ติ๊ง!
เสียงใสนั้นเจาะทะลวงผ่านความว่างเปล่า แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในม่านตาที่ปิดสนิท
ก่อนที่สติของอคินจะถูกกระชากกลับเข้าร่างราวกับถูกดึงขึ้นจากห้วงน้ำลึก
[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]
[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 2 กุมภาพันธ์]
เสียงแรกที่เขารับรู้ในโลกแห่งความจริงคือเสียงทุ้มต่ำที่ฟาดกับพื้นคอนกรีตเป็จังหวะ
...ตุบ...ตุบ...ตุบ...
เขาลืมตาขึ้นในความมืดเย็นเยียบของห้องนิรภัยใต้ดิน
แสงจันทร์ซีดเซียวลอดผ่านช่องระบายอากาศเล็กๆ
พอให้เห็นฝุ่นละอองลอยวนในอากาศ หน้าต่างระบบสั่นไหวเล็กน้อยตรงมุมสายตา
"โบ้"
สุนัขจรจัดที่เขาเพิ่งรับเข้าทีมเมื่อวาน ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยื่นจมูกชื้นๆ ของมันมาดมที่ใบหน้าเขา
หางของมันสั่นไหวด้วยความดีใจจนแทบจะหลุดจากบั้นท้าย
เสียง ตุบ...ตุบ... นั่นคือหางของมันเอง
อคินลุกขึ้นนั่ง ยันตัวกับผนังเหล็กหนาที่เย็นเฉียบ
"ว่าไง... คู่หู"
ความเงียบเหงาฉาบฉวยในใจชั่ววูบ นี่เป็คืนแรกที่เขาตื่นขึ้นมาโดยไม่มี 'ปาร์ตี้แมว' พวกนั้น
"ป่านนี้... แมวสามตัวนั้นคงได้บ้านที่ปลอดภัยแล้วสินะ...ฉันไม่โทษพวกมันหรอก ที่นั่นมีมนุษย์ที่อยู่ด้วยได้ตลอดเวลา และไม่เป็ภาระตอนกลางวัน ทั้งยังมีอาหาร มีที่ปลอดภัยให้อยู่..."
'ที่ซึ่งเป็นักเดินทางรัตติกาลผู้โดดเดี่ยวอย่างฉันไม่อาจมอบให้ได้ แต่การที่เหลือกันแค่สองชีวิต หนึ่งคน หนึ่งหมา ในโกดังร้างที่มีขนาดมหึมาแห่งนี้ มันก็อดรู้สึกโหวงเหวงไม่ได้'
โกดังนี้กว้างใหญ่เกินไปสำหรับคนสองคน มันอ้างว้างเกินไป
หงิง...
โบ้ขยันเข้ามาใกล้ด้วยทีท่าที่้าจะปลอบประโลมเขา
"เอาล่ะ..."
อคินตบฝุ่นออกจากกางเกง เสียงฝ่ามือกระทบผ้าดัง แปะๆ
"ความเหงาฆ่าเราไม่ได้ แต่ความหิวฆ่าเราได้"
เขาลูบหัวโบ้ที่กำลังคลอเคลีย
"ไป... โบ้ หาอาหาร"
โบ้เห่ารับสั้นๆ
โฮ่ง!
ก่อนจะวิ่งนำไปที่ประตูห้องนิรภัย จมูกของมันฟุดฟิดไปมากับอากาศ มันพร้อมทำงานแล้ว
อคินเปิดประตูเหล็กกล้าออกอย่างระมัดระวัง
เสียงบานพับดัง เอี๊ยด... เบาๆ ความมืดอันกว้างใหญ่ของโกดังโกลบอลโฮมต้อนรับพวกเขา
คืนนี้เงียบกว่าปกติ... เงียบเกินไป
'แปลก...'
