หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่ทำให้ทุกคนลืมนึกถึงเหตุผลที่กริฟฟินกลับมานาข้าวรู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นยังไม่สมบูรณ์เธอสงสัยว่าเหตุใดกริฟฟินถึงกลับมาอย่างกะทันหัน และเหตุใดเธอถึงล่วงรู้เื่นี้ก่อนใคร
เมื่อความวุ่นวายเริ่มสงบลงทุกคนก็แยกย้ายไปทำธุระส่วนตัว โดยนัดพบกันอีกครั้งใน่เย็นนาข้าวเดินกลับไปยังห้องของเธอ ระหว่างทาง เธอรู้สึกว่ามีคนเดินตามมาเธอหันหลังกลับไปมอง แต่ก็ไม่เห็นใคร เสียงฝีเท้ากลับเงียบไปอย่างฉับพลัน
เธอเดินต่อจนมาถึงห้องเปิดประตูและกำลังจะก้าวเข้าไป แต่ทันใดนั้น เธอถูกผลักเข้ามาในห้องอย่างแรงประตูถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว นาข้าวหันไปมองด้วยความใ “กริฟฟิน! นายเข้ามาทำไม!”เธอถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ
กริฟฟินมองหน้าเธออย่างเงียบงัน ไม่ตอบอะไร “นี่นายเป็อะไรของนาย!ฉันถามก็ไม่ตอบ!” นาข้าวถามอีกครั้ง คราวนี้กริฟฟินเดินเข้ามาใกล้จับแขนเธอทั้งสองข้างอย่างมั่นคง
“นายจะทำอะไรของนายกันแน่?” นาข้าวถามด้วยหัวใจที่เต้นแรงกริฟฟินค่อยๆ ก้มหน้าลงมาใกล้ๆ ทำให้นาข้าวต้องเบี่ยงหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว“ข้ามีบางอย่างจะบอกเ้า” เสียงของกริฟฟินเบาลงจนเกือบเป็กระซิบ
นาข้าวมองเขาด้วยความสงสัย“เ้าอยากรู้ไหมว่าทำไมข้าถึงกลับมา” กริฟฟินพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่มันกลับแฝงด้วยความลึกลับ
นาข้าวพยักหน้าอย่างช้าๆ “แน่นอนสิหรือมีเื่ร้ายอะไรเกิดขึ้นกับนาย?”
กริฟฟินยิ้มบางๆ แต่ส่ายหน้า “ไม่ใช่หรอกข้ากลับมาเพราะเ้า”
“นาย... กลับมาเพราะฉัน?” นาข้าวถามด้วยความตื่นตะลึง
แต่แล้วเสียงของกริฟฟินกลับเปลี่ยนเป็เข้มข้น“ใช่! ข้ามารับเ้า เ้าต้องไปกับข้า”
นาข้าวใและถอดสีหน้าออกมาในทันที“นายจะให้ฉันเดินทางไปกับนายด้วยเหรอ?”
“ถูกต้องแล้วเ้าอย่าลืมไปบอกกับทุกคนว่าเ้าตัดสินใจตามข้าไปเอง”กริฟฟินกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ข้ามีเหตุผลที่ต้องพาเ้าไปด้วยเ้าไม่อยากช่วยข้าเหรอ?”
นาข้าวครุ่นคิดอย่างหนัก แต่ในที่สุดก็ยอมตกลง“ได้ ฉันจะไปกับนาย ฉันจะทำตามที่นายขอ”
เมื่อได้ยินคำตอบ กริฟฟินก็ยิ้มแอบไว้แต่ไม่แสดงออกให้เห็น “เราจะเดินทางพรุ่งนี้ เ้าจำไว้นะ”
หลังจากนั้น ทุกคนก็มารวมตัวกันที่ห้องอาหาร นาข้าวรู้สึกกดดันและไม่พร้อมที่จะบอกเื่ที่ต้องเดินทางไปกับกริฟฟินเธอพยายามคิดหาทางออกว่าจะอธิบายให้ทุกคนเข้าใจได้อย่างไร โดยเฉพาะเ้าชายฟินิกซ์และจีน่า ที่มีความรู้สึกกับกริฟฟิน
“ท่านกริฟฟิน เหตุใดท่านจึงกลับมาก่อนถึงจุดหมาย?”เ้าชายฟินิกซ์เอ่ยถามด้วยความสงสัย
กริฟฟินตอบอย่างระวัง “ข้าลืมของสำคัญบางอย่างจึงต้องกลับมาเอามันติดตัวไป”
“แล้วท่านหาเจอหรือยัง จะเดินทางกลับเมื่อไหร่?”เ้าชายถามต่อ
“น่าจะพรุ่งนี้ ข้าต้องรีบไปสมทบกับบารอน”กริฟฟินตอบพลางหันไปมองนาข้าว สายตาที่จับจ้องมานั้นทำให้เธอสะดุ้งและรู้ว่าถึงเวลาที่ต้องบอกทุกคนแล้ว
