ร้านเคเอฟซีข้างศูนย์การค้าโหย่วอี้บริเวณถนนเหรินหมินในเมืองตงไห่ค่อยๆเงียบเหงาไร้ผู้คนตอนนี้เป็เวลาเที่ยงคืนแล้วเหล่าพนักงานร้านเคเอฟซีล้วนยุ่งอยู่กับการเก็บกวาดข้าวของทั้งหมดเพื่อจะได้เลิกงานกลับบ้าน
ถังชวนยืนเหม่ออยู่หน้าเคาน์เตอร์ดวงตามองตรงไปข้างหน้า แต่แววตากลับไม่โฟกัสอะไร เห็นได้ชัดว่ากำลังเหม่อลอยเขาถือผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่งไว้ในมือ แล้วเช็ดเคาน์เตอร์ซ้ำไปซ้ำมาเหมือนหุ่นยนต์ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้เขากำลังสนทนาอยู่กับิญญาที่อาศัยอยู่ในร่างตัวเอง
“ทำไมเ้าถึงได้สิ้นเปลืองชีวิตอยู่กับเื่ไร้ความหมายประเภทนี้ด้วยด้วยคุณสมบัติและพลังิญญาของเ้า ขอแค่ยอมเป็ศิษย์ข้าเ้าก็สามารถกลายเป็ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดบนโลกใบนี้ได้!”
กูเตริโอแฝงร่างอยู่ในร่างกายถังชวนมาหลายวันแล้วหลายวันมานี้เขาไม่เคยเป็ฝ่ายเอ่ยปากก่อน ไม่ว่าถังชวนจะะโเรียกอย่างไร เขาก็ไม่สนใจ
เขากำลังสังเกตการณ์เงียบๆสังเกตว่าเด็กหนุ่มที่มีดวงจิตแข็งแกร่งเพียงนี้เป็คนแบบไหนกันแน่หลายวันมานี้กูเตริโอค้นพบว่า เด็กหนุ่มคนนี้ไปเรียน ทำงาน และกลับบ้านทำการบ้านทำสามอย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมา
ตอนนี้เขาดูพอแล้วและไม่อาจทนให้เด็กหนุ่มผู้เป็หยกซึ่งยังไม่เจียระไนที่มีพลังิญญาสู้กับเขาได้อย่างทัดเทียมทำลายสิ่งเหล่านี้ลงตามอำเภอใจได้
ดังนั้นเขาจึงพูดชักจูงถังชวนเหมือนกับที่เขาล่อลวงเนเฟอร์ติติในปีนั้น
เด็กหนุ่มคนนี้เหมือนเนเฟอร์ติติมีพร์เหนือผู้คน กระทั่งดวงจิตของถังชวนก็ชัดเจน บริสุทธิ์และแข็งแกร่งกว่าเนเฟอร์ติติ แต่อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็คนละคน แต่ละคนก็ไม่เหมือนกันเนเฟอร์เป็ผู้คลั่งไคล้ที่ไล่ตามพลังอันไร้ขอบเขตมาั้แ่เกิด ส่วนถังชวนน่ะหรือเขาเป็แค่เด็กหนุ่มยากจนคนหนึ่งเป็คนจนที่จนถึงขั้นทำได้แค่กินหมั่นโถวเย็นชืดทุกวัน!
“ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเหรอเป็ศิษย์ของนายหรือ ทำเงินได้วันละเท่าไร”ถังชวนถามกลับอย่างยึดมั่นในหลักการเดิม
กูเตริโอตะลึงเขาถึงกับถูกคำถามง่ายๆ นี้ทำให้อึ้งไปแล้ว!
ระหว่างผู้แข็งแกร่งกับเงินทองแลกเปลี่ยนกันได้หรือ
“เ้าเด็กสารเลวไม่รู้ว่ามีคนมากมายแค่ไหนที่อยากกลายเป็ศิษย์ของข้าแต่เป็ไม่ได้เ้ากลับใช้เงินทองสกปรกมาเทียบกับพลังและความจริงใจของเนโครแมนเซอร์หรือจะสารเลวเกินไปแล้ว!” กูเตริโอโมโห
“ชิพูดอยู่นานสองนาน คิดจะแสวงหาผลประโยชน์โดยไม่ต้องลงทุนไม่ใช่เหรอคิดจะเล่นจับเสือมือเปล่ากับฉันงั้นเรอะ ฝันไปเถอะ! อย่าพูดพล่ามอีกเลย หากพูดพล่ามอีก ระวังฉันจะเก็บเงินค่าห้องกับนาย!” ถังชวนไม่เพียงแต่ไม่เกลียดชังและไม่หวาดกลัวต่อิญญาที่อาศัยอยู่ในร่างของเขากลับกัน ส่วนลึกในใจเขากลับมีความรู้สึกใกล้ชิดและเห็นพ้องชนิดหนึ่งด้วยบางทีอาจเป็เพราะไม่มีใครเดินเข้ามาในชีวิตของเขา ไม่มีใครกลายเป็เพื่อนเขายิ่งไม่ต้องพูดถึงเื่ที่เขาเคยต่อสู้สุดชีวิตกับิญญาดวงนี้ด้วย
เขาจึงรู้สึกมีความสุขและภูมิใจในตัวเองเป็ครั้งแรกจากการเอาชนะิญญาดวงนี้
กูเตริโอถูกถังชวนทำให้โมโหควันออกหูหากว่าเขามีหูละก็นะ
“เ้ามันคนโง่เมื่อเ้ากลายเป็ผู้แข็งแกร่ง ไม่ว่าสิ่งใดบนโลกใบนี้ล้วนเป็ของเ้า!เงินทองของพวกนี้ไม่เคยตกลงมาจากฟากฟ้า ตอนที่เ้า้ามันมันไม่มีทางยื่นความช่วยเหลือให้ในยามที่เ้าลำบากแน่นอนแต่ตอนที่เ้ากลายเป็ผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง มันจะโผเข้ามาหาเ้าเหมือนโสเภณีเ้าจะไล่อย่างไรก็ไล่ไม่ไป!”
ถังชวนถูกด่าเป็ชุดก็ไม่โกรธในทางตรงกันข้ามกลับรู้สึกหวั่นไหว เขาไม่เคยพบเหตุการณ์ที่เงินมาส่งถึงหน้าประตูไล่อย่างไรก็ไม่ไป หากว่าเกิดเหตุการณ์เช่นนั้นขึ้นมาจริงๆ เกรงว่าเขาคงจะหัวเราะออกมาแม้แต่ในความฝัน
เขาถามด้วยความระมัดระวังเหมือนสุนัขตัวเล็กๆตัวหนึ่งที่ระวังคนนอกที่มาป้อนอาหาร “ที่นายพูดนั้นเป็เื่จริงเหรอไม่ได้หลอกฉันนะ ไม่ต้องเสียเงินค่าเล่าเรียนอะไรใช่ไหม”
กูเตริโอรู้สึกได้ถึงความระแวดระวังตามธรรมชาติของการเป็พลเมืองตัวเล็กๆคนหนึ่งของถังชวน
เขาโมโหจนหัวเราะออกมา“เ้าเป็เ้าของที่พักอาศัยของข้า ดวงจิตที่แข็งแกร่งของเ้าได้รับความเคารพจากข้าดังนั้น ข้าไม่มีทางหลอกเ้า!”
