ทะลุมิติมาเป็นองค์ชายตกอับ ขอพลิกชะตากอบกู้ราชวงศ์ต้าเฉียน

        เมื่อเดินพ้นประตูคุกใต้ดิน

        หูซานก็เดินเข้ามาใกล้ข้างกายจ้าวติ้ง พร้อมกับเรียกอย่างนอบน้อมว่า "ท่านอ๋อง"

        "ในเมืองโยวโจวของพวกเรา ยังมีคนที่ใช้การค้าเป็นฉากบังหน้า แต่แท้จริงแล้วเป็นสายลับที่มาจากแคว้นหนานเฉินอีกเท่าไหร่?"

        จ้าวติ้งนั่งเอนหลังอย่างเกียจคร้านบนเก้าอี้หวายบนศาลา พลางหรี่ตามองดวงอาทิตย์ยามเช้า

        ในเมื่อทำการค้ากับแคว้นหนานเฉินและแคว้นเป่ยเหลียง เรื่องพรรค์นี้ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้

        "เดือนที่แล้ว ท่านอ๋องสั่งให้ข้าเชือดไก่ให้ลิงดูไปสองคน ตอนนี้เหลืออยู่อีกห้าคนพ่ะย่ะค่ะ" หูซานตอบตามความจริง

        นอกจากหูซานจะเป็นพ่อบ้านและกุนซือของจวนท่านอ๋องจ้าวติ้งแล้ว อีกหน้าที่หนึ่งคือรับผิดชอบเฝ้าติดตามสายลับจากแคว้นหนานเฉินและแคว้นเป่ยเหลียงภายในเมืองโยวโจว

        ส่วนเหตุผลที่เก็บไว้ไม่ฆ่าทิ้ง นั่นก็เพราะเก็บไว้มีประโยชน์แน่นอน

        จ้าวติ้งเดาะลิ้น พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า "หาโอกาสบอกตำแหน่งที่ซ่อนปืนใหญ่เสินจีของพวกเราให้คนพวกนี้รู้เสีย"

        "หา?"

        เมื่อได้ยินคำพูดนี้หูซานก็ชะงักไป สีหน้าดูลำบากใจ "ท่านอ๋อง ทำเช่นนี้ไม่เท่ากับว่าท่านเปิดไพ่ตายของพวกเราให้คนอื่นเห็นหรือพ่ะย่ะค่ะ"

        จ้าวติ้งกลอกตา พลางลุกขึ้นยืนแล้วเตะก้นหูซานเบา ๆ หนึ่งที ก่อนจะกล่าวว่า "เรื่องที่เจ้ายังรู้ แล้วข้าจะไม่รู้หรือ?"

        "แหะ ๆ จริงด้วยพ่ะย่ะค่ะ" หูซานยิ้มแห้ง ๆ พลางลูบก้นตรงรอยรองเท้าที่จ้าวติ้งทิ้งไว้

        "รีบไปทำเสีย ครั้งนี้ข้าจะเล่นใหญ่เสียหน่อย" จ้าวติ้งถลึงตาใส่หูซาน จากนั้นก็นอนลงบนเก้าอี้หวายในศาลา

        "พ่ะย่ะค่ะ" หูซานได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งออกไปทันที

        เมื่อมองตามแผ่นหลังของหูซานที่จากไป มุมปากของจ้าวติ้งก็ปรากฏรอยยิ้มที่มีเลศนัย

        กล้าคิดจะชิงปืนใหญ่เสินอู่ของเขา งั้นก็มาเล่นใหญ่กัน

        ในขณะนั้นเอง จ้าวติ้งพลันหันไปมองสระน้ำนอกศาลา พลางเดาะลิ้นกล่าวว่า "แอบดูมาตั้งนานแล้ว ควรจะออกมาได้แล้วกระมัง"

        สิ้นเสียงของจ้าวติ้ง ผิวน้ำที่เคยสงบนิ่งพลันเกิดระลอกคลื่น

        ร่างหนึ่งในชุดรัดกุมซึ่งแยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิงกระโดดพรวดขึ้นมาจากน้ำ พร้อมกับประกายเย็นเยียบวาบผ่าน กริชเล่มหนึ่งที่ยาวไม่ถึงหนึ่งฉื่อปรากฏขึ้นในมือของร่างนั้น และพุ่งตรงเข้าแทงจ้าวติ้งทันที

        "จุ๊ ๆ ๆ จะฆ่าคน ทำไมไม่เลือกตอนกลางคืน ดันอยากจะมาตอนกลางวันทำไมกัน?" จ้าวติ้งกล่าวพลางเดาะลิ้น เขายังคงนอนยิ้มละไมอยู่บนเก้าอี้หวาย ทั้งยังหยิบองุ่นที่ล้างสะอาดแล้วลูกหนึ่งเข้าปากอย่างสบายอารมณ์

        "เจ้าคนชั่ว วันนี้ข้าจะเอาชีวิตเจ้า"

