วาดชะตา ทวงบัลลังก์รัชทายาทหญิง

        เพียงแค่เสี้ยววินาที มู่หรงฉือก็ได้สติกลับมาแล้วลุกขึ้นจัดสายรัดชุดให้เรียบร้อย ใช่สิ นางไม่ได้สวมชุดตัวนอกจึงรีบไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบชุดคลุมตัวนอกออกมา 

        การกระทำทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างสงบเยือกเย็น ไม่เปิดเผยความร้อนรนให้เห็นเลยสักนิด แต่ว่าในใจของนางกลับลนลานไปหมดแล้ว เสื้อคลุมที่ใส่ก็ยังใส่กลับด้าน

        องครักษ์ ข้าหลวงที่อยู่ด้านนอกไปทำอะไรกันหมด? เหตุใดถึงปล่อยให้เขาเข้ามาได้? เหตุใดจึงไม่มีคนมารายงาน?

        บุรุษผู้นี้เกินไปแล้วจริงๆ ถึงกับบุกเข้ามาในห้องนอนของนางในเวลาเช่นนี้!

        ใครอนุญาตให้เขาทำแบบนี้กัน?

        วูบหนึ่ง ไฟโทสะในใจของนางค่อยๆ ลุกลาม ถลึงตาจ้องเขาอย่างหงุดหงิด

        “ท่านอ๋อง นี่เป็นห้องบรรทมของเปิ่นกง ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถบุกเข้ามาได้ ขอท่านอ๋องจดจำเอาไว้ให้ดี” นางยิ้มอย่างอ่อนล้า แต่น้ำเสียงกลับทุ้มต่ำและเฉียบคม

        “ห้องบรรทมของโอรสสวรรค์เปิ่นหวางก็ยังเข้าออกได้อย่างอิสระ นับประสาอะไรกับตำหนักบูรพาของเตี้ยนเซี่ย?” ใบหน้าหล่อเหลาของมู่หรงอวี้ลอยหน้าลอยตา ในรอยยิ้มแฝงด้วยใบมีดอันแหลมคมเย็นเยียบเหมือนสายหมอก

        มู่หรงฉือหายใจไม่ออก อดยอมรับไม่ได้ว่าที่เขาพูดนั้นไม่ผิดเลย เป็นความจริงทั้งสิ้น

        เขาแข็งแกร่งและมีความสามารถเช่นนี้จริง!

        นางกัดฟันกรอด คร้านจะเปลืองน้ำลายกับเขา จึงเดินไปที่ตำหนักใหญ่ “ท่านอ๋องมาที่นี่มีธุระอะไรหรือ?”

        แต่เขากลับเดินเข้าไปด้านในตำหนักบรรทมจงใจทำสิ่งที่ตรงกันข้าม

        นางหมุนตัวกลับมา ฉุนกึกขึ้นมาทันที ไฟโทสะในใจพุ่งขึ้นสู่สมองอย่างรวดเร็ว เขาบังอาจนั่งบนเก้าอี้กุ้ยเฟยของนาง ทั้งยังล้มตัวลงนอนอย่างสบายใจอีก!

        “ลงมา!” นางเข้าไปตวาดเสียงดุ

        “อย่าเสียงดัง” มู่หรงอวี้ราวกับกำลังตำหนิเด็กซุกซนคนหนึ่ง เขาเอนตัวนอนอย่างเกียจคร้าน อากัปกิริยาสบายอกสบายใจ ตาทั้งสองข้างปิดลง

        “เปิ่นกงบอกให้ไสหัวลงมา!” นางโกรธจนควันออกหู ถลึงตาใส่เขา

        บุรุษคนนี้แย่ลงทุกวัน กระทั่งเก้าอี้กุ้ยเฟยของนางก็ยังไม่เว้น!

        เขาไม่ได้ยกเท้าขึ้น ร่างยาวของเขานอนยึดพื้นที่เก้าอี้กุ้ยเฟยของนางด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ ประหนึ่งว่าที่นี่คือที่นอนของเขาที่จวนหวาง

        มู่หรงฉือยิ่งโกรธขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งโกรธก็ยิ่งอยากจะต่อยเขาสักที นางกำหมัดแน่นจนดังกร็อบ

        เพราะไม่อาจระเบิดอารมณ์ได้ นางก็ได้ต้องอกแตกตายอย่างเงียบๆ ไปแทน

        นางเข้าไปคว้าแขนของเขา พยายามจะดึงเขาลงมา แต่ว่าร่างกายของเขาหนักขนาดนั้น วิทยายุทธ์ก็สูงส่ง นางไม่สามารถขยับตัวเขาได้เลย

        ในเมื่อทนไม่ได้แล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องทน!