“เฮ้เสี่ยวชวน เหม่ออะไรน่ะ! ทุกคนไปกันหมดแล้วยังเช็ดเคาน์เตอร์ไม่สะอาดอีกเหรอ เช็ดเสร็จก็รีบไปได้แล้ว จะลงกลอนประตูแล้วนะ!” เสียงะโของเพื่อนร่วมงานที่อยู่ไม่ไกลคนหนึ่งทำให้ถังชวนใสะดุ้ง
“อ่อๆเช็ดเสร็จแล้ว จะไปเดี๋ยวนี้!” ถังชวนรับคำอย่างสับสนลนลาน พลางหยิบผ้าขี้ริ้วขึ้นมาเช็ดสะเปะสะปะครู่หนึ่งแล้วรีบเก็บของให้เรียบร้อย เปลี่ยนชุดทำงาน ก่อนจะเดินออกไปตามทางเดิน
เขาหมุนตัวไปยังสถานที่ฝากรถจักรยานเข็นรถจักรยานไปพลาง พูดคุยกับกูเตริโอที่อยู่ในร่างของตัวเองไปพลาง
“เช่นนั้นเช่นนั้นฉันต้องเรียนอะไรบ้าง นายพูดว่านายเป็เนโครแมนเซอร์ แบบนั้นหลักๆคือทำอะไรเหรอ พ่อมดรึเปล่า”
กูเตริโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโส“เนโครแมนเซอร์เป็ราชันของผู้ใช้เวท! อย่าเอาพวกเราไปเปรียบเทียบกับพ่อมดที่ไม่เข้าขั้นพวกนั้น!”
แม้ว่าถังชวนจะวุ่นกับการเล่าเรียนและยังชีพทุกวันแต่เื่เทวดาภูตผีปีศาจเป็เื่ที่เด็กหนุ่มสนใจมากที่สุดโดยเฉพาะเมื่อภาพยนตร์แฮร์รี่ พอตเตอร์ออกฉายก็ยิ่งสร้างความคลั่งไคล้ในภาพยนตร์เวทมนตร์ขึ้นมา แม้แต่ผู้ใหญ่บางส่วนก็เลี่ยงไม่พ้นถังชวนยิ่งไม่ต้องพูดถึง ปกติเขานับถือเหล่าพ่อมดที่โบกคฑาทีนึงก็สามารถใช้เวทมนตร์อันงดงามออกมาได้เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว และทะยานสู่เป้าหมายอันยิ่งใหญ่ได้เป็ที่สุด
เมื่อได้ยินกูเตริโอดูแคลนเช่นนี้ในใจจึงไม่ยินยอม แค่นเสียงเอ่ยว่า “ขี้โม้ ฉันไม่เชื่อหรอก!”
กูเตริโอแค่นเสียงเย็น“ผู้ใช้เวทเป็ผู้ควบคุมธาตุและพลังต่างๆ ในโลก พวกเขาควบคุมโลกใบนี้แต่เป็เพราะข้อจำกัดซึ่งกันและกัน นักเวทสายอัญเชิญจึงกลัวเพลิงโทสะของนักเวทสายกาลเวลาส่วนนักเวทสายกาลเวลากลัวพลังของนักเวทสายเล่นแร่แปรธาตุ นักเวทธาตุไฟกลับกลัวความลึกลับของนักเวทธาตุน้ำนักเวทธาตุน้ำก็ไม่กล้าต่อสู้กับนักเวทธาตุดิน แม้ว่าระหว่างพวกเขาจะมีผู้แข็งแกร่งในแต่ละเขตแดนทว่าแต่ละฝ่ายก็มีศัตรูตามธรรมชาติ ผู้ใช้เวทของพวกเขาจะแข็งแกร่งอย่างไรก็ไม่อาจสู้กับเทพแห่งกาลเวลาได้อย่างทัดเทียมแต่พวกเราเนโครแมนเซอร์นั้นไม่เหมือนกัน!”
