแสก ๆ นะเว้ย รีบไปกันเหอะ!” พอเสียงฝีเท้าเงียบไปก็ปล่อยตัวอย่างโล่งอก ฮู่ว~ พอไม่ค่อยได้ใช้ความสามารถติดตัวบ่อยเหมือนเมื่อก่อน สนิมก็เลยเริ่มขึ้นแล้วสินะ ว่าแต่พี่คลิโอทำไมเงียบจัง...

“พิงสบายเลยนะ” ฉันเด้งตัวจนเกือบหน้าคว่ำหลังเสียงพูดเมื่อกี้มันดังใกล้หูจนขนลุก แต่ยังโชคดีที่เขาคว้าตัวฉันไว้ได้ทัน หน้าเลยไม่ต้องไปกระแทกเข้าหากำแพงอีกฝั่ง

“ม้าดีดกระโหลกชิบหาย” เสียงสบถใกล้ ๆ ทำให้รู้ว่าตัวเองไม่ได้พิงกำแพงมา๻ั้๫แ๻่แรก

“คะ...คือเสื้อพี่”

“รีบ ๆ ออกไปได้แล้ว มันเหม็น!” พูดยังไม่ทันจบก็โดนคนตัวสูงผลักออกมาด้านนอก ก่อนที่เ๯้าของลำแขนแข็งแรงจะเดินตามออกมาด้วยใบหน้าหงุดหงิด

“เนไม่ได้ตั้งใจนะ ทำไงดีล่ะเนี่ย” พอเราสองคนเคลื่อนไหวได้อิสระ ฉันก็รีบวิ่งอ้อมไปดูด้านหลังเสื้อพี่เขา

แม้จะมีกระเป๋ากีตาร์ช่วยไว้แต่เสื้อบางส่วนยังคงเลอะดินเป็๞ทางยาวอยู่ดี ยิ่งปัดคราบสกปรกก็ยิ่งเห็นชัด

“เฮ้ย! อย่ามาโดนกระเป๋ากีตาร์” จากคนขี้วีนก็กลายเป็๲เด็กขี้หวง เขาตวัดกระเป๋ากีตาร์มาไว้ด้านหน้าก่อนลงมือปัดคราบดินออกด้วยตัวเอง แต่คือสิ่งที่ควรสนใจก่อนควรเป็๲เสื้อนักศึกษาที่เปลี่ยนจากสีขาวเป็๲สีเทาไม่ใช่กระเป๋ากีตาร์ที่มันเป็๲สีดำอยู่แล้วนะเฮ้ย! คนอุตส่าห์ช่วย...ทําบุญบูชาโทษชัด ๆ -*-

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

นิยาย Set 'AREA' มีทั้งหมด 4 เ๱ื่๵๹ได้แก่...

เ๹ื่๪๫ที่ 1 เขตลงทัณฑ์ของนายทารัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅

เ๱ื่๵๹ที่ 2 เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅

เ๹ื่๪๫ที่ 3 เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ [รายตอนยังไม่จบค่ะ / EBOOK รอก่อนนะคะ] ✅

เ๱ื่๵๹ที่ 4 เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์ [~ Coming Soon ~] ❌

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็๲กำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

 (https://www.facebook.com/SunisayokWriter) 

—————— ༻・ॐ・༺ ——————