Hope Fo Love

" คือว่า....มาซายุซัง....." ฮือ....มีอะไร" ชั้นว่ามีบางอย่างเเปลกๆนะ......คือว่า โนเมะ ซัง เค้า ไม่มา โรงเรียนหลายวันเเล้ว  นะ...ชั้นกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น...." ชั้นก็ไม่รู้...คงมีเ๱ื่๵๹ส่วนตัวละมั้ง......." ชั้นก็ไม่ค่อยเชื่อหรอก นะค่ะ ว่าเธอจะมีเ๱ื่๵๹ส่วนตัวนานขนาดนี้...." เอ้า! ทุกคน ....ได้เวลาเรียนเเล้ว ค่าาา นั้งที่ได้เเล้ว.........คร้าบบบ/ค่าาาา......ตกเย็น.............."อ่าา มาซายุ คุงคะ อาจารย์ มีเ๱ื่๵๹ให้ช่วยหน่อย นะ....คือ ช่วยเอาใบงานของวันนี้ไปให้  โอรินะ  หน่อยนะคะ....." อ...ครับๆ.. ไหงเราต้องเอามาให้ด้วยเนีย ......เเถม เเผนที่บ้านนี่มันอะไรกัน.....ที่นี่สินะ...ก็อกๆ.......เห้...ชั้นเอง คาชิ....เห้.... ยังไงละเนีย มาเเล้วก็ช่วยเปิดหน่อยก็ได้.......เอ่.....ประตูไม่ได้ล็อก..... ..ใหนๆก็เข้าไปดูหน่อยละกัน..... อิโนเมะ....อยู่เปล่า...  ๐๐ สภาพตอนนั้นที่เห็น เธอกำลังนั้งอยู่ที่ พื้น พร้อมมีด.......ผมได้เรียกเธอ...เธอก็สดุ้ง เเล้วหันมามองด้วยเเววตาที่......ดูสิ้นหวังมืดมด เเล้วเธอก็พูดกับผมว่า..." คาชิคุง..ช...ชั้น...ชั้น หนะ นะ....ไม่สามารถมีเพื่อนได้ละ...ก็คงเป็๲อย่างงั้นสินะ......ฮะ...ฮะ....๐๐ เธอหัวเราะเบาๆ...พร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาช้าๆ......"เดียว อิโนเมะ เธอเป็๲อะไรลึเปล่า........มันเป็๲คำถามโง่ๆที่ผมพูดออกไป ...ทั้งที่เห็นอยู่เเล้วว่ามันเกิดอะไรขึนก็ยังจะพูดออกไปอีก......."ช....ชันนะหรอ..ไม่เป็๲อะไรหรอ....เธอไม่ต้องมาสนใจคนอย่างชั้นก็ได้......กลับไปเถอะคาชิคุง......"...เดียวสิ..จะให้ชั้นไปได้ไง...เห็นอยู่กับตาเเท้ๆ..ชั้นจะอยู่เฉยๆได้ไง....ชิชั้นก็อย่าจะพูดออกไปเเต่......เเต่เรามัน......มัน...ไม่กล้าพอที่จะพูดออกไป.......ค....คือว่า อิโนเมะ......"  กลับไป! ....."ห่ะ...."กลับไปเถอะนะชั้นอย่ากอยู่คนเดียว .....ถ้าเป็๲ไปได้ก็ไม่ต้องมาหาอีกนะ....."ไม่ชั้นจะไม่ไปใหนทั้งนั้น.....ชั้นจะอยู่กับเธอ..."ก็บอกให้กลับไปไงไม่เข้าใจลึไง........"ไม่ชั้นจะไม่ไป...ชั้นจะอยู่กับเธอที่นี่.."ทำไม.....ทำไม...ทำไมถึงต้องมาเซ้าซี้กันด้วย...ออกไปชั้นไม่อยากเห็นหน้านาย....."ทำไมละทำไมชั้นจะอยู่ที่นี่ไม่ได้...." ...ก็เพราะ.....ก็เพราะว่า น...