มหาศึกสัตว์ซาตาน โกลาหลปฐพี

กษัตริย์สิงหลไม่พลาดที่จะเสด็จไปดูหมาป่าสีเทายักษ์ ที่เด็กหนุ่มอายุสิบห้าปีกำราบมันได้ พระองค์เสด็จมายังห้องคุมขังของมันโดยมีเมฆาและศารทูลสองนายทหารคนสนิทติดตามมาด้วย ขณะที่มันยังคงถูกพันธนาการด้วยตาข่ายดักสัตว์ ถูกผูกรัดมัดตึงอย่างแน่นหนา อยู่ในคุกใต้ดิน

แววตาของมันเบิกกว้าง ถลึงมองมายังที่หน้าประตู เพราะหูของมันได้ยินเสียงลูกกุญแจกำลังถูกสะเดาะ และทันทีที่ประตูคุกใต้ดินถูกเปิดออกเสียงข่มขู่ก็ดังแว่วขึ้นมา 

กษัตริย์สิงหลเมฆาและศารทูลย่างกรายเข้ามาข้างใน

แม้มันจะเคลื่อนไหวได้อย่างไม่ถนัดตัว แม้มันจะทำอะไรไม่ได้มากกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ แต่เจ้าหมาป่าสีเทายักษ์ยังคงแสดงออกถึงความดุร้าย มันแยกเขี้ยว แผดเสียงข่มขู่เหมือนพยายามจะบอกเป็นนัยๆ ว่ามันยังไม่สิ้นฤทธิ์ คงเป็นการปกป้องตัวเองตามสัญชาตญาณของสัตว์ป่าเมื่ออยู่ต่อหน้าสถานการณ์ที่มันไม่คุ้นชิน

กษัตริย์สิงหลจ้องมองสิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา พระองค์มองแล้วมองอีกแทบจะไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ศารทูลกล่าวมาตั้งแต่แรก

“ว่ากันว่าสัตว์ซาตานไม่มีใครพบเห็นพวกมันตามธรรมชาติ มานานแล้วมากกว่ายี่สิบปี เหมือนพวกเจ้ากำลังจะบอกข้าว่าเจ้าเด็กคนนั้นเป็นคนแรกในรอบสองทศวรรษอย่างนั้นหรือ” 

กษัตริย์สิงหลพึมพำ

“พูดก็พูดเถอะนะ ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเด็กอายุสิบห้าปีจะสามารถกำราบสัตว์ซาตานระดับนี้ได้” 

กษัตริย์สิงหลพยายามทำความเข้าใจ

“พระองค์จะรู้สึกเช่นนั้นก็ไม่แปลกขอรับ ซึ่งตัวข้าเองก็ไม่รู้หรอก ว่าเขาเป็นคนแรกในรอบสองทศวรรษหรือเปล่า แต่เขาก็ทำมันได้จริงๆ เขาเป็นคนแรกในรอบยี่สิบปี ที่ค้นหาสิ่งมีชีวิตที่น่าพิศวงเหล่านี้พบ” 

เมฆาเอ่ย ขณะที่กษัตริย์สิงหลคิ้วขมวด

“ -- ที่ข้าอยากจะบอกกับท่านก็คือ เขาเป็นเด็กที่น่าสนใจขอรับ”

แต่คำพูดนี้ไม่ได้ทำให้กษัตริย์สิงหลเข้าใจกระจ่างชัดเลยแม้แต่น้อย ยิ่งชวนให้สงสัยมากขึ้นกว่าเดิม

“ฝ่าบาทต้องไปเจอเขา ด้วยตัวเองขอรับ” 

บทประโยคกำกวมของเมฆาทำให้กษัตริย์สิงหลตัดสินใจได้ไม่ยาก

“จงพาข้าไปหาเขาเดี๋ยวนี้”

ณ พื้นที่ระเบียงชั้นสูงสุดของพระราชวัง องค์ราชธิดา นางผู้นุ่งห่มสไบสีเงิน และตกแต่งมาพร้อมเครื่องประดับประดา แหวน กำไลข้อมือ สร้อยทอง สร้อยสังวาลครบชุด ผิวพรรณของนางขาวผุดผ่อง เส้นผมตรงยาวจรดแผ่นหลัง โครงหน้าทรงคมเปล่งประกาย 

ช่างเป็นหญิงสาวที่ดูสง่างามดุจดั่งนางในวรรณคดี สิ่งที่ผู้เขียนได้สาธยายมานี้เขากำลังพรรณนาถึง องค์หญิงกรรณิการ์นั่นเอง

ในขณะที่นางกำลังเดินมุ่งหน้าไปตามทางระเบียง จุดมุ่งหมายของเจ้าหญิงก็คือพระราชตำหนักของเจ้าชายภูวดล 

ทันทีที่เจ้าหญิงกรรณิการ์ออกแรงผลักประตูบานใหญ่เปิดออก นางก็เห็นน้องชายของตัวเองนอนแผ่หลาอย่างสำราญอารมณ์อยู่กึ่งกลางราชตำหนัก ซึ่งมันผิดวิสัยไปจากทุกวี่ทุกวัน เจ้าชายภูวดลผงกหัวขึ้นด้วยสีหน้าตงิดใจ เมื่อเห็นเป็นพี่สาว พระองค์จึงทิ้งหัวลงนอนต่อ