“ไม่เหมือนกันอย่างไร”ถังชวนเริ่มสนใจ จึงถามต่อ
“พวกเราเนโครแมนเซอร์เป็ผู้ควบคุมชีวิตเป็บุคคละ เป็ผู้ทำลายล้างโลก มนุษย์ควบคุมโลกใบนี้ส่วนพวกเรากลับควบคุมมนุษย์ทั้งหมด!” กูเตริโอค่อยๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโสเขาพลันระลึกถึง่เวลาที่รุ่งโรจน์ที่สุดของตัวเองและนึกถึงหญิงสาวที่แทงกระบี่เข้าที่หน้าอกตัวเองคนนั้น
เนเฟอร์ติติหญิงสาวที่ได้รับการถ่ายทอดวิชาจากเขาโดยตรง นางตายไปแล้วหรือยังหรือว่าเหมือนกับเขาที่เป็ะในสายธารแห่งกาลเวลา
“ว้าวเจ๋งจริงๆ !”ถังชวนดวงตาเป็ประกาย “ถ้าเป็แบบที่นายพูด หรือว่าเนโครแมนเซอร์จะไร้พ่ายไม่มีศัตรูตามธรรมชาติและไม่มีใครกล้ารังแกพวกนายเหรอ”
กูเตริโอยิ้มเขารู้ว่าเด็กหนุ่มเริ่มหวั่นไหวแล้ว “เวทมนตร์ทุกอย่างบนโลกใบนี้จะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอนั้นขึ้นอยู่กับผู้เป็นายของพวกมันผู้ใช้เวทมนตร์ที่มีพลังเวทแข็งแกร่งใช้เพียงเวทลูกไฟเล็กๆ ลูกเดียวก็สังหารศัตรูกลุ่มหนึ่งได้ส่วนศิษย์ที่รู้งูๆ ปลาๆ แม้ว่าพวกเขาจะได้เรียนเวทมรณาขั้นสูงสุดอย่าง ‘การพิพากษาครั้งสุดท้าย’ ก็ยังถูกดูแคลนได้เช่นกัน”
ถังชวนฟังกูเตริโอพูดจนคันยุบยิบในใจจึงเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า “ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่านายไม่ได้พูดไปอย่างนั้นอย่าเอาแต่พูดเลย มีความสามารถก็แสดงออกมาให้ดูหน่อย จะดีหรือเลวฉันแยกแยะเองได้”
กูเตริโอได้ยินเขาพูดแบบนี้ก็พลันนิ่งเงียบไม่พูดอะไรอีก
ถังชวนนึกว่ากูเตริโอประหม่าจึงยิ้มลำพองใจ “เฮ้ คงไม่ได้กลัวหรอกนะ โว้ๆๆ คุยโวโอ้อวดตอนนี้เจอของจริงเข้ากลับตกม้าตายเสียแล้ว ใช้การไม่ได้เลยจริงๆ นะนายเนี่ย!”
กูเตริโอไม่เก็บคำถากถางของถังชวนมาใส่ใจเขาเพียงแต่รวบรวมสมาธิใช้พลังิญญาของตัวเองค้นหาเหตุการณ์รอบๆในรัศมีร้อยเมตรโดยมีถังชวนเป็จุดศูนย์กลาง
ไม่ว่าจะอยู่ในโลกเวทมนตร์หรือโลกที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้เวทแห่งความตายล้วนเป็สิ่งต้องห้ามทั้งสิ้น เป็เวทมนต์ที่ไม่อาจให้ใครเห็นได้ แต่กูเตริโอตัดสินใจให้ถังชวนได้เปิดหูเปิดตาดังนั้นเขาจึงตั้งใจเลือกสถานที่และเป้าหมายให้ดี
“ตอนนี้หยุดเท้าแล้วเดินไปทางซ้ายมือเ้าสามร้อยก้าวจากนั้นก็เลี้ยวขวาเดินไปอีกหนึ่งร้อยก้าว...” จู่ๆ เสียงกูเตริโอก็ดังขึ้น
ถังชวนตะลึง“ทำอะไรน่ะ”
“ทำตามที่ข้าบอก!”เสียงของกูเตริโอมีความน่าเกรงขามที่ไม่อนุญาตให้ต่อต้านหรือสงสัย
ถังชวนหวาดกลัวในใจก็คิดว่า “เ้าหมอนี่จะแสดงเวทมนตร์อะไรนั่นจริงๆเหรอ”