อคินขมวดคิ้ว
ปกติแล้ว เขาควรจะได้ยินเสียง จี๊ดๆ ของพวก 'หนูั์' ที่วิ่งเพ่นพ่านอยู่ไกลๆ แต่คืนนี้... ไม่มี
"ระวังตัวด้วย"
เขาพึมพำกับคู่หูสี่ขา เขากระชับขวานดับเพลิงในมือแน่น ประสาทััของเขาตื่นตัวเต็มที่
นี่คือหนึ่งในความ 'พิเศษ' ที่ระบบมอบให้เขา เขามองเห็นในที่มืดได้ดีกว่ามนุษย์ทั่วไปอย่างน่าประหลาด
รายละเอียดของชั้นวางสินค้าที่อยู่ไกลออกไป 50 เมตร ชัดเจนราวกับมีแสงจันทร์ส่องตรง
และการได้ยินของเขาก็คมชัดจนน่าขนลุก เขามั่นใจว่าถ้ามีใครทำเหรียญตกที่อีกฟากของโกดัง เขาจะได้ยินมัน
แต่คืนนี้ เขาทั้ง 'มองเห็น' และ 'ได้ยิน' เพียงความว่างเปล่า
ในขณะที่อคินกำลังสแกนพื้นที่ด้วยสายตาและหู โบ้กลับกำลังใช้ 'การดมกลิ่น'
สุนัขคู่ใจของเขาเมินชั้นวางอาหารสัตว์ที่ว่างเปล่า
มันวิ่งดมไปตามพื้นปูนที่แตกร้าว ผ่านแผนกเครื่องมือช่าง และไปหยุดกึกที่ผนังด้านหลังโกดัง
ซึ่งเป็จุดที่เชื่อมต่อกับท่อระบายน้ำเก่าของเมือง
"เจออะไร?"
อคินถามเบาๆ
โบ้ไม่ตอบ มันแค่คำราม
งื้ด... ในลำคอ และเริ่มใช้เท้าหน้าตะกุยฝาท่อเหล็กหล่อที่ปิดตายสนิท
อคินเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นสนิมและกลิ่นอับชื้นลอยมาปะทะจมูก
"ในนี้เนี่ยนะ?"
เขาแนบหูลงกับฝาท่อโลหะเย็นเฉียบ... และแล้วเขาก็ได้ยิน...
เสียง... ซ่า... ซ่า... ซ่า...
ไม่ใช่เสียงน้ำ แต่เป็เสียงขาเล็กๆ จำนวนมหาศาลที่กำลังไต่ผนังท่อ
'ระบบ' ที่เงียบงันมาตลอด พลันส่งเสียงเตือนในหัวเขา
[ตรวจพบรังสัตว์กลายพันธุ์: แมลงสาบั์]
[คำเตือน: หากัั ระดับสุขอนามัยจะต่ำลง และอาจก่อโรคประหลาดได้]
'สุขอนามัย?'
อคินเลิกคิ้ว
'เตือนเื่นี้ด้วยเหรอ?'
เขาจำได้ว่าระบบเคยส่งข้อความส่วนตัวมาเตือนเขาครั้งหนึ่งตอนคลื่นลูกที่สอง
ตอนนั้นเขาก็คิดว่ามันแปลก แต่ครั้งนี้มันแปลกยิ่งกว่า ระบบทั่วไปไม่น่าจะใส่ใจเื่ความสะอาดนัก
'หรือว่า... ระบบเป็ห่วงเราเป็พิเศษจริงๆ'
ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย
โฮ่ง! โบ้เห่าอย่างกระสับกระส่าย
อคินถอนหายใจ
"ก็ได้ๆ ... หิวเหมือนกันสินะ ถอยไป โบ้"
เขาใช้ชะแลงเหล็กที่พกติดตัวมา งัดเข้าไปในร่องของฝาท่อ
มันฝืดและติดแน่นด้วยสนิม
แต่ด้วยพละกำลังที่เพิ่มขึ้นจากเลเวลและคลาสนักรบที่เขาเชื่อมั่น เขาก็ออกแรงงัดมันขึ้นมาได้
เคร้ง!
