ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

อนุชนดินแดนร้อยแคว้นหลายๆ คนเริ่มหวาดกลัวฤทธิรณของอี้เฉิน พวกเขาเริ่มเงียบขรึมไร้เสียงพูดคุย

ตงหยางหน้าเขียวคล้ำคนของตระกูล ตายไป2คนแล้ว

เขาจึงส่งปราณจิตพูดคุยกับ ตงเหย่าน้องชายของเขาขึ้นไปฆ่าอี้เฉินซะ

ตงเหย่านั้นเป็นยอดยุทธชื่อดังของแคว้นตง เขาเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในขั้นพลังก่อกำเนิด

ถือเป็นผู้ไร้เทียมทานในขั้นพลังเดียวกันเขาแทบไม่สนใจการประลองนี้จึงไม่ได้ท้าทายใคร

ตัวเขามองฟ้าดินนี้ไม่มีค่าให้เขาลงมือ

ตงเหย่า ดวงหน้าหล่อเหลา กายาดุดัน แววตาฉายแสง มองเย้ยทุกสรรพสิ่ง

กายาประกายแสง รัศมีผู้ไร้เทียมทานแพร่ออกมา

ดวงตาผู้ชมทุกคู่ที่มองมายังหวั่นเกรงในปราณพลังที่เหลือล้น

ตงเหย่า เปรียบเหมือนสัตว์อสูรที่หลุดออกจากกรงขังปราณพลังถาโถม เข้ากดดันอี้เฉิน

ทุก 1 การเดินของเขาทำให้หลายคนใจสั่นสะท้าน เปรียบดังยอดยุทธโบราณ หมายมั่นจะทะลวงทุกสิ่ง

อนุชนต่าง ๆ ตัวสั่นเทิ้มด้วยฤทธิรณ

ของตงเหย่า แม้แต่คนดินแดนเดียวกันยังหวั่นเกรง ไม่กล้าท้าทาย

อี้เฉินยืนนิ่งสุขุมเยือกเย็น เขาไม่หวั่นเกรงกับสิ่งที่เผชิญ ถ้าเขาถอยหลังทางยังมีเหลือให้เดินแต่ทางข้างหน้าของเขาจะสิ้นสุดลง ตัวเขายึดมั่น

อย่างแรงกล้า หมายมั่นไปดินแดน จักรพรรดิ

ตงเหย่าคำรามลั่น "เจ้ากล้าดูถูกตระกูลตง เผ่าพันธุ์กิเลนอย่างนั้นหรือ"

"พวกเราเป็นถึงตระกูลราชันย์ เจ้าช่างใจกล้าห่อฟ้านัก ยังไม่รีบคุกเข่ารับโทษอีก"

"ข้าจะให้เจ้าได้เห็นถึง พลังสายเลือดที่แท้จริงของตระกูลตง"

ตงเหย่าระเบิดปรานพลังขับเคลื่อนวิชาสายเลือดกายากิเลน ปราณพลังตงเหย่า

เปรียบดั่งสัตว์อสูรบรรพกาล ร่างของเขาค่อยๆ เปลี่ยน

ตัวของตงเหย่ามีเขากิเลนงอกออกมาบนศีรษะ ร่างกายใหญ่โตขึ้นถึง 1 เท่า

อาภรณ์ฉีกขาดฝ่ามือเปลี่ยนเป็นกรงเล็บกิเลน ดวงตาแหลมคมดั่งอสูรร้ายมองเหยื่อ

แม้แต่อากาศรอบๆ ตัวยังบิดเบี้ยว ค่ายกลป้องกันยังรับปราณพลังไม่ได้

เพียงขยับเท้าพุ่งทะยานดั่งใช้วิชาเคลื่อนที่ หลายคนยังรู้สึกหวั่นเกรง

อี้เฉินยังรู้สึกแสบผิวหนังกับปราณพลังของตงเหย่าที่แพร่กระจายออกมา

อี้สำแดงวิชากายามังกรเข้าปะทะซึ่งหน้า

ร่างกายของอี้เฉินมีเกล็ดสีดำทมิฬทั่วร่างกลางหน้าอกมีหัวมังกรขนาดใหญ่ทำให้คล้ายใส่ชุดเกราะสงครามที่มีลวดลาย

