[จบ] ปลุกตำนานเทพยุทธ์

บทที่ 48 บันทึกของอรหันต์! สุสานเทพ!

หลี่มู่รับรู้ได้ว่ามีบางสิ่งอยู่ข้างใน!

และยังสามารถรับรู้ตำแหน่งคร่าว ๆ ได้อีกด้วย!

ชายหนุ่มรีบเปิดฝาโลงศพทันที

แหวนหยกขาวอันหนึ่งนอนนิ่งอยู่ในโลงศพ

ดวงตาของหลี่มู่สว่างวาบขึ้นมาทันที หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วขึ้น ลมหายใจเร่งรีบขึ้นเล็กน้อย

เขาเคลื่อนร่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว และภายในพริบตาเดียวก็คว้าแหวนหยกขาวนั้นได้

เมื่อสัมผัสก็รู้สึกได้ถึงความเรียบลื่น แหวนหยกขาวแกะสลักลวดลายอย่างบรรจง แต่น่าเสียดายที่มีรอยแตกเส้นหนึ่งทำลายความสมบูรณ์แบบนั้นไป

สิ่งของหลงเหลือจากจางเต้าหลิง!

ฝึกฝนทั้งการฝึกยุทธ์และวิชาคาถา!

ฝึกยุทธ์จนเข้าถึงเทพเจ้า!

วิชาคาถาควบคุมสายฟ้า

ปราบปรามหกราชันมาร สี่ราชันวิญญาณ นั่นก็คือจางเต้าหลิง!

หากมองไปทั่วสุสานในเขตที่หนึ่ง ในตอนนี้หลี่มู่ไม่เห็นใครเสมอเหมือน!

ไม่มีใครเทียบเคียง!

คนอื่นล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ในระดับสิบห้า แต่เขากลับฝึกฝนทั้งการฝึกยุทธ์และวิชาคาถา และทั้งสองอย่างนั้นก็อยู่ในระดับสิบห้าด้วย!

ชีวิตของเขานับว่ายิ่งใหญ่และไม่ธรรมดาเลย!

สิ่งที่บุคคลเช่นนี้ทิ้งเอาไว้ ย่อมไม่ใช่สิ่งของธรรมดาอย่างแน่นอน!

แต่เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้ไม่ใช่การศึกษาแหวนหยกขาว

หลังจากได้รับสิ่งของแล้ว เขาก็ไม่ได้ออกจากความฝันไปในทันที!

หลี่มู่ย่อมไม่มีทางพลาดโอกาสนี้

เขาเก็บแหวนหยกไว้อย่างทะนุถนอม แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังสุสานถัดไปทันที

 [สุสานของหลี่ฉุนเซี่ยว] 

 [หลี่ฉุนเซี่ยว : นักรบระดับสิบห้าขั้นสูงสุด! เหนือขีดจำกัด! ถึงจุดสูงสุดของเส้นทางแล้ว!] 

 [น่าเสียดายที่เกิดผิดยุคสมัย มิเช่นนั้นคงกลายเป็นจอมจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย!] 

 [แม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังคงเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่และขุนศึกผู้ยืนอยู่จุดสูงสุด!] 

 [ต่อสู้กับจ้าวกระทิงแห่งหุบเขาชาง และชนะ! ทำให้จ้าวกระทิงสัญญาว่าจะไม่รุกรานมนุษย์เป็นเวลาสามร้อยปี!] 

 [ต่อสู้กับจ้าวฉลามแห่งทะเลคลั่ง และพลิกทะเลจนชนะ! ทำให้ชนเผ่าทะเลถอยร่นไปพันลี้!] 

 [ผู้กล้าที่แท้จริง! จบชีวิตลงอย่างไม่สมควร นับเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ!] 

 [สุสานบรรจุเสื้อผ้าและหมวก พร้อมฝัง ‘คัมภีร์ฝึกฝนร่างกายห้าขุนเขา!’] 

…

 “ไร้กษัตริย์เหนือเซียง ไร้ขุนศึกเทียบเคียงหลี่!*[1]” 

ดวงตาของหลี่มู่เปล่งประกายร้อนแรง

ครั้งนี้ตัวอักษรบนป้ายสุสานมีมากขึ้นกว่าเดิมมาก!

เห็นได้ชัดว่าผู้จารึกป้ายสุสานยกย่องเขาเป็นอย่างมาก!

และจากตัวอักษรเหล่านั้น หลี่มู่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเลือดเดือดพล่าน!

"แม่ทัพหลี่! ขออภัยในความไม่สุภาพ!"

หลี่มู่คำนับอย่างจริงจัง

ด้านหลังสุสาน หมัดนับสิบถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง

โครม!

สุสานพังทลาย ไม่มีอะไรอยู่เลย

โลงศพผุพังไปหมดแล้ว

หลี่มู่อดรู้สึกเสียดายไม่ได้ ทว่าคัมภีร์ฝึกฝนร่างกายนั้นดูไม่ธรรมดาเลย

"น่าเสียดายจริง ๆ"

เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินไปยังพื้นที่รอบนอกสุด และมาถึงหน้าสุสานสุดท้าย

เพียงแค่เห็นชื่อ ดวงตาของหลี่มู่ก็ฉายแววประหลาดใจ

 [สุสานของจางซานเฟิง] 

 [อายุยืนถึง 300 ปี!] 

 [เชี่ยวชาญทั้งการฝึกยุทธ์และวิชาคาถา!] 

 [ทะลวงเข้าสู่ระดับสิบหก!] 

 [นับตั้งแต่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของฟ้าดินครั้งที่สี่ เป็นผู้เดียวที่ทะลวงถึงระดับสิบหก!] 

 [ฝ่าฟันจนพบหนทางในสถานการณ์ที่ไร้ทