ภายในห้องนอนเล็กๆ น้ำมนต์กำลังก้มเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทาง เขาตรวจสอบสิ่งของที่ต้องนำไปต่างจังหวัด แม้วัตถุประสงค์หลักของพวกเขาคือการไปถ่ายภาพวิถีชีวิต ซึ่งเป็หัวข้อในการทำงานกลุ่ม แต่หลินซีก็ยังยืนยันว่าเธออยากให้การเดินทางในครั้งนี้เป็โอกาสในการท่องเที่ยวร่วมกัน
ที่ผ่านมา นอกจากคุณใส น้ำมนต์ก็ไม่มีเพื่อนคนไหนเลย ดังนั้นการเดินทางร่วมกับเพื่อนๆ ในครั้งนี้จึงทำให้น้ำมนต์ตื่นเต้นเป็พิเศษ
ร่างเล็กพับผ้าเช็ดตัวและหยิบกางเกงชั้นในยัดใส่ช่องกระเป๋า
"จะเอากางเกงในย้วยๆ นั่นไปเที่ยวหรือไง"
“!!!!”
น้ำมนต์หันขวับไปทางต้นเสียง ใบหน้าก่อกวนของคุณใสจ้องมองเข้ามาจากนอกหน้าต่าง
เขาปีนระเบียงข้ามมาบ้านน้ำมนต์อีกแล้ว
น้ำมนต์รู้สึกอับอายที่ถูกล้อ เขารีบปิดกระเป๋าก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้คุณใส
"ทำไมปีนข้ามมาล่ะ มันอันตรายนะ"
"เป็ห่วงหรือ?" คุณใสกระซิบข้างหูน้ำมนต์
ขาของคนถูกแกล้งก้าวถอยหลังแทบจะในทันที น้ำมนต์หันกลับไปรูดซิปกระเป๋าเดินทาง และพยายามเปลี่ยนเื่คุย
"นายไม่จัดกระเป๋าเหรอ พรุ่งนี้เราต้อง..."
ที่หัวไหล่ของน้ำมนต์รับรู้ได้ถึงน้ำหนักที่ถาโถมลงมา เส้นผมนุ่มลื่นของคุณใสปรกอยู่ข้างแก้มของน้ำมนต์ ทำให้รู้สึกจั๊กจี้ ร่างเล็กเกร็งหลังนั่งตรง ระแวงว่าครั้งนี้อีกฝ่ายจะมาไม้ไหนอีก
"อะไรเหรอ?"
คุณใสนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะพึมพำเบาๆ
"่นี้...นายดูไม่ค่อยกลัวผีเท่าไหร่เลยนะ?"
"ฉันแข็งแกร่งขึ้นแล้วไงล่ะ"
ซะที่ไหน...น้ำมนต์ที่ไม่กลัวคงเป็น้ำมนต์ตัวปลอมแล้วล่ะ เพียงแต่เขาพยายามจะไม่พึ่งพาคุณใสมากเกินไป ยิ่ง่หลังมานี้เหมือนคุณใสจะดูหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลา นั่นทำให้น้ำมนต์ไม่กล้าขอความช่วยใดๆ
คำตอบของคนตัวเล็กทำให้หัวคิ้วของคุณใสขมวดเข้าหากัน เขาหมุนไหล่ร่างเล็กให้หันมาประจันหน้ากับตน
"ทำไม...?" นิ้วหัวแม่มือของคุณใสกดลงไปที่หางตาของน้ำมนต์และยืดออก ทำให้ตาทั้งสองหรี่เล็กลงอย่างน่าเกลียด "ตานายมีปัญหาหรือไง"
"มะ ไม่ใช่แบบนั้น"
"แล้วทำไม่นี้ไม่ขอให้ช่วยเลยล่ะ ทำไม ทำไมฮะ?"