ศีรษะมีเขางอกยาวขึ้นมา2ข้าง บนหน้าผากมีอักขระสีดำทมิฬ

พร้อมกับปราณพลังเพลิงสีดำโพยพุ่งทั่วกายา

เสียงปะทะดังออกไปไกล อากาศแตกระเบิดรอบทิศท้องฟ้ายัง

รู้สึกกดดัน มืดครึ้มเหมือนตะวันดับแสง

ดั่งสองอสูรคลั่งเข้าห้ำหั่น หมายมั่นจะบดขยี้ร่างทั้งร่างให้แหลกเละ

"ตูม"

ทั้งสองนั้นโจมตีกันรุนแรงเกินไป เลือดไหลอาบย้อมร่างทั้งสอง

ผมเผ้าของทั้งสองกระเซอะกระเซิงย้อมไปด้วยเลือดของอีกฝ่าย

เหมือนนั่งดูสัตว์อสูรสองตัวเข้าฆ่าฟันกัน

อนุชนที่สำนักเพลิงผลาญ ต่างจำร่างที่แท้จริงของอสูรผมแดงได้

หลายคนต่างส่งเสียงร้องเชียร์อสูรผมแดงถึงพวกเขาจะบาดหมางกันแต่ อี้เฉินก็ไม่ได้ฆ่าใครในสำนักเพลิงผลาญ

คนที่รู้จักอี้เฉินไม่มีใครเคยคิดว่าอี้เฉิน จะแข็งแกร่งขนาดนี้

ตงเหย่าระเบิดปราณพลัง สร้างอาณาเขตรอบๆ เป็นสายฟ้า

รอบอาณามืดครึ้มฟ้าแลบแปลบปลาบดั่งสายธารน้ำไหลลงมา

ร่างกิเลนอาบนองไปด้วยสายฟ้าเพื่อเพิ่มพลังโจมตี ลานประลองพังพินาศ สายฟ้าแปลกประหลาดปกคลุมพื้นที่รอบๆ

อาบร่างกิเลนไว้เป็นหนึ่งเดียว ลมพัดปลิวไสวอย่างบ้าคลั่ง เม็ดฝนโหมกระหน่ำทั่วบริเวณ

เหมือนขั้นพลัง นภาที่สามารถควบคุมฟ้าดินสู้กันอย่างไรอย่างนั้น

ทุกครั้งที่ตงเหย่าวาดกรงเล็บ สายฟ้าคำรามลั่นทั่วบริเวณรวมพลังโจมตีเข้าใส่อี้เฉิน อี้เฉิน

เกล็ดเกาะสีดำทมิฬบริเวณหน้าอกฉีกขาด เลือดไหลอาบเป็นทางยาว

บางคนที่เห็นยังกำหมัดแน่นพลังโจมตีนั้นรุนแรงเกินไปแม้แต่กายาที่แข็งแกร่งของอี้เฉินยังต้านไม่ได้

ถ้าเป็นพวกเขาโดนคงขาดเป็นสองท่อน

อี้เฉินสำแดงวิชาที่มีทั้งหมด เขาปลดปล่อยพลังทั้งหมดสำแดงวิชาอสูรคลั่ง ผมสีแดงปลิวไสวอย่างรุนแรง

แล้วใช้มังกรทะยานนภา หายฉับพลันไปจุดอับสายตาหมุนควงหมัดเข้าโจมตี

ตงเหย่า เสียงกระดูกแตกหักหลายท่อนช่วงหัวไหล่ของตงเหย่า บิดเบี้ยว

แววตาของตงเหย่ามีแต่ความแค้นเคืองปนความหวาดกลัว ต่ออี้เฉิน

กายาอี้เฉินนั้นแข็งแกร่งเกินไป

ตงเหย่าพยามโจมตีสวน แต่เมื่อการโจมตีมาถึง อี้เฉินก็หายฉับพลันมาโผล่ที่จุดอับสายตา

ปล่อยหมัดเข้าใส่หน้าอกของเขายุบไปอีกครั้ง

แต่ด้วย กายาที่แข็งแกร่งของตงเหย่าทำให้เขาแค่บาดเจ็บหนักไม่ถึงตาย

อี้เฉินก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันปราณพลังของเขาหดหายไปเยอะมาก