        นักฆ่าเห็นว่าจ้าวติ้งไม่หลบเลี่ยง อีกทั้งยังนอนนิ่งอยู่บนเก้าอี้หวายจึงโพล่งออกมา ทว่าเสียงที่เปล่งออกมากลับเป็นเสียงของสตรี

        จะว่าไป เสียงก็เพราะดีทีเดียว

        "จุ๊ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นแม่นาง"

        จ้าวติ้งหัวเราะ พลางตะโกนบอกคนที่อยู่ด้านหลังซึ่งไม่มีใครเห็นว่า "ลงมือเบา ๆ หน่อยเล่า บางทีข้าที่เป็นท่านอ๋องอาจจะหาพระชายากลับมาให้พวกเจ้า"

        "พ่ะย่ะค่ะ"

        สิ้นคำพูดของจ้าวติ้ง ร่างหนึ่งในชุดยาวสีเขียวสวมหมวก พลันกระโดดลงมาจากหลังคาศาลาเหนือศีรษะของจ้าวติ้ง พร้อมกับวาดฝ่ามือฟาดลงไปที่กลางศีรษะของนักฆ่าสาว

        นักฆ่าสาวสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก นางรีบขยับกายถอยหลังหลบ แต่คนผู้นั้นรวดเร็วราวกับลิงลมที่คล่องแคล่ว กางห้านิ้วออกแล้วคว้าเข้าที่ไหล่ของนักฆ่าสาวโดยตรง

        "เจ้าไม่ใช่มัคคุเทศก์คนนั้นหรือ?"

        เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่กระโดดลงมาจากชายคาศาลาชัดเจน นักฆ่าสาวก็ตกใจทันที แต่กริชในมือกลับแทงเข้าใส่จางซานอย่างรุนแรง

        จางซานฉีกยิ้ม "ใครบอกเจ้าว่ามัคคุเทศก์จะเป็นผู้คุ้มกันไม่ได้ เจ้าไม่รู้หรือว่ายุคนี้หาเงินยากเพียงใด? เป็นมัคคุเทศก์มันไม่ง่ายหรอก ต้องรับงานเสริมเป็นผู้คุ้มกันถึงจะมีข้าวกิน"

        จางซานพูดจบก็ยิ่งฉีกยิ้มกว้าง มือทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นกรงเล็บอินทรีในพริบตา มือของเขาพลิ้วไหวราวกับงูไร้กระดูก หลบกริชที่นักฆ่าสาวแทงมา พร้อมกับพันรอบไหล่ของนาง นิ้วทั้งห้าออกแรงบีบเบา ๆ

        กร๊อบ! กร๊อบ!

        เสียงกระดูกหักดังขึ้นสองครั้งอย่างชัดเจน พร้อมกับแขนของนักฆ่าสาวพลันห้อยตกลงมาอย่างอ่อนแรง

        "อ๊าก!" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น

        นักฆ่าสาวรีบถอยกรูดและหันหลังวิ่งหนีออกไปทันที ทว่าจางซานรวดเร็วกว่า เพียงแค่กระโดดสองครั้งเขาก็ตามทันนักฆ่าสาว มือทั้งสองข้างตบเบา ๆ ที่ขาของนาง ขาทั้งสองข้างของนักฆ่าสาวพลันอ่อนแรงร่างทั้งร่างล้มลงกระแทกพื้นทันที ส่วนกริชในมือนั้นหลุดกระเด็นไปตั้งแต่ตอนที่ไหล่ของนางหลุดแล้ว

        จางซานดึงเชือกป่านออกมาจากแขนเสื้อโดยไม่รอนักฆ่าสาวพูดจา เขามัดนางไว้อย่างแน่นหนาทันที จากนั้นจางซานจึงฉีกยิ้มแล้วกล่าวว่า "ต่อไปนี้โปรดเรียกข้าว่า จางซาน อาชญากรนอกกฎหมาย!"

        พูดจบเขาก็ไม่สนใจสายตาที่แทบจะฆ่าคนได้ของนักฆ่าสาว กดร่างนางเดินมาตรงหน้าจ้าวติ้ง

        "ท่านอ๋อง"

        "อืม" จ้าวติ้งพยักหน้าเล็กน้อย

        เขาลุกขึ้นยืนแล้วดึงผ้าคลุมหน้าของนักฆ่าสาวออก ใบหน้าที่งดงามพลันปรากฏแก่สายตาของจ้าวติ้ง

        ผิวพรรณสะอาดเกลี้ยงเกลา คิ้วเรียวดั่งวาด ริมฝีปากบางสีแดงระเรื่อโดยไม่ต้องแต้มสี ลักยิ้มทั้งสองข้างปรากฏให้เห็นรำไร ช่างน่ารักยิ่งนัก

        "โอ้ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นหญิงงามจริง ๆ จุ๊ ๆ ๆ เจ้าว่าข้าที่เป็นท่านอ๋องควรจะเมตตาถนอมบุปผา หรือจะเด็ดบุปผาทิ้งดีเล่า?" จ้าวติ้งยืนพิจารณานักฆ่าสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า