เขาคิดถึงตรงนี้ในใจก็ร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ดวงตาเปล่งประกายตื่นเต้นเขาไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าทางที่กูเตริโอชี้นำนั้นมืดมิดและลึกเพียงใด
ยามค่ำคืนถังชวนที่เข็นจักรยานจากถนนเหรินหมินเลี้ยวไปถึงถนนชิงเหอนั้น ด้านหนึ่งก็คาดเดาว่าอีกครู่จะเห็นเวทมนตร์ประมาณไหนอีกด้านก็นับก้าวเดินตัวเองเงียบๆ ในใจ เขาไม่สังเกตเลยว่า คนถนนชิงเหอที่รกร้างและเงียบวังเวงบางตามากมีเพียงแค่แสงไฟสลัวจากไฟถนนที่ส่องมุมหนึ่งสุนัขและแมวเร่ร่อนข้างทางหลายตัวเบิกตาถลึงมองคนที่เร่งเดินทางผ่านไปราวกับไฟิญญาและมักจะมีเสียงร้องอันน่าเวทนาดังแว่วมา
ตอนที่เขานับก้าวที่สามร้อยเสร็จก็เตรียมเลี้ยวจักรยานไปด้านขวา แต่เมื่อเงยหน้ามอง กลับตะลึงค้างไป
นี่เป็ตรอกที่ทั้งลึกทั้งแคบด้านในไม่มีกระทั่งไฟถนนส่องสว่างสักดวงพื้นดำมืดอาบย้อมไปด้วยแสงจันทร์เย็นเยียบที่ส่องสว่างหินอ่อนสีฟ้าขาวแต่ละก้อน
ถังชวนทอดสายตามองไปด้านในเหมือนถนนที่มุ่งตรงสู่นรกที่ทั้งมืดทั้งยาว ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
ถังชวนที่ยืนจับจักรยานเบิกตากว้างมองตรอกเล็กๆที่มืดมิดนี้อยู่ใต้ไฟถนนอันสลัวข้างทาง แล้วรู้สึกลังเล “นายแน่ใจนะว่าจะให้เดินเข้าไปข้างใน”
กูเตริโอนิ่งเงียบเงียบเหมือนกับตรอกที่มืดมิดแห่งนี้
ถังชวนถูกเขาทำให้รู้สึกขนลุก“เฮ้ หากนายไม่พูด ฉันจะกลับแล้วนะ!”
กูเตริโอหัวเราะพรืดใช้คำพูดที่ถังชวนพูดกับเขาเมื่อครู่นี้โจมตีกลับ“ตอนนี้เจอของจริงเข้ากลับตกม้าตายเสียแล้ว ใช้การไม่ได้เลยจริงๆ นะเ้าเนี่ย!”
ถังชวนเอ่ยด้วยความโมโห“นายจะหลอกฉันเข้าไป จากนั้นก็ฆ่าทิ้ง จะได้ร่างของฉันใช่ไหม”
ความจริงใจของกูเตริโอถูกเขามองเป็คนทรามกระทั่งความคิดที่จะโมโหก็ไม่มี
เขาถอนหายใจ“ข้าจะพูดอีกครั้ง ตอนนี้เ้าเป็เ้าของที่พักอาศัยของข้า เ้าตายข้าก็ตายเช่นกัน! ดังนั้นข้าไม่มีทางทำเื่แบบนั้น อีกอย่าง เ้ายืนลังเลอยู่ตรงนี้ตั้งนานยังไม่ได้ยินเสียงที่ดังลอยมาจากด้านในสักนิดเลยหรือ”
“เสียงอะไร”ถังชวนเบิกตากว้างอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แล้วมองเข้าไปในตรอกนั้นอีกครั้งก็เห็นเพียงความมืดมิดราวกับเมืองผี เงียบเสียจนทำให้คนขนพองสยองเกล้าแม้ว่าเขาจะมีความกล้ามาก ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุกในใจ“หรือนายจะให้ฉันฟังเสียงผี?”
เขารวบรวมสมาธิฟังอย่างละเอียดครู่หนึ่งทันใดนั้นก็มีลมพัดมาระลอกหนึ่ง พร้อมกับเสียงะโและร่ำไห้ของหญิงสาวดังลอยมาอย่างเลือนราง“พวกนายปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉัน! ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!”
6K