        นางกัดฟันกรอด ใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงภูเขาลูกใหญ่นี่ลงไป

        ทว่า ภูเขาใหญ่ลูกนี้กลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิด ทั้งยังแสดงท่าทางชื่นชมที่นางสะบักสะบอมกับเรื่องที่ทำไม่สำเร็จ

        “ใช้แรงมากกว่านี้หน่อย”

        “แรงน้อยเกินไปแล้ว”

        “ไปทานอาหารก่อนค่อยมา”

        “หรือไม่เปิ่นหวางช่วยเจ้า?”

        มู่หรงอวี้กล่าววาจาเสียดสีได้น่าโมโหอย่างไร้เหตุผลด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ ริมฝีปากบางยังยกยิ้มน้อยๆ

        มู่หรงฉือรู้สึกไม่พอใจที่ถูกเอาเปรียบ สายตาคมกริบมองไปทางเขา นางปล่อยหมัดไปยังใบหน้าที่น่ารังเกียจที่สุดในใต้หล้า ภายในหัวปรากฏเศษภาพมากมายที่แตกกระจาย

        ทว่า หมัดที่ปล่อยออกไปเต็มแรงถูกหยุดเอาไว้กลางอากาศไม่อาจขยับเขยื้อน

        ข้อมือของนางถูกสองนิ้วของเขาสกัดข้อมือไว้แน่น ดึงกลับไม่ได้ พุ่งต่อไปก็ไม่ได้ จึงหยุดค้างอยู่ตรงหน้าเขา

        นางหงุดหงิดที่ตัวเองไร้ความสามารถ มือซ้ายที่ยังเป็นอิสระจึงออกหมัดโจมตีอย่างรวดเร็วตรงเข้าไปยังที่ใบหน้าเขาของเขาทันที

        ทันใดนั้น แรงจากมือที่สกัดข้อมือของนางอยู่ก็เพิ่มมากขึ้น แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก สามารถดึงนางให้เข้าไปพิงเขาทั้งตัวได้ตลอดเวลา

        นางรู้สึกว่าแย่แล้ว ในยามที่ลนลานก็สูดหายใจรวมไปที่จุดตันเถียน อยากจะห้ามตนเองไม่ให้ล้มพุ่งไปข้างหน้า แต่กลับไร้ประโยชน์ สุดท้ายร่างของนางก็ล้มทับลงบนตัวของเขา

        สองแขนของมู่หรงอวี้กอดรัดนางเอาไว้

        ในสมองของมู่หรงฉือมีสายฟ้าวาบผ่าน ต่อมาในหัวก็ขาวโพลน

        น่าเศร้าใจเหลือเกิน นางขุ่นเคืองจนไม่อาจเศร้าไปกว่านี้ได้อีกแล้ว แทบจะอยากเอาหัวชนหน้าอกของเขาแล้วตายไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

        “ปล่อยเปิ่นกง!” นางดิ้นรนตามสัญชาตญาณ

        “หากเจ้ายังดิ้นไปดิ้นมาอีก เปิ่นหวางไม่รับประกันว่าจะนั่งอยู่เฉยๆ ได้อีก” เสียงของเขาแหบพร่า ก้มลงมาที่กระดูกไหปลาร้าของนาง

        “เปิ่นกงดิ้นไปดิ้นมาที่ไหนกัน?” มู่หรงฉือโกรธจนไม่สามารถพูดได้ “ยังไม่ปล่อยอีก?”

        ในเวลานี้เอง ฉินรั่วเข้ามาเงียบๆ 

        ถึงแม้ตอนแรกที่นางเดินอยู่จะได้ยินเสียงแปลกๆ ในห้องบรรทม แต่นางก็ไม่กล้าที่จะตัดสินว่าเป็นเสียงอะไร

        ในตอนที่เห็นเตี้ยนเซี่ยล้มทับอวี้หวางบนเก้าอี้กุ้ยเฟย นางก็ตกใจจนหน้าซีด ยกมือขึ้นปิดปากทันที นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน?