ฝาท่อเหล็กหนักอึ้งถูกพลิกเปิดออก
วินาทีต่อมา... กลิ่นเหม็นเปรี้ยวจนแทบสำลักก็ะเิออกมา ตามด้วยคลื่นสีดำทะมึนที่ทะลักจากปากท่อ
"เชี่ย!"
พวกมันคือ 'แมลงสาบั์' ขนาดเท่าแมวและหนู
พวกมันเคลื่อนที่เร็วอย่างน่าสยดสยอง
ปีกของมันสั่น พึ่บพั่บ แม้จะไม่ได้บิน หนวดของมันกวาดไกวไปมา
อคินััได้ถึงความหิวกระหายที่น่าขยะแขยงจากพวกมัน
โบ้พุ่งเข้าใส่ฝูงแมลงสาบเป็ตัวแรก มันใช้สัญชาตญาณนักล่า กัด สะบัด และฉีกกระชาก
แกร๊บ! ร่างของแมลงสาบแตกกระจาย
แต่อคินไม่มีเวลาชื่นชมคู่หู เขาก็ถูกรุมเช่นกัน
"ออกไป!"
ร่างกายของเขาตอบสนองก่อนที่สมองจะสั่งการ เขาไม่ได้แค่ถอยหลัง
แต่กลับบิดตัวหลบการกระโจนครั้งแรกด้วยความคล่องตัวที่น่าประหลาด
ร่างกายของเขา 'เบาหวิว' ผิดปกติ ขวานในมือตวัดสวนกลับไปทันที
ฉับ!
เขาไม่ได้จามลงไปตรงๆ อย่างที่นักรบควรทำ
แต่เขาหมุนตัว ใช้แรงเหวี่ยงของขวานผ่ากลางร่างของพวกมันสามตัวในแนวขวาง
การเคลื่อนไหวของเขาราบรื่นและแม่นยำอย่างน่าขนลุก
เืสีเหลืองขุ่นและเมือกเหนียวๆ กระเซ็นไปทั่ว
พวกมันพยายามไต่ขึ้นมาตามขาของเขา
แต่อคินก็กระทืบและเตะพวกมันออกไปอย่างแม่นยำไร้ที่ติ
ปั่ก! แกร๊บ!
การต่อสู้เป็ไปอย่างโกลาหลแต่มันจบลงเร็ว
อคินและโบ้มีเลเวลที่สูงกว่าเหยื่อมาก พวกเขาเหมือนเครื่องจักรสังหารท่ามกลางฝูงมดปลวก
...จนกระทั่งแมลงสาบตัวสุดท้ายถูกโบ้ขย้ำจนแหลกคาเขี้ยว
ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของอคินและเสียงขู่ .. ในลำคอของโบ้
อคินยืนหอบอยู่กลางวงล้อมของซากศพ เขาเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก แต่สิ่งที่ติดมือเขามาไม่ใช่เหงื่อ...
มันคือเมือกสีเหลือง... เหนียว... และเหม็นอย่างร้ายกาจ
เขาก้มลงมองตัวเอง เสื้อผ้าและแขนของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวจากร่างของแมลงสาบ
โบ้เองก็ไม่ต่างกัน ขนของมันจับกันเป็ก้อนด้วยคราบเดียวกัน
"อ้วก..."
อคินเบือนหน้าหนี
"เหม็นชะมัด..."
แต่แล้ว... ความรู้สึกที่รุนแรงกว่าความขยะแขยงก็พุ่งจู่โจมจิตใจเขา
มันคือแรงกระตุ้นที่อธิบายไม่ได้... รุนแรง... และ ผิดปกติ
...อยากเลียมันออก...
'อึก!'
อคินผงะ เขาสะบัดมืออย่างบ้าคลั่ง
'อะไรวะเนี่ย! ทำไมฉันถึงคิดบ้าๆ แบบนี้!'
