ผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย

    ตอนที่ 119 ร่างของจักรวาล

    ตอนที่ 119
    ร่างของจักรวาล



    ตูมมมมมมมมมมมมมมมม!!!



    ทันทีที่ร่างยักษ์สีดำทองพุ่งเข้าชน The Hunger ขอบเขตของจักรวาลลำดับที่ 7 ก็แตกร้าวไปทั่ว

    แรงปะทะครั้งนั้นรุนแรงจนแม้แต่เวลาในบางพื้นที่ยังหยุดนิ่งชั่วขณะ

    กาแล็กซีจำนวนมหาศาลสั่นสะเทือน

    คลื่นพลังแผ่กระจายออกไปไกลจนทะลุผ่านชั้นมิติทั้งหมดของ Eternal Tower

    ทั่วทุกโลก ผู้คนเงยหน้ามองท้องฟ้าด้วยสายตาตื่นตะลึง



    เพราะสิ่งที่กำลังต่อสู้อยู่ตอนนี้—

    ไม่ใช่มนุษย์

    ไม่ใช่เทพ

    แต่มันคือ “จักรวาล” สองรูปแบบที่กำลังกัดกินกันเอง

    กลางความว่างเปล่า



    ร่างสีดำทองของจักรวาลลำดับที่ 7 กำลังใช้มือมหึมาจับกรามของ The Hunger เอาไว้

    Origin จำนวนมหาศาลไหลเวียนอยู่ทั่วร่างนั้น

    ทุกดวงดาวในจักรวาลกำลังส่องแสงพร้อมกัน



    และตรงกลางหน้าอกของร่างยักษ์—

    จางฟานยืนอยู่

    ดวงตาสีดำทองส่องสว่างรุนแรง

    พลังของทั้งจักรวาลกำลังไหลผ่านร่างเขาโดยตรง

    ติ๊ง!



    [Universe Synchronization :
    132%]

    [Warning :
    Keeper overload imminent]



    Origin ส่งคำเตือนต่อเนื่อง

    เพราะมนุษย์คนหนึ่งไม่ควรรับพลังระดับนี้ได้



    แม้แต่ผู้ถือกฎที่สาม—

    ร่างกายก็เริ่มแตกร้าว

    เลือดสีดำทองไหลออกจากแขนช้าๆ

    แต่จางฟานยังไม่ปล่อยมือ

    เขาจ้อง The Hunger ตรงๆ

    ก่อนกัดฟันแน่น

    “…แกจะไม่แตะต้องโลกนี้”



    ครืนนนนนนนนนนนนนนนน!!!

    The Hunger ส่งเสียงต่ำลึกออกมาจากปากมหึมา

    มันไม่ใช่เสียงร้อง

    แต่เป็น “แรงสั่นสะเทือนแห่งความหิว”



    เพียงคลื่นเสียงเดียว—

    Origin หลายส่วนก็เริ่มแตกสลาย



    และในวินาทีต่อมา—

    มันกัดกลับ

    แกร๊งงงงงงงงงงง!!!

    ฟันสีดำไร้จุดสิ้นสุดกัดเข้าที่แขนของร่างจักรวาลสีดำทองโดยตรง

    ทั่ว Eternal Tower สั่นสะเทือนรุนแรง

    ผู้คนจำนวนมากทรุดลงกับพื้นพร้อมกัน



    เพราะส่วนที่ถูกกัด—

    คือ “กฎ” ของจักรวาลจริงๆ

    ติ๊ง!



    [Universe Stability :
    Declining]

    [96%]

    [91%]



    คาอินกัดฟันแน่น

    “…มันกำลังกินทั้งจักรวาล!”

    เซราฟิน่าหรี่ตา



    แม้แต่เธอ—

    ยังไม่สามารถเข้าร่วมการต่อสู้ระดับนี้ได้

    เพราะพลังทุกอย่างต่ำเกินไปเมื่อเทียบกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

    โนอายืนอยู่กลาง Origin

    ดวงตาสีดำทองของเธอสั่นไหว

    มองแขนของร่างจักรวาลที่กำลังถูกกัดกินช้าๆ

    ก่อนเสียงเล็กๆ จะดังขึ้น

    “…เจ็บ…”



    ทันทีที่พูดจบ—

    ทั่วจักรวาลลำดับที่ 7 ก็สั่นพร้อมกัน

    ดวงดาวหลายล้านดวงกระพริบแสง

    ราวกับกำลังตอบสนองต่อความรู้สึกของเธอ

    Origin กระเพื่อมรุนแรง



    [THE CHILD IS SYNCHRONIZING]



    Observer ทั้งสามหน้าเปลี่ยนทันที

    เด็กสาวชุดนักเรียนรีบหันมา

    “…เดี๋ยวนะ!”