        ความลับของเตี้ยนเซี่ยถูกอวี้หวางล่วงรู้แล้วอย่างนั้นหรือ?

        จะเข้าไปช่วยเตี้ยนเซี่ยดีหรือไม่?

        มู่หรงอวี้เห็นนางบุกเข้ามาแต่กลับยืนแข็งค้างเป็นก้อนหินอยู่หน้าประตูตำหนัก ดวงตาก็เปลี่ยนมาเย็นชาทันที

        ในที่สุดฉินรั่วก็เลือกที่จะหลบออกไป สายตาของอวี้หวางนางเข้าใจว่า : หากนางไม่ออกไป เตี้ยนเซี่ยจะตกอยู่ในอันตราย

        มู่หรงฉือกำลังขัดขืนประหนึ่งน้ำเจอกับไฟอยู่จึงไม่ได้สังเกตว่ามีคนเข้ามา

        แต่ไม่ว่านางจะต่อต้านอย่างไร ก็ไม่อาจผลักภูเขาลูกนี้ออกไปได้

        เขาหัวเราะด้วยท่าทางสบายๆ ไม่เปลืองแรงที่จะรัดนางเอาไว้ในอ้อมกอดของตัวเอง

        “จูบเปิ่นหวางสักทีแล้วจะปล่อยเจ้า”

        มู่หรงอวี้หัวเราะน้อยๆ ราวกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ อาภรณ์สีดำบนตัวยุ่งเหยิงเล็กน้อย

        มู่หรงฉือถลึงตาใส่เขาอย่างหงุดหงิด “หาเรื่องพอแล้วหรือไม่?”

        “ครั้งที่แล้วเจ้ากัดหูเปิ่นหวาง วันนี้ให้เปิ่นหวางขบติ่งหูเจ้าก็ได้”

        “เช่นนั้นไม่สู้ให้เปิ่นกงกัดท่านอีกครั้งเป็นอย่างไร?”

        “อยากจะกัดตรงที่ใดเล่า?” มู่หรงอวี้เห็นนางมีท่าทางระมัดระวัง อารมณ์ก็เหมือนจะดีขึ้นอีก

        “ท่านชอบให้คนทำร้ายหรือ?” มู่หรงฉือออกแรงผลักเขา โกรธจนแทบคลั่ง “เล่นสนุกพอแล้วหรือไม่!”

        “แน่นอนว่าไม่พอ”

        พูดยังไม่ทันจบ ฝ่ามือของเขาก็จับเข้าที่หลังคอของนางแล้วกดลง

        ริมฝีปากสีแดงประทับเข้ามาทำให้นางตกใจ

        ซี๊ด!

        อาการเจ็บจี๊ดที่หูทำให้นางถึงกับร้องซี๊ด เจ็บ!

        เขาหัวเราะชื่นชมกับความฉลาดของตัวเอง ติ่งหูของนางราวกับหยกขาวที่เปราะบาง มีเลือดหยดหนึ่งแต้มอยู่ เหมือนกับดอกมั่นถัวถัว[1]สีแดงดอกเดียวท่ามกลางหิมะสิบลี้ งดงามเป็นอย่างยิ่ง

        มู่หรงฉือโกรธจนควันออกหู บุรุษคนนี้ไม่ใจแคบถึงเพียงนี้ได้หรือไม่? ก็แค่กัดเขาเมื่อครั้งก่อนเองไม่ใช่หรือ? ถึงกับมาเอาคืนแล้ว?

        นางก้มหน้าลงอย่างหงุดหงิด แล้วกัดเข้าที่บ่าของเขาอย่างแรง

        มู่หรงอวี้ไม่ร้องโวยวาย มือทั้งสองข้างกดร่างของนางลงเงียบๆ

        นางลนลานรีบผุดลุกขึ้น เขาเองก็ไม่ได้ห้าม ทั้งยังปล่อยมืออีกด้วย

        เดิมทีดวงหน้าเรียวก็มีสีแดงระเรื่ออยู่เล็กน้อย ยามนี้กลับกลายเป็นสีแดงก่ำจนแทบจะมีเลือดหยดออกมา