นายนะเกรียดชั้น...ชั้นรู้นายไม่ต้องมาโกหก...."เธอรู้มาจากใหนว่าชั้นเกรียดเธอ..."ชั้นรู้...ช..ชั้นรู้จริงๆว่าพวกนายทุกคนไม่ได้ดีกับชั้น...พ...เพราะว่านายเเค่สงสารชั้นใช่ใหมละ...ชั้นนะ...ชั้นนะไม่อยากอยู่ที่นี่อีกเเล้ว....."โนเมะ...ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าเธอรู้เ๱ื่๵๹พวกนี้มาจากใหน..เเต่ชั้น..ขอพูดกับเธอตอนนี้เลยว่า..พวกเรานะไม่ได้เกรียดเธอ..หรือว่าสงสารอะไรทั้งนั้น ....ถึงจะยังไงถึงจะมีคนเกรียดเธอเเค่ใหน..เเต่ว่า..เชื่อเถอะว่าชั้น...ชั้นจะอยู่กับเธอ...จะอยู่กับเธอเอง..."ชั้นไม่เชื่อหรอกอยากมาหลอกชั้นง่ายๆ..." คำพูดยังไม่ทันจะหมดประโยค......ผมได้เข้าไปกอดเธอ..เธอพลังผมเเต่ผมกอดเธอไว้เเน่นไม่ปล่อยเด็ดขาย เชื่อกับตัวเองไว้..."เดียวสิออกไปนะอย่ามายุ่งกับชั้นออกไป..๐เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทรมาน..เเต่ผมไม่สามารถปล่อยเธอได้...."ปล่อนชั้นนะ..ชั้นน่ะ...ชั้นน่ะ....ชั้น......๐เธอค่อยๆครายเเรงออก..อย่างช้าๆ...มือที่เธอดันหน้าอกผมเอาไว้ค่อยๆ กอดผม....ผมรู้ถึงความรู้สึกของเธอได้..เธอกอดผมเเรงขึ้น..พร้อมพูดว่า..."ชั้น...ชั้น..ไม่เหลือใครเเล้ว..ชั้น..เเค่อย่างมีความทรงจำที่ดีเท่านั้นเอง..ชั้น...ชั้น..ไม่รู้จะทำยังไง..ชั้น..." ไม่ต้องพูดอะไรเเล้วละ..ชั้นจะอยู่กับเธอเอง..ไม่ว่าเธอจะมีใครอื่นหรือไม่มีใคร  ...ชั้นจะอยู่ข้างๆเธอเอง.......๐เธอร้องไห้ออกมา..เเต่ผมรู้ว่าน้ำตาของเธอนั้นไม่ได้ออกมาจากความเศร้า..เเต่มันคือความรู้สึกที่มีความสุขของเธอ....."ถ้าเธออยากร้องไห้ก็ร้องออกมาให้หมด  ...อย่ากร้องเท่าไรก็ได้..เเต่ในวันที่เธอ..รู้สึกไม่ดี ขอให้นึกถึงวันนี้ไว้ว่าชั้น..ยังอู่กับเธอ....".อึมม..อึม......๐เธอพูดออกมาอย่างเบาๆ....เเล้วเธอค่อยๆหลับลง ....จากอาการเหนื่อของเธอ....ผมได้อุ้มเโอไปนอนเเล้...กลับบ้านของผม...".อ้าาา.นี่เราพูดอะไรออกไปเนีย...นี่มันไม่ใช่ตัวชั้นเลยเเล้วพรุ้งนี้ชั้นจะทำยังไงเนีย....จะบ้าาตายย...........•••••จากผู้เเต่ง     ขอโทษนะครับที่ลงช้าไปหน่อย...คงไม่หน่อยเเล้วละ....เหอะชั้งมันเถอะ...ยังไงก็ขอโทษจริงๆครับ..ไกล้จะงานกีฬาสีของผมเเล้วงานเลยเยอะ ....เข้าใจหน่อยนะครับ...รีบสุดๆเเล้ว..ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะครับ...ฮ่าๆๆๆๆ....เเค็กๆๆๆ...