เขากลืนน้ำลายฝืดๆ พยายามสลัดความคิดวิปริตนั้นทิ้ง
แต่ความรู้สึก 'สกปรก' มันฝังลึกลงไปในิั มันไม่ใช่แค่ความเหม็น
แต่เป็ความ 'ผิดปกติ' ที่ร่างกายเขากำลังกรีดร้องว่าต้องกำจัดมันทิ้งเดี๋ยวนี้
มือของเขาที่เปื้อนเมือกยกขึ้นมาเล็กน้อย ลิ้นของเขารู้สึกชาๆ ราวกับมีไฟฟ้าสถิต... มัน... อยาก...
"ไม่โว้ย!"
อคินตะคอกใส่ตัวเอง
เขาทนไม่ไหว เขานึกถึงพลังของสกิลสายนักบวชที่เขาได้รับมา
สกิลที่เขาไม่เคยเข้าใจว่า 'ระบบ' สุ่มมันมาให้เขาทำไม 'นักรบ' ที่ไหนเขามีสกิลฮีลกัน
"สกิลบ้าๆ ... แต่ต้องลองดู... [ชำระล้าง] !"
วูม!
แสง สีส้มอ่อนจางๆ ไม่ใช่สีขาวศักดิ์สิทธิ์แบบที่เขาจินตนาการไว้ วาบผ่านร่างกาย
ความรู้สึกเจ็บแสบจากรอยขีดข่วนเล็กๆ ที่โดนเปลือกแมลงสาบข่วนจางหายไป...
...แต่คราบเมือกเหนียวและกลิ่นเหม็นเปรี้ยวยังคงอยู่!
"บ้าจริง!"
อคินสบถ เขาเกลียดความรู้สึกนี้ เขาเกลียดมันที่สุด สกิลบ้าๆ นี่ใช้ได้แค่กับาแหรือสถานะผิดปกติ
แต่ไม่ใช่กับความสกปรกจริงๆ งั้นเหรอ!
ความรู้สึกอยาก 'เลีย' มันตีกลับขึ้นมาอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิม
'ไม่... ไม่... ต้องล้าง... ต้องล้างเดี๋ยวนี้'
สายตาของเขามองไปที่ถังน้ำสะอาดที่ตุนไว้... และ 'ถังผสมปูน' พลาสติกสีดำขนาดใหญ่ที่วางอยู่ในแผนกวัสดุก่อสร้าง
ทันใดนั้น สัญชาตญาณส่วนลึกของเขาก็กู่ร้องเตือน...
'อย่า'...
เสียงน้ำที่สาดกระเซ็น... ความหนาวเย็นที่เปียกชื้น...
ความคิดที่จะจมตัวเองลงในน้ำทั้งตัวมันน่าสะพรึงกลัวอย่างประหลาด ร่างกายของเขาต่อต้านความคิดนั้นอย่างรุนแรง
...แต่ความรู้สึกสกปรกบนิัมันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า...
"เอาวะ!"
อคินตัดสินใจเด็ดขาด
เขาเดินไปลากถังผสมปูนพลาสติกสีดำขนาดใหญ่มาที่ลานโล่ง
"โบ้! มานี่! แกก็เหม็นเน่าไม่ต่างกันหรอก!"
เขายกถังน้ำดื่มขนาด 20 ลิตรที่ตุนไว้ เทลงไปในถังผสมปูนจนเกือบครึ่ง
เสียงน้ำ ซ่า... ที่สาดกระเซ็นทำให้กล้ามเนื้อหลังของเขาเกร็งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
โบ้ที่ตอนนี้เชื่อใจอคินอย่างเต็มเปี่ยม วิ่งมาอย่างงงๆ มันเอียงคอ มองน้ำในถัง
"ลงไป!"
อคินสั่ง
โบ้ลังเลอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะะโลงไปในถัง!
จ๋อม!
น้ำสาดกระเซ็นไปทั่ว โบ้สะบัดขนอย่างมีความสุข มันดูชอบใจด้วยซ้ำ
อคินสะดุ้งถอยหลังหลบน้ำที่กระเด็นมาโดนหน้า
"ชิ!"
เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกับปฏิกิริยาของตัวเอง
'แกชอบของแบบนี้เรอะ?'
เขาหยิบก้อนสบู่ที่หามาได้เมื่อวานขึ้นมา
"อยู่นิ่งๆ"
อคินกลั้นหายใจ... แล้วจุ่มมือทั้งสองข้างลงไปในน้ำเย็นๆ มันรู้สึกแย่ อย่างบอกไม่ถูก
แต่เขาก็ข่มความรู้สึกนั้นไว้ แล้วเริ่มขัดขนที่พันกันยุ่งเหยิงของโบ้
สุนัขคู่หูตัวสั่นในตอนแรก อาจจะเพราะความเย็น
แต่เมื่ออคินเริ่มนวดและเกาไปตามิัของมัน
โบ้ก็ผ่อนคลาย และยอมยืนนิ่งๆ ให้อาบแต่โดยดี
ความรู้สึกรังเกียจน้ำของอคินค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความพึงพอใจ
เมื่อเห็นเมือกสีเหลืองสกปรกถูกชะล้างออกไป เผยให้เห็นขนสีน้ำตาลอ่อนที่สะอาดสะอ้าน
"เสร็จแล้ว... ออกไป"
อคินว่า
โบ้ะโออกจากถัง แล้วสลัดขน
พรึ่บ! พรึ่บ!
"เฮ้ย! หยุดนะ!"
อคินะโ แต่ก็สายไปแล้ว เขาเปียกมะล่อกมะแล่กไปด้วยน้ำที่โบ้สลัดออกมา
"อ๊าคคค!"
อคินคำราม เขารู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม
ตอนนี้เขาเหม็นทั้งเมือกแมลงสาบและเหม็นสาบหมาเปียกน้ำ
ความหนาวเย็นเกาะกุมิัจนเขาตัวสั่น
"ฉันต้องอาบน้ำ"
เขาพูดกับตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยว
เขาแบกถังน้ำที่เหลือไปยังห้องน้ำในห้องผู้จัดการ
แต่ก่อนจะอาบน้ำ เขาใช้เวลาเกือบสิบนาทีในการหากุญแจมาปิดล็อกประตูโกดังทุกทางเข้า
พร้อมลากชั้นวางสินค้าหนักๆ มาวางขวางไว้ เขา้าความปลอดภัย
เขาไม่อาจทนให้ใครเห็นเขาในสภาพ 'เปียก' และ 'อ่อนแอ' นี้ได้
จนเหงื่อแตกพลั่ก กลิ่นเหงื่อผสมกับกลิ่นแมลงสาบยิ่งทำให้เขารู้สึกสกปรกเป็เท่าทวี
หลังจากงานใช้แรงหมด อคินก็รีบเข้าไปในห้องน้ำ ล็อกประตูอีกชั้น
การอาบน้ำให้ตัวเองนั้นทรมานยิ่งกว่าที่คิด
ทุกครั้งที่น้ำเย็นๆ ราดลงบนผิว เขาสะดุ้งเฮือก กล้ามเนื้อเกร็งไปทั้งตัว
แต่เขาก็บังคับตัวเองให้ขัดถูทุกซอกทุกมุมอย่างบ้าคลั่ง
ราวกับกำลังขัดสนิมออกจากเหล็ก จนแน่ใจว่าไม่มีกลิ่นน่าสะอิดสะเอียนนั่นหลงเหลืออยู่
[ระยะเวลาเชื่อมต่อเหลือ: 00:10:00]
อคินในชุดเสื้อผ้าสำรองที่สะอาด ก้าวออกมาจากห้องน้ำ
เขารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ ความวิตกกังวลและความรู้สึกขยะแขยงหายไปหมดแล้ว
เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและความรู้สึก 'ปลอดภัย'
โบ้ที่ตอนนี้ขนเริ่มแห้งและฟูขึ้นเล็กน้อย วิ่งมาพันแข้งพันขา กลิ่นสบู่หอมสะอาดลอยมาจากตัวมัน
อคินมองโบ้ที่กำลังกระดิกหางรออยู่หน้าประตูห้องนอนนิรภัยของเขา
เขามองดูความสะอาดของมัน เทียบกับความสกปรกที่พวกเขาเพิ่งไปลุยมา
'เขาไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยง... เขาคือคู่หู...'
หน้าต่างระบบที่มุมสายตายังสว่างอยู่
[ระยะเวลาเชื่อมต่อเหลือ: 00:08:45]
'เวลากำลังจะหมด'
เสียงท้องของเขาร้องประท้วงเบาๆ โครก... การต่อสู้และการอาบน้ำที่แสนทรมานเมื่อครู่ใช้พลังงานไปเยอะทีเดียว
"รู้แล้วๆ"
อคินพึมพำ เขารีบเดินไปที่ชั้นเก็บเสบียง
หยิบเนื้อหนูั์ตากแห้งที่ทำไว้เมื่อหลายวันก่อนออกมาสองชิ้นใหญ่
กลิ่นเค็มๆ ของเนื้อตากแห้งลอยแตะจมูก
เขาโยนชิ้นหนึ่งให้โบ้ ซึ่งงับไว้กลางอากาศ มันวิ่งไปที่มุมของมันแล้วเริ่มเคี้ยวเสียงดัง กรุบ... กรุบ...
อคินเอนหลังพิงชั้นวางของ ฉีกเนื้อแห้งๆ ของตัวเองเข้าปาก ตอนนี้ไม่เหลือเวลาให้ก่อกองไฟย่างแล้ว...
มันเหนียวและแข็งเหมือนหนัง แต่ก็ให้พลังงานที่เขา้าในยามนี้
เขากินไปพลาง มองดูคู่หูสี่ขาที่กินเสร็จแล้วและกำลังเลียปาก แผล่บๆ
[ระยะเวลาเชื่อมต่อเหลือ: 00:03:10]
'เกือบได้เวลาแล้ว'
อคินเก็บเสบียงที่เหลือ เดินตรงไปยังประตูห้องนิรภัยเหล็กหนาที่เขาใช้เป็ห้องนอน เขาปลดล็อกและกำลังจะก้าวเข้าไป...
กุ๋ง...
เสียงครางเบาๆ ดังมาจากข้างหลัง โบ้มายืนอยู่ข้างขาเขาั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้
มันใช้จมูกชื้นๆ ดุนที่มือของเขาเบาๆ แล้วเอียงคอจ้องมองเข้าไปในห้องนอนที่มืดสนิท
"หืม?"
อคินเลิกคิ้ว
"แกจะเข้าไปด้วยเหรอ?"
โบ้กระดิกหางอย่างแรง หางของมันฟาดกับขาเขา ตุบ...ตุบ...ตุบ...
อคินลังเล
'ปกติฉันนอนคนเดียว...'
แต่เมื่อมองตาแป๋วของสุนัขที่เพิ่งร่วมเป็ร่วมตายกันมา และเพิ่งถูกบังคับให้อาบน้ำ...
'ข้างในมันปลอดภัยที่สุด... และเขาก็เป็คู่หู'
อคินถอนหายใจเบาๆ
"เออ... ก็ได้ แต่ห้ามเสียงดังล่ะ"
อคินเดินไปเปิดประตูห้องนอน เขาปูผ้าห่มผืนเก่าที่มุมห้อง
"เข้ามา"
โบ้หูตั้ง วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปในห้องทันที มันเดินวนสองสามรอบก่อนจะขดตัวลงบนผ้าห่มผืนนั้นอย่างมีความสุข
อคินยิ้มออกมาเป็ครั้งแรกของคืน
เขาล็อกประตูเหล็กจากด้านใน เดินไปเอนหลังลงบนฟูกในมุมประจำของเขา ขวานคู่ใจวางอยู่ข้างตัว
เขามองสุนัขที่กำลังหลับตาพริ้ม หายใจเข้าออกเป็จังหวะสม่ำเสมอ
"ดีมาก... คู่หู"
[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]
ภาพทุกอย่างดับวูบลง
11K