        มู่หรงฉือจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย ยกชาขึ้นดื่มไปถ้วยหนึ่ง ดับความร้อนรุ่มกับความอับอายทั่วทั้งร่างออกไป หัวสมองก็เหมือนจะค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น 

        มู่หรงอวี้นั่งอยู่ข้างกายนาง ดึงนางให้นั่งลง จากนั้นก็หยิบถ้วยชามาถ้วยหนึ่ง

        นางเข้าใจความหมายของเขาจึงรินน้ำชาให้พลางแขวะเขาเสียงเข้ม “ท่านไม่กลัวว่าเปิ่นกงจะใส่ยาพิษลงในน้ำชาหรือ?”

        “ตายด้วยน้ำมือสาวงาม กลายเป็นผีก็นับว่าคุ้มค่า” เขาดื่มทีเดียวหมดถ้วย ความร้อนในร่างกายค่อยๆ หายไป

        “ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ท่านอ๋องยังไม่ออกจากวังอีกหรือ?” นางพูดอย่างรำคาญ อยากจะให้เขาหายไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้

        “จวงฉินขุนนางชั้นหยวนว่าย[2]ของกรมโยธากับกานไท่จู่หัวหน้ากรมพลเรือนตายได้อย่างไร?” เขาถามขึ้นมาตรงๆ

        เสน่ห์และความอบอุ่นของแสงอาทิตย์อัสดงแผ่ขยาย ภายในตำหนักมือสลัวลง สีของท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแห่งยามค่ำคืน

        ความคิดของมู่หรงฉือกระตุกเล็กน้อย นางยืนตรงหน้าเขาแต่ยังห่างจากเขาเล็กน้อย ไม่กล้ามองเขา “ท่านอ๋องเองก็สนใจการตายของพวกเขาหรือ?”

        “หากเกี่ยวข้องกับฝิ่น เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กแล้ว” ใบหน้าของมู่หรงอวี้ปราศจากการเย้าแหย่ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเย็นชา “เล่าสิ่งที่เจ้ารู้มาทั้งหมด”

        “พวกเขาตายเพราะเสพฝิ่นเกินขนาดจริงๆ” นางลอบตื่นตระหนก เขารู้ได้อย่างไร?

        ได้ข่าวจากศาลต้าหลี่หรือ?

        เขาถามเสียงเข้ม “เรื่องนี้บางทีอาจจะไม่ได้ง่ายอย่างที่เตี้ยนเซี่ยคิด เจ้ากับเสิ่นเซ่าชิงตรวจสอบได้เรื่องอะไร รีบบอกเปิ่นหวางมาเร็วเข้า”

        อวี้หวางที่กระทั่งเขาไท่ซานถล่มก็ยังนิ่งสงบยังจริงจังเรื่องฝิ่นขนาดนี้ ในใจนางยิ่งไม่สงบ แล้วพูดสิ่งที่นางตรวจสอบมาได้ในสองวันนี้ออกมา

        มู่หรงอวี้ขมวดคิ้ว “กล่าวเช่นนี้ แสดงว่าตอนนี้พวกเจ้ายังตรวจสอบไม่พบว่าเป็นผู้ใดแอบขายฝิ่นอย่างนั้นหรือ”

        มู่หรงฉือพยักหน้า “หวังว่าจะพบเรื่องน่าประหลาดใจที่ตรอกชิงหยาง เหตุใดท่านถึงได้จริงจังกับสองคดีนี้ยิ่งนัก?”

        เขาถามกลับ “ขุนนางของเมืองหลวงตายติดต่อกัน ทั้งยังเกี่ยวข้องกับฝิ่น หรือว่าเตี้ยนเซี่ยไม่คิดว่าคดีนี้น่าตกใจ?”

         เชิงอรรถ

         [1] ดอกมั่นถัวถัว คือดอกลำโพงม่วง

         [2] หยวนว่าย เป็นตำแหน่งขุนนางที่นอกเหนือจากตำแหน่งข้าราชการ ซึ่งตำแหน่งนี้ใช้เงินซื้อมา ตำแหน่งหยวนว่ายจึงกลายเป็นตำแหน่งงานว่างๆ ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับการสอบคัดเลือก แต่จะเกี่ยวข้องกับการเงินและต้องออกเงินบริจากให้กับราชสำนัก