บวกกับสำแดงวิชาอสูรคลั่งนานเกินไป เขาต้องรีบจบการต่อสู้ให้ไวที่สุด

ตงเหย่าไม่ยอมแพ้เขาเรียกสายฟ้าทั้งหมดรอบๆ บริเวณดูดซับเข้าใส่ร่างกาย

หมายมั่นยกระดับกายาไปอีกขั้น ตงเหย่าเหมือนจักรพรรดิสายฟ้าวัยเยาว์

ร่างทั้งร่างอาบไปด้วยสายฟ้าจนมองไม่เห็นอย่างอื่น

ตงเหย่าบุกบั่นทะลวงร่างอี้เฉินให้ตายดิ้น แต่ทันใดก็ถูกโซ่สีทองตรึงร่างไว้แน่น

อี้เฉินสำแดงวิชาโซ่สวรรค์พัฒนาการพร้อมกับขับเคลื่อนปราณพลังทุกๆ อย่างที่มี

เขาสร้างโซ่สีทองตรึงร่างขนาดใหญ่ของตงเหย่าไว้

"อ๊าก"

พร้อมพุ่งทะยานหมุนควงหมัดนับร้อยนับพันหมัดเข้าใส่ร่างตงเหย่า

ตงเหย่ากระดูกแตกหักทั่วร่าง พื้นรอบๆ มีแต่เลือดไหลอาบนอง ร่างแหลกเละไม่มีเขาโครงเดิม ดวงตาหม่นหมองไร้ชีวิต

ทุกๆ คนต่างใจสั่นสะท้านถึงตงเหย่าจะตายไปแล้ว

อี้เฉินก็ยังไม่หยุดกระหน่ำหมัด เขาเหมือนเสียสติบ้าคลั่งร่างทั้งร่างของตงเหย่า

แทบจะเป็นก้อนเนื้อเละ ไม่นานเขาถึงหยุดยกเลิกวิชาอสูรคลั่ง

ร่างทั้งร่างเขาสั่นเทิ้มกระอักเลือดคำใหญ่เลือดไหลนองพื้น อี้เฉินยังยืนหยัดอยู่บนลานประลอง

"เป็นไปได้อย่างไรตงเหย่า จะแพ้ได้อย่างไร" พวกอนุชนดินแดนร้อยแคว้นต่างตกตะลึงเบิกตากว้างอ้าปากค้างเป็นแถบๆ

"ตงเหย่านับเป็นคนที่เก่งที่สุดแล้วยังแพ้พ้ายแสดงอี้เฉินต้องเป็นยอดยุทธไร้เทียมทานแน่นอน" หลาย ๆคนเริ่มหวาดหวั่น

ดวงตาของอี้เฉิน อำมหิตเหี้ยม มองเย้ยอนุชนดินแดนร้อยแคว้น

พวกเขาที่เห็นสายตาอี้เฉินมองมาต่างใจสั่นสะท้านแทบยืนไม่ไหว พวกเขาไม่มีใครกล้าท้าประลองแม้แต่คนเดียว

อี้เฉินขับเคลื่อนปราณพลังสร้างหลุมดำเพื่อดูดปราณพลังรอบๆ ฟื้นฟูร่างกาย

ไม่มีใครท้าสู้แม้แต่คนเดียว

หลายๆ คนต่างกระซิบพูดคุย ได้กลายเป็นข่าวใหญ่แน่ๆ หลังจากจบการประลอง

พวกเขาไม่กล้าส่งเสียงเชียร์มาก กลัวจะทำให้ต่างดินแดน ขุ่นเคือง

ตงหยางที่ชมการประลอง โกรธแค้นเป็นโทสะ

น้องชายของเขาตายไปทั้งคนกลับไปต้องโดนตระกูลลงโทษอย่างหนักแน่นอน ไม่อาจรอดพ้น

เขาเดินออกจากที่นั่งไปยังไม่สบอารมณ์

จะต้องหาวิธีฆ่าอี้เฉินให้ได้ ถ้าอี้เฉินไปกับเยว่ฉาน ตัวเขาคงบ้าคลั่งตาย

ไม่นานการประลองก็ยุติไม่มีใครขึ้นมาท้าสู้

อี้เฉินแม้แต่คนเดียว พวกเขาหวาดกลัวในภานุภาพที่อี้เฉินสำแดงช่างน่าพรั่นพรึงเหลือเกิน

กลายเป็นอาณาจักรเพลิง ยืนหัวเต่ามังกรในวันที่2