ระบบซ่อน ใต้ดาวที่ตก พลังไร้ค่าของผมโคตร โกง

เรนนำฉันขึ้นไปชั้นสองของกิลด์
ห้องเล็ก แคบ มีแค่โต๊ะกับเก้าอี้สองตัว

ไม่มีหน้าต่าง

เหมือนตั้งใจให้ “ไม่มีทางหนี”

—

ซาอัลจะตามขึ้นมา
แต่เรนส่ายหัว

"เ๹ื่๪๫ส่วนตัว"

—

ซาอัลไม่ขยับ

เขาไม่ได้ฟังคำพูด
เขาดู “ฉัน”

—

ฉันพยักหน้าเล็กน้อย

ไม่ใช่อนุญาต
แต่เป็๞สัญญาณว่า “ฉันรับมือได้”

—

เขาถอย

แต่ไม่ไปไหน

—

ประตูปิด

—

เสียง “คลิก” เบาๆ
ดังชัดเกินไปในห้องแคบ

—

เรนนั่งลงก่อน
วางมือบนโต๊ะ

นิ่ง

—

คนที่ “ไม่รีบ” ในสถานการณ์แบบนี้
มักเป็๞คนที่คุมเกมอยู่

—

"แกรู้ไหมว่าตัวเองคืออะไร"

เขาถาม

—

"คนระดับศูนย์ที่ตกค้างอยู่ในดินแดนต่างโลก"

—

"ผิด"

—

ไม่มีน้ำเสียงกดดัน
แต่คำเดียว…ตัดบท

—

"แกเป็๲ตัวแปรที่ Vael กำลังตามหา"

—

ฉันไม่ตอบทันที

—

[ กระจกมืด ] ทำงาน

—

จังหวะหายใจ
การเคลื่อนไหวของม่านตา
น้ำเสียงตอนพูดคำว่า “ตัวแปร”

—

ไม่โกหก

—

แต่ “เลือกคำ”

—

"คำว่า ‘ตัวแปร’ นี่ นายใช้กับทุกคน
หรือแค่กับคนที่นายอยากให้ร่วมมือด้วย"

ฉันถามกลับ

—

เรนยิ้มมุมปาก

—

"ดี"

—

เขาไม่ปฏิเสธ
ไม่ยืนยัน

—

เขา “ข้าม”

—

"มีผู้ถูกเลือกห้าคน"

"สี่คนไปถึง Vael แล้ว"

—

เขาเคาะโต๊ะเบาๆ

"และไม่มีใครกลับมา"

—

เขาไม่ได้พูดว่า “ตาย”
แต่เลือกคำว่า “ไม่กลับมา”

—

"ข้อมูล?"

ฉันถามสั้น

—

เรนเงียบไปครึ่งวินาที

—

สั้นเกินกว่าจะเป็๲การคิด
ยาวเกินกว่าจะเป็๲สัญชาตญาณ

—

"ฉันเคยทำงานให้ Vael"

—

ครั้งแรก

ที่เขา “ให้ข้อมูลจริง”

—

"ระดับไหน"

—

"พอจะเห็นสิ่งที่คนทั่วไปไม่เห็น"

—

เลี่ยงอีกแล้ว

—

ฉันไม่ไล่ต่อ

คนแบบนี้ ถ้ากดแรงเกินไป
จะ “ปิด”

—

"แล้วตอนนี้?"

—

เรนเอนตัวพิงเก้าอี้

"ตอนนี้ฉันเลือกเองว่าจะยืนฝั่งไหน"

—

ไม่ตอบคำถาม
แต่ส่ง “สัญญาณ”

—

เขาไม่ใช่คนของ Vael แล้ว

—

หรืออย่างน้อย
เขาอยากให้ฉันเชื่อแบบนั้น

—

✦

—

เรนวางแผนที่ลงบนโต๊ะ

ไม่ใช่เพื่ออธิบาย

แต่เพื่อ “วัดปฏิกิริยา”

—

ฉันมองแค่แวบเดียว

—

แล้วเลื่อนสายตากลับไปที่เขา

—

เรนยิ้ม

เล็กน้อย

—

"ดี แกไม่ใช่คนที่หลงกับข้อมูลภาพ"

—

"ฉันสนใจแค่สิ่งที่ใช้ได้"

—

"งั้นฟัง"

—

เขาใช้นิ้วแตะจุดหนึ่ง

Vael

—

"ที่นี่คือปลายทางของทุกคน"

"และเป็๲ที่ที่ทุกคน ‘หายไป’"

—

"แล้วข้อเสนอ?"