"ฉัน ฉันแค่ไม่อยากรบกวนนาย" น้ำมนต์บอกความจริงในที่สุด แต่ดูเหมือนคำตอบของเขาจะยิ่งทำให้ความไม่พอใจของคุณใสเพิ่มขึ้น
"ฉันพูดตอนไหนว่านายรบกวน..."
"ก็่นี้นายดูเหมือนจะโกรธตลอดเลยนี่นา" น้ำมนต์พยายามพูด ขณะที่คุณใสหยิกแก้มของเขายืดเป็หนังยางจนใบหน้าบิดเบี้ยว
"ฉันโกรธที่ไหนกัน?"
"ตอนนี้ก็โกรธอยู่ไม่ใช่หรือไง...นายหยิกแก้มฉันอยู่นี่!"
"อยากให้ปล่อยหรือ?"
น้ำมนต์พยักหน้าขณะที่ผิวแก้มเริ่มเปลี่ยนเป็สีแดง ที่หางตาก็เริ่มมีหยาดน้ำใสปริ่มขึ้นมา
คุณใสกระตุกยิ้ม
"ขอร้องฉันสิ"
นี่เป็ข้อเสนอที่เห็นแก่ตัวสุดๆ คุณใสรู้ดีว่าหากน้ำมนต์เอ่ยคำขอร้องออกมา ข้อตกลงของพวกเขาก็จะเป็ผล แม้จะเป็อิสระ แต่น้ำมนต์ก็ต้องเอาริมฝีปากของตัวเองไปชดใช้อยู่ดี
เมื่อเห็นว่าเ้าหอยทากน้อยคิดหนัก คุณใสจึงเพิ่มแรงบีบที่แก้มมากขึ้น แต่ก็ยังระวังไม่ให้เกิดรอยแผลหรือทำให้เจ็บจนเกินไป เพียงแค่บีบบังคับให้น้ำมนต์ยอมจำนน
"ขะ ขอร้อง" น้ำมนต์ยอมแพ้ในที่สุด
คุณใสยิ้มอย่างพอใจ
อินทรีนักล่ามิได้ปล่อยแก้มหอยทากน้อย เขาดึงใบหน้าเรียวเล็กเข้ามาใกล้และเรียกร้องหาการชดใช้ในทันที
ทุกครั้งที่จูบกันคุณใสจะอ่อนโยนอยู่เสมอ แม้มือของเขาจะซุกซนไปบ้าง แต่ก็ยังคอยระวังไม่รุกมากจนเกินไป ทว่าในครั้งนี้คุณใสห่างหายจากริมฝีปากหวานละมุนนี้มาเนิ่นนาน ร่างกายเขาไม่ต่างจากสัตว์ป่าที่กระหายอยากจะกลืนกินหอยทากน้อยตัวนี้เข้าไปทั้งตัว
ริมฝีปากของคุณใสรุกล้ำเข้ามามากกว่าปกติ จมูกของพวกเขาบดเบียดเข้ากับแก้มของอีกฝ่ายจนแทบไม่มีช่องทางให้หายใจ มือข้างหนึ่งของเขากดอยู่ที่ท้ายทอยของร่างเล็ก ส่วนมืออีกข้างก็โอบเอวล็อกไม่ให้ถอยหนี ขณะผละออกจากกันคุณใสก็ขบริมฝีปากล่างของน้ำมนต์เบาๆ
โชคร้ายของน้ำมนต์ที่การชดใช้ในครั้งนี้เหมือนจะไม่ได้จบลงที่การจูบ
นิ้วมือของคุณใสเลิกปลายเสื้อยืดของน้ำมนต์ขึ้น ฝ่ามือลูบคลำแผ่นหลังเนียนใส แค่เพียงััเบาๆ ก็รับรู้ได้ว่าเ้าหอยทากน้อยร่างกายผอมบางเพียงใด เนื้อนิ่มๆ และกลิ่นหอมแชมพูสระผมเย้ายวนทำให้คุณใสแทบคลั่ง
น้ำมนต์สะดุ้งโหยง รับรู้ได้ถึงฝ่ามือที่รุกล้ำเข้ามา ทว่ามือใหญ่ที่โอบกอดเขาอยู่ก็ไม่ได้ปล่อยให้เป็อิสระ แต่กลับกอดรัดร่างของเขาแน่นขึ้น
"ดะ เดี๋ยวก่อน"
น้ำมนต์พยายามเปล่งเสียงอย่างยากลำบาก มือก็ผลักดันคนตรงหน้าออกไป
ราวกับคนไร้สติ หูของคุณใสเหมือนปิดการทำงานไปชั่วขณะ ไม่ได้ยิน และไม่สังเกตท่าทางร้อนรนของน้ำมนต์เลยแม้แต่น้อย
คุณใสฝังรอยเขี้ยวลงที่ต้นคอของน้ำมนต์โดยไม่ได้ตั้งใจ
"หยุด! หยุดนะ!"