        นักฆ่าสาวผู้นี้อายุราวสิบแปดสิบเก้าปี ผิวละเอียดและเนียนนุ่ม นิ้วของจ้าวติ้งสัมผัสใบหน้านางเบา ๆ จนรู้สึกได้ถึงความยืดหยุ่นของผิวพรรณ แต่สิ่งเดียวที่ขาดไปคือใบหน้าเล็ก ๆ ของนางในตอนนี้ดูซีดเซียว

        ดูท่าจะเป็นมือใหม่

        "เจ้าคนลามก จะฆ่าจะแกงอย่างไรก็เชิญ" นักฆ่าสาวสะบัดหน้าหลบปลายนิ้วของจ้าวติ้ง

        "ไอหยา ยังเป็นพริกขี้หนูตัวน้อยเสียด้วย" จ้าวติ้งหัวเราะ

        จ้าวติ้งย่อตัวลง แล้วมองหน้านักฆ่าสาวผู้นี้ "บอกมา เจ้าเป็นคนของแคว้นหนานเฉินหรือแคว้นเป่ยเหลียง"

        ยังไม่ทันที่นางจะตอบ จ้าวติ้งก็เดาะลิ้นกล่าวต่อว่า "แต่ดูจากข้าแล้ว เจ้าไม่น่าจะเป็นคนม่อเป่ย สาวม่อเป่ยผิวไม่เนียนเท่าเจ้า"

        "เจ้าคนลามก ข้าไม่ใช่พวกไร้กระดูกอย่างแคว้นหนานเฉินหรอกนะ"

        เมื่อเห็นจ้าวติ้งย่อตัวลงตรงหน้าแล้ววิจารณ์รูปลักษณ์ของนาง นักฆ่าสาวก็ทั้งอายทั้งโกรธ อ้าปากหมายจะกัดจ้าวติ้ง

        "จุ๊ ๆ ๆ เผ็ดจริง ๆ ด้วย ไอหยา ถ้าไม่ใช่แคว้นหนานเฉิน งั้นก็ต้องเป็นแคว้นเป่ยเหลียงแล้ว"

        จ้าวติ้งเดาะลิ้นแล้วถีบตัวหลบได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะลุกขึ้นยืนมองนักฆ่าสาว สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจว่า "ถือว่าเจ้าดวงดีที่มาเจอกับข้าที่เป็นท่านอ๋องผู้ไม่ชอบเด็ดบุปผาทิ้ง มิเช่นนั้นต่อให้เจ้าสวยเพียงใดก็เป็นได้แค่ศพเท่านั้น"

        "เอาไปขังไว้" จ้าวติ้งโบกมือพลางบิดขี้เกียจ

        "พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง"

        จางซานพยักหน้าจากนั้นก็เอื้อมมือดึงนักฆ่าสาวขึ้นจากพื้น แล้วพานางเดินออกไปนอกศาลาทันที

        "จ้าวติ้ง เจ้าปีศาจฆาตกร แสร้งทำเป็นวิญญูชนไปได้ ถ้าเก่งจริงก็ฆ่าคุณหนูอย่างข้าเสียสิ ข้าจะยอมรับว่าเจ้าเป็นลูกผู้ชาย" เมื่อเห็นว่าจ้าวติ้งจะสั่งขังตน นักฆ่าสาวก็ด่าทอเสียงดัง

        "เหอะ ยังจะมาเรียกตัวเองว่าคุณหนูอีก"

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ้าวติ้งก็รู้สึกขบขันขึ้นมาทันที แต่พอมองดูชุดดำที่ดูไม่เป็นมืออาชีพอย่างยิ่งของนาง รวมถึงวิทยายุทธ์ระดับพื้น ๆ ดูเหมือนจะเป็นคนนอกวงการจริง ๆ

        จ้าวติ้งเดินมาตรงหน้านักฆ่าสาวแล้วยิ้มกล่าวว่า "นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่..."

        "ถุย!"

        ทว่ายังไม่ทันที่จ้าวติ้งจะพูดจบ นักฆ่าสาวก็ถ่มน้ำลายใส่หน้าของจ้าวติ้งเต็ม ๆ

        เพียะ!

        จ้าวติ้งยกมือตบหน้านางฉาดหนึ่ง เขามองนักฆ่าสาวด้วยใบหน้าเย็นชาและกล่าวเสียงกร้าวว่า "ข้าไม่ฆ่าสตรี แต่ไม่ได้บอกว่าจะไม่ตบสตรี หากมีครั้งหน้า อย่าว่าข้าที่ฆ่าเจ้าทิ้ง"

        "จ้าวติ้ง เจ้าคนลามก เจ้าปีศาจฆาตกร เจ้ากล้าตบข้าหรือ? ฮือ!"

        เสียงร้องไห้โฮที่แสบแก้วหูดังขึ้นข้างหูของจ้าวติ้งทันที

        ชั่วขณะนั้น จ้าวติ้งถึงกับอึ้ง

        แม้แต่จางซานก็อึ้งไปด้วย

        ยุคนี้ทำงานไม่เป็นมืออาชีพขนาดนี้เลยหรือ?