    “…ถ้าเธอเชื่อมต่อกับจักรวาลตอนนี้—”

    แต่ไม่ทันแล้ว

    ฟ้าวววววววววววว!!!

    แสงสีดำทองมหาศาลระเบิดออกจากร่างของโนอา

    พลังแห่งการสร้างที่บริสุทธิ์ที่สุดไหลทะลักออกไปทั่ว Eternal Tower



    พื้นที่ที่ถูก The Hunger กัดกิน—

    เริ่ม “ฟื้นคืน”

    Origin ที่แตกสลายเริ่มเชื่อมต่อกลับ



    แม้แต่ดวงดาวที่ดับไปแล้ว—

    ยังกลับมาส่องแสงอีกครั้ง

    ทั่วจักรวาลเงียบสนิท



    เพราะนี่คือครั้งแรก—

    ที่มีใคร “ซ่อม” ความเสียหายจาก The Hunger ได้

    จางฟานเบิกตาเล็กน้อย

    “…โนอา…”



    เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นช้าๆ

    แม้ใบหน้าจะซีดลง

    แต่ดวงตาสีดำทองยังคงมั่นคง

    “…ไม่ให้กิน…”

    ตูมมมมมมมมมมม!!!

    พลังแห่งการสร้างระเบิดออกอีกระลอก



    และครั้งนี้—

    มันพุ่งเข้าหา The Hunger โดยตรง

    สิ่งที่น่ากลัวคือ—

    ผู้ล่าแห่งทะเลเงียบงัน “หยุด”

    มันปล่อยแขนของร่างจักรวาลทันที

    ดวงตาสีดำมหึมาหันไปมองโนอาเพียงคนเดียว

    ราวกับสัตว์ร้ายที่ได้กลิ่นอาหารสมบูรณ์แบบที่สุด

    Origin ส่งคำเตือนทันที



    [THE HUNGER’S DESIRE IS INCREASING]

    [THE CHILD IS BECOMING THE PRIMARY TARGET]



    จางฟานเปลี่ยนสีหน้าทันที

    “…ถอยไป!”

    แต่โนอากลับส่ายหน้าเบาๆ

    ก่อนก้าวออกมาข้างหน้า

    ทุกก้าวของเธอทำให้ดอกแสงสีดำทองเบ่งบานทั่วความว่างเปล่า

    แม้แต่ The Hunger ยังหยุดขยับชั่วครู่

    ราวกับกำลังสับสน



    เพราะพลังของโนอา—

    ตรงข้ามกับมันโดยสมบูรณ์

    มันคือ “การสร้าง”

    ขณะที่ตัวมันคือ “การกัดกิน”

    โนอาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

    แม้ร่างเล็กจนน่าเทียบกับผู้ล่ามหึมาตรงหน้าไม่ได้เลย

    แต่เสียงของเธอกลับดังชัดทั่วจักรวาล

    “…หยุดหิวได้ไหม…”



    ทั่ว Eternal Tower เงียบสนิท

    แม้แต่คาอินยังอ้าปากค้าง

    เพราะไม่มีใครคิดว่าเด็กคนนี้จะพูดแบบนั้นกับสัตว์ประหลาดระดับจักรวาล

    The Hunger หยุดนิ่ง

    ดวงตาสีดำมหึมาจับจ้องโนอาไม่กะพริบ

    ก่อนเสียงต่ำลึกจะดังกลับมาอีกครั้ง

    “…หิว…”



    เสียงนั้นครั้งนี้—

    ต่างจากก่อน

    มันไม่ใช่เสียงข่มขู่

    แต่เหมือน “คำตอบ”



    โนอาเม้มปากเล็กน้อย

    ก่อนยื่นมือออกไปช้าๆ

    แสงสีดำทองอบอุ่นค่อยๆ ลอยออกจากฝ่ามือเธอ

    “…งั้น…”

    “…กินนี่แทนได้ไหม…”

    ทั่วจักรวาลหยุดนิ่งทันที

    แม้แต่จางฟานยังเบิกตากว้าง



    เพราะพลังที่โนอาปล่อยออกมาตอนนี้—

    คือ “แก่นแท้แห่งการสร้าง” ของจักรวาลลำดับที่ 7



    และในวินาทีนั้นเอง—

    The Hunger ก็ขยับเข้าหาเธอช้าๆ

    คล้ายกับเรื่องผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย ที่คุณอ่าน