“ทำไมเจ้ายังนอนอยู่ที่นี่ ถ้าหากเสด็จพ่อมาเห็นเข้าล่ะ” 

เจ้าหญิงกรรณิการ์ตรัสถาม

“วันนี้เสด็จพ่อมีกิจด่วนที่ต้องทำรวมไปถึงท่านศารทูลอีกด้วย เพราะพวกเขาไม่ว่าง ข้าจึงได้มีเวลาพักผ่อนเพิ่มเติมเช่นนี้” 

เจ้าชายภูวดลตอบพี่สาวทั้ง ๆ ที่พระองค์ยังคงหลับตา

“แล้วท่านเมฆาล่ะ เขาก็เคยฝึกสอนให้เจ้านิ” 

เจ้าหญิงถามต่อ

“เขาก็ต้องไปกับเสด็จพ่อและท่านศารทูลอยู่แล้วสิ ใครๆ เขาก็รู้กันว่า พวกเขาทั้งสามคนมักจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด  --  นี่ท่านพี่! ข้าขอดื่มด่ำกับช่วงเวลาที่แสนพิเศษนี้อีกสักพักเถอะนะขอรับ ข้าขอนอนต่ออีกสักหน่อย วันนี้ข้าขอไม่กินข้าวเช้า ฝากท่านบอกเสด็จแม่ด้วย เชิญท่านไปก่อนข้าได้เลย” 

น้ำเสียงอ้อยอิ่งงัวเงีย ขณะที่พูดเจ้าชายภูวดลก็ไม่แม้แต่จะลืมตา

เมื่อเป็นเช่นนี้เจ้าหญิงกรรณิการ์ผู้เป็นพี่สาวก็ไม่อาจจะทำอะไรได้ นอกเสียจากปล่อยให้เลยตามเลยไป

“วันนี้ถือเป็นวันพักผ่อน วันต่อไปขอให้เจ้าตั้งใจฝึกฝน อย่าทำให้ท่านพ่อและท่านแม่ผิดหวังในฐานะที่เจ้าเป็นถึงองค์รัชทายาท” 

เจ้าหญิงกรรณิการ์ผลักปิดประตูบานใหญ่ในขณะที่อีกฝ่ายดูจะไม่สนใจนางเลยสักนิด

วารุตนั่งปักหลักไร้แก่นสารอยู่พักใหญ่ จู่ ๆ ก็มีทหารนายหนึ่งเปิดประตูเข้ามาบอกกับเขาว่า กษัตริย์สิงหลกำลังเสด็จมาที่นี่ขอให้เขาเตรียมตัวให้พร้อมด้วย วารุตจึงเริ่มขยับเนื้อขยับตัวตั้งตารอเวลานั้นมาถึง ไม่นานประตูบานใหญ่ก็เปิดออก กษัตริย์สิงหลเดินเข้ามาข้างในพร้อมกับเมฆาและศารทูล ทุกคนต่างมีท่าทางเงียบขรึม

วารุตทรุดเข่านั่งลงอยู่ในท่าอัศวินเขาทำความเคารพฝ่าบาทอย่างนอบน้อม 

หลังจากที่กษัตริย์สิงหลเดินเข้าไปประทับ ณ พระที่นั่งส่วนพระองค์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว พระองค์ก็เอ่ยขึ้นว่า

“เป็นเจ้าอีกแล้วหรอกหรือ เราเคยเจอกันมาแล้วเมื่อก่อนหน้านี้ ตอนที่เจ้าบุกรุกเข้าหอสมุดแล้วเจอกับเจ้าหญิงกรรณิการ์  --  จนมาถึงรุ่งเช้าที่ผ่านมา ข้าได้รับรายงานว่ามีชาวบ้านพบเห็นบุคคลแปลกหน้านำพาสัตว์ซาตานเข้ามาในอาณาเขตของเรา แต่ข้าก็ไม่คิดว่าจะเป็นเด็ก แถมยังเป็นคนของเมืองเราเสียอีก” 

กษัตริย์สิงหลเพ่งมองมองวารุตในแววตาไม่ละทิ้งความประหลาดใจ

“ใครเป็นคนมอบหมาป่าตัวนั้นให้กับเจ้า” 

ฝ่าบาทตรัสถามเข้าประเด็น

“ข้าไปเจอมันเองในป่ามรกตขอรับ ไม่มีใครมอบมันให้กับข้า” 

วารุตตอบกลับองค์เหนือหัวอย่างฉะฉานด้วยท่าทางและน้ำเสียงที่มั่นคง สัมผัสไม่ได้ถึงความกะล่อนหลอกลวง

สายตาของกษัตริย์สิงหลแมนมองไปที่ศารทูลครู่หนึ่ง ด้วยสีหน้าเฉลียวใจ แต่ไม่ได้เปล่งเป็นเสียงออกมา พระองค์ตรัสถามวารุตต่อ

“เจ้าเดินทางไปยังป่ามรกต แล้วก็ได้หมาป่าตัวนั้นมา และเมื่อคืนนี้เจ้าก็พึ่งจะเดินทางกลับมาถึงเมืองมันตรายา ข้าเข้าใจถูกไหม”