“ท่านฟินิกซ์... ฉันมีเื่จะบอกคือฉันอยากขอติดตามกริฟฟินไปยังอาณาจักรคริสตัลแลนด์ด้วยค่ะ”นาข้าวกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก
เ้าชายฟินิกซ์อึ้งกับคำพูดของนาข้าวจีน่าเองก็มองเธอด้วยความใ
“อย่าเพิ่งเข้าใจฉันผิดนะคะ ฉันมีเหตุผลที่ต้องไป...ถ้าฉันไม่ไป อาจเกิดอันตรายกับกริฟฟินได้” นาข้าวพยายามอธิบาย
เ้าชายฟินิกซ์นึกถึงสิ่งที่นาข้าวเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้และเริ่มเข้าใจถึงความสำคัญของเื่นี้ “ข้าเข้าใจเ้าแล้ว นาข้าว”เ้าชายกล่าวอย่างหนักแน่น ก่อนจะหันไปถามกริฟฟิน
“ท่านกริฟฟิน... ท่านเห็นด้วยไหม?” เ้าชายถามอย่างตรงไปตรงมา
“ข้ากับนางเคยเดินทางด้วยกันแล้วข้าคิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร” กริฟฟินตอบอย่างเรียบง่าย
เ้าชายฟินิกซ์รู้สึกใจหายนาข้าวกำลังจะออกเดินทางไปกับกริฟฟินจริงๆ “ท่านกริฟฟิน ข้าขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม?”
หลังจากทานอาหารเสร็จเ้าชายและกริฟฟินจึงแยกไปคุยกันในห้อง
“ทำไมท่านถึงยอมให้นางไปด้วย?” เ้าชายถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
กริฟฟินมองหน้าเ้าชายก่อนตอบอย่างจริงจัง“เพราะข้ารู้ว่านางไม่ใช่คนธรรมดา ข้า้าหาคำตอบจากนาง”
เ้าชายฟินิกซ์ถามต่อด้วยเสียงเศร้า“ท่านกริฟฟิน... ท่าน้าพานางไปด้วยอยู่แล้วใช่ไหม?”
“ท่านไม่ต้องกังวล ข้าจะดูแลนางเป็อย่างดีเชื่อใจข้าเถอะ” กริฟฟินตอบด้วยความมั่นใจแต่เ้าชายฟินิกซ์กลับรู้สึกเ็ปใจลึกๆ ที่นาข้าวต้องจากไป
หลังจากการสนทนา กริฟฟินเดินกลับห้องด้วยความไม่สบายใจส่วนเ้าชายฟินิกซ์ก็ได้แต่เก็บความรู้สึกเอาไว้ลึกๆ จีน่าเองก็รู้สึกจุกในใจแต่เธอต้องอยู่เคียงข้างเ้าชาย
ส่วนนาข้าว... เธอก็ได้แต่นั่งซึมเพราะรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล
เช้าวันรุ่งขึ้นกริฟฟินและนาข้าวเตรียมตัวออกเดินทางเ้าชายฟินิกซ์เดินมาหาพวกเขาด้วยสีหน้าหม่นหมอง
“นาข้าว ข้าขอคุยกับเ้าเป็การส่วนตัวหน่อยสิ”เ้าชายเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความเศร้า
นาข้าวหันมามองก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินตามเ้าชายเข้าไปในห้อง
"ท่านฟินิกซ์มีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ" นาข้าวถามเบาๆ
"เ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีนะนาข้าวและรีบกลับมาหาข้า" เ้าชายพูด น้ำเสียงเจือด้วยความเสียใจอย่างชัดเจน
นาข้าวมองเ้าชายด้วยความเข้าใจ"วางใจได้ค่ะ ฉันจะรีบกลับมาหาท่านอย่างแน่นอน" นาข้าวตอบเธอรับรู้ได้ถึงความเ็ปที่เ้าชายกำลังเผชิญ
"เ้าไม่อยู่ ข้าคงคิดถึงเ้าไม่น้อยเลยนาข้าวเอ่อ... ข้ามีของบางอย่างจะให้เ้า"เ้าชายเอ่ยก่อนจะหยิบมีดดาบสั้นเล่มหนึ่งขึ้นมา
“ของอะไรเหรอคะ ท่านฟินิกซ์”นาข้าวถามอย่างสงสัย
"นี่เป็อาวุธประจำกายเ้า เผื่อมีอันตรายเ้าจะได้เอาไว้ใช้ป้องกันตัว" เ้าชายยื่นดาบสั้นให้ นาข้าวรับมันไว้ในมือรู้สึกได้ถึงพลังเวทที่แฝงอยู่ในดาบนั้น
เ้าชายอธิบายวิธีการใช้ดาบเล่มนั้นให้นาข้าวฟังและให้เ้าบอนนี่ติดตามไปด้วย "ถ้าเ้าอยู่ในอันตรายเ้าบอนนี่ก็จะคอยปกป้องเ้า เพียงแค่เอ่ยชื่อข้าออกมา"
นาข้าวรู้สึกอุ่นใจที่เ้าชายห่วงใยเธอ"ฉันต้องไปแล้วล่ะท่านฟินิกซ์ กริฟฟินรออยู่"นาข้าวกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทั้งที่ในใจยังไม่อยากไปจากเ้าชาย
ทันใดนั้นเ้าชายดึงนาข้าวมากอดเอาไว้อย่างแแ่ "เ้าต้องรีบกลับมานะ นาข้าว"เ้าชายกล่าวเสียงสั่นเครือ
นาข้าวรับรู้ได้ถึงความอ่อนไหวในใจของเ้าชายแม้ว่าเขาจะดูเข้มแข็งต่อหน้าผู้อื่น "ฉันจะรีบกลับมาให้ไวที่สุด ท่านฟินิกซ์เองก็ดูแลตัวเองให้ดีด้วยนะคะ" นาข้าวตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจก่อนจะเดินออกมาจากห้อง
ข้างนอกนั้น กริฟฟินเตรียมพร้อมจะออกเดินทางเมื่อเห็นนาข้าวเดินออกมาจากห้อง เขามองเธอด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความห่วงใย"ฉันพร้อมแล้วกริฟฟิน เราออกเดินทางกันเถอะ" นาข้าวพูดพร้อมขึ้นขี่ม้า
จีน่าเดินเข้ามาหากริฟฟิน “เดินทางปลอดภัยนะท่านกริฟฟิน ท่านต้องดูแลนาข้าวให้ดีด้วย ไม่มีนางอยู่ข้าคงเหงาแย่เลย”
กริฟฟินยิ้มบางๆ "เ้าวางใจเถอะจีน่าข้าจะไม่ให้มีอันตรายใดๆเกิดขึ้นกับนาง"
จีน่ามองกริฟฟินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง"ถ้าเป็ข้าไปด้วย ท่านจะปกป้องข้าไหม"
กริฟฟินหัวเราะเบาๆ "ถ้าเป็เ้าข้าก็ต้องปกป้องให้ดีที่สุดสิ เ้าน่ะยิ่งดูบอบบางอยู่ด้วย"
คำพูดของกริฟฟินทำให้หัวใจของจีน่าเต้นแรงขึ้นเธอรู้สึกหวังลึกๆว่ากริฟฟินอาจจะมีความรู้สึกบางอย่างต่อเธอ
ขณะนั้นเ้าชายและนาข้าวเดินมาถึงพร้อมกับเ้าบอนนี่เ้าชายช่วยนาข้าวขึ้นหลังม้า “เ้าบังคับม้าได้แล้วจริงๆหรือ นาข้าว”เ้าชายถามด้วยความห่วงใย
“ฉันบังคับได้อยู่แล้วล่ะท่านฟินิกซ์ไม่ต้องห่วง” นาข้าวยิ้มตอบ แม้ว่าในใจเธอจะรู้สึกกังวลเล็กน้อย
กริฟฟินเห็นเ้าบอนนี่ะโขึ้นหลังม้าตามนาข้าวก็อดสงสัยไม่ได้“เ้าจะพาบอนนี่ไปด้วยหรือ”
เ้าชายรีบตอบแทน"ข้าให้เ้าบอนนี่ติดตามไป เพื่อคอยปกป้องเ้าทั้งสองนั่นล่ะ"
กริฟฟินพยักหน้าเข้าใจ"ข้าเข้าใจแล้วท่านฟินิกซ์ งั้นข้าออกเดินทางล่ะนะ"กริฟฟินกล่าวพร้อมขึ้นขี่หลังม้า เขาเริ่มควบม้าเดินนำหน้าออกไปตามมาด้วยม้าของนาข้าวที่วิ่งตามมาติดๆ
นาข้าวหันหลังมามองเ้าชายอีกครั้งหนึ่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาลัยเ้าชายเองก็ยืนมองตามด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้ราวกับกำลังเก็บกดน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา
จีน่าเองก็ได้แต่มองตามกริฟฟินไปแม้จะรู้สึกเศร้าในใจ แต่คำพูดของกริฟฟินก่อนหน้านี้ทำให้เธอรู้สึกมีความหวังเธอหวังว่าวันหนึ่งกริฟฟินจะหันมาสนใจเธอบ้าง
ทั้งสี่คนต่างมีความรู้สึกของตัวเองที่ซ่อนอยู่ภายในแต่ท่ามกลางความรู้สึกที่สับสนวุ่นวายทุกคนต่างรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าที่พวกเขาเลือกเดินจะต้องเผชิญกับเื่ราวอีกมากมายที่รอคอยอยู่
123