ฉันตัดเข้าแกน

—

เรนไม่เสียจังหวะ

—

"ฉันให้ข้อมูล"

"เส้นทาง คนติดต่อ ช่องว่างของระบบ"

—

"แลกกับ?"

—

"แกไป Vael"

—

ฉันเงียบ

—

"ในฐานะผู้ถูกเลือก?"

—

"ไม่"

เรนตอบทันที

—

"ในฐานะ ‘คนที่ไม่มีอยู่ในระบบ’"

—

คำนี้…ตั้งใจ

—

"แล้วมันต่างยังไง"

—

เรนโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย

—

"ผู้ถูกเลือกถูกจับตามอง๻ั้๫แ๻่ก้าวแรก"

"แต่คนอย่างแก…ไม่มีใครมอง"

—

เขาหยุด

—

"จนกว่าจะสายเกินไป"

—

ฉันปล่อยให้คำพูดนั้นค้างอยู่ในห้อง

—

[ กระจกมืด ] วิเคราะห์

—

ไม่มีแรงสั่น
ไม่มีสัญญาณโกหก

—

แต่มี “ช่องว่าง”

—

"นาย๻้๵๹๠า๱อะไรจริงๆ"

ฉันถาม

—

ครั้งนี้

เรนไม่ตอบทันที

—

สายตาเขานิ่งขึ้น

ลึกขึ้น

—

"ฉันอยากรู้ว่า Vael กำลังสร้างอะไร"

—

ไม่ใช่ “หยุด”
ไม่ใช่ “ทำลาย”

—

แค่ “รู้”

—

อันตรายกว่า

—

✦

—

ฉันเอนตัวพิงเก้าอี้

—

"ถ้าฉันปฏิเสธ"

—

เรนยักไหล่

เล็กน้อย

—

"แกก็ไปของแก"

"ฉันก็หาคนอื่น"

—

คำตอบเรียบ

—

แต่ไม่จริงทั้งหมด

—

[ กระจกมืด ] กระตุกเบาๆ

—

เขา “ไม่มีตัวเลือกเยอะ”

—

ฉันยิ้มจางๆ

—

"งั้นนายก็๻้๪๫๷า๹ฉันมากกว่าที่พูด"

—

เงียบ

—

เรนหัวเราะเบาๆ

—

"และแกก็อันตรายกว่าที่คิด"

—

สมดุล

—

✦

—

ฉันมองเขาตรงๆ

—

"โอเค"

—

คำเดียว

—

แต่ยังไม่จบ

—

"มีเงื่อนไข"

—

เรนไม่ขัด

—

"ซาอัลกับมิวาไปด้วย"

—

เรนมองฉันนานขึ้น

ครั้งแรกที่เขา “คิดจริง”

—

"คนหนึ่งสู้เก่ง"

"อีกคนมีอดีตกับ Arcane Circle"

—

เขาพูดเหมือนทบทวนข้อมูล

—

"ภาระ…หรือทรัพยากร"

—

"ขึ้นอยู่กับว่าใครใช้"

ฉันตอบ

—

เงียบ

—

เรนพยักหน้า

—

"ตกลง"

—

ไม่มีต่อรอง

—

เขาตัดสินใจเร็ว

แปลว่า “เห็นค่า”

—

✦

—

เราลุกขึ้นพร้อมกัน

—

ข้อตกลงเกิดขึ้น
โดยไม่มีเอกสาร
ไม่มีพยาน

—

แค่ “ผลประโยชน์ที่ตรงกันชั่วคราว”

หลังจากเราจับมือตกลง เรนหยุดตรงประตู"แกถามได้ทุกอย่าง แต่มีคำถามหนึ่งที่ยังไม่พร้อมตอบ""คำถามไหน""ทำไมถึงออกจาก Vael"เขาเปิดประตูออก"เมื่อถึงเวลา แกจะรู้เอง"

— จบตอนที่ 8 —