ที่ผ่านมาน้ำมนต์ไม่เคยรู้สึกแย่กับการััจากคุณใส ครั้งนี้ต่างออกไป ท่าทางไม่เป็ตัวของตัวเองของชายตรงหน้ากำลังทำให้น้ำมนต์กลัว
คุณใสดูเปลี่ยนไป...กลายเป็คนที่น้ำมนต์ไม่รู้จัก
ใบหน้าของคุณใสเลื่อนลงต่ำ มือก็เลิกเสื้อของน้ำมนต์ขึ้นสูงจนเห็นหน้าท้องและเนินอกผอมแห้ง
นี่มันเกินไปแล้ว!
ว่ากันว่าเมืุ่์ตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายจะหลั่งอะดรีนาลีน ทำให้มีกำลังมากกว่าปกติ เพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์อันตราย วันนี้น้ำมนต์ได้ััถึงสิ่งนั้น เขากลั้นหายใจและรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ผลักอกคุณใสออกไป
มันได้ผล...
ร่างของคุณใสกระเถิบถอยไปด้านหลังจนชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน การกระแทกอย่างแรงเหมือนจะทำให้เขาได้สติ
ั์ตาของร่างสูงกลับมามีประกายอีกครั้ง สภาพของน้ำมนต์ทำให้คุณใสตกตะลึง แทบไม่อยากเชื่อว่าเขาจะทำเช่นนี้จริงๆ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่คุณใส ชายหนุ่มรู้สึกอยากพุ่งหลาวออกนอกหน้าต่าง ดิ่งธรณีให้รู้แล้วรู้รอด
น้ำมนต์ตัวสั่นเทา สายตาที่มองมาทำให้หัวใจของคุณใสเหมือนถูกกรีดด้วยกริชแหลมคม
คุณใสพยายามเอื้อมมือไปหาน้ำมนต์...เขากลัวเหลือเกินว่าจะถูกคนตัวเล็กเกลียด
"นะ นายเป็อะไรไป" น้ำมนต์เอ่ยถามในที่สุด
ผิดจากที่คุณใสคิด สายตาของน้ำมนต์ไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความเป็ห่วง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ คุณใสทำตัวแย่ๆ ใส่น้ำมนต์แท้ๆ
...นั่นยิ่งทำให้คุณใสรู้สึกผิดมากกว่าเดิมหลายร้อยเท่า...
"ทำไมถึงทำแบบนี้..." น้ำมนต์กระเถิบเข้ามาหา
...นายควรโกรธสิ...
"เกิดอะไรขึ้น" ปลายนิ้วของน้ำมนต์ััที่แก้มซีดเผือดของคุณใส
...ด่าฉันสิ...
"นายโอเคไหม?"
...ตีฉันสิ...
แต่น้ำมนต์ก็ไม่ได้ทำอย่างที่คุณใสคิด
ใบหน้าไร้เดียงสาของน้ำมนต์กระตุ้นความทรงจำแย่ๆ ของคุณใส เขาปัดมือของน้ำมนต์ทิ้งและรีบยันตัวลุกขึ้นโดยลืมความเ็ปที่หลังไปเลย
"ฉัน...ขอโทษ"
คุณใสหลบสายตา เดินหนีออกไป เขาปีนกลับระเบียงบ้านตัวเอง ทิ้งให้น้ำมนต์นั่งมึนงงอยู่ที่พื้น
เมื่อสักครู่นี้มันคืออะไรกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก...การกระทำของคุณใสทำให้หัวใจของน้ำมนต์เต้นเร็วและแรง เขาอุตส่าห์ใช้เวลาทั้งอาทิตย์บอกตัวเองว่าการกระทำของคุณใสไม่มีอะไรมากไปกว่าการกลั่นแกล้ง แต่แล้วเมื่อครู่นี้คุณใสก็ทำให้น้ำมนต์เกิดสับสนขึ้นมาอีกครั้ง
ต่อให้เป็คนใสซื่อและหัวช้าอย่างน้ำมนต์ยังดูออกถึงความรู้สึกของคุณใส ติดก็แต่พฤติกรรมที่แสดงออกหลังนั้น
น้ำมนต์ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณใสถึงมักจะชอบแสดงสีหน้ารู้สึกผิดเวลาที่ััน้ำมนต์มากเกินไป ทำไมคุณใสถึงทำเหมือนจะชอบ แต่สุดท้ายก็เป็คนที่ถอยห่างออกไป...น้ำมนต์ไม่เข้าใจชายคนนี้เลยจริงๆ
หัวใจของน้ำมนต์เต้นโครมคราม ฝ่ามือยกขึ้นััแก้มที่แดงราวกับลูกมะเขือเทศ หัวสมองสับสนมึนงงจนไม่สามารถเรียบเรียงทำความเข้าใจอะไรได้อีกแล้ว
"นี่มันเื่อะไรกันล่ะเนี่ย..."
หลังจากที่คุณใสปีนระเบียงกลับมายังห้องของตน ร่างกายที่ไม่ต่างจากซอมบี้ ทิ้งตัวนั่งลงหน้ากระจกตั้งพื้นบานใหญ่
เงาสะท้อนของตัวเองในกระจกทำให้คุณใสเห็นว่าตนเองน่าสมเพชแค่ไหน ่นี้ไม่ว่าเขาทำอะไรก็เหมือนจะผิดพลาดไม่ได้ดั่งใจไปเสียทุกอย่าง
เพราะความคิดถึงและโหยหาการััจากอีกฝ่าย ทำให้คุณใสลงทุนปีนข้ามระเบียง บุกไปหาอีกฝ่ายด้วยตัวเอง แล้วทำไมการจูบธรรมดามันถึงได้เลยเถิดไปขนาดนั้น ความสัมพันธ์ที่เหมือนจะชัดเจนแต่ก็ไม่ชัดเจนนั้น คุณใสพยายามเลี้ยงให้มันอยู่กึ่งกลางเสมอมา แสดงออกให้คนรอบข้างรู้ว่าน้ำมนต์เป็ของเขา ห้ามใครหน้าไหนแตะต้อง ในขณะเดียวกันก็บ่ายเบี่ยงไม่ให้น้ำมนต์รู้ถึงความรู้สึกของตน โดยทำเป็กลั่นแกล้ง เป็เช่นนั้นเสมอมา...
ทว่าความผิดพลาดในวันนี้คงทำให้น้ำมนต์เริ่มดูออกแล้วเป็แน่
...รู้แล้วเป็ยังไงล่ะ? ...
...ก็แค่สารภาพความในใจ...
...และคบหากันอย่างถูกต้องก็ได้แล้วนี่..
"..."
คุณใสจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก แล้วพูดกับตัวเอง
"แก่มีสิทธิ์ทำอย่างนั้นหรือไงวะ ไอ้คนเลว..."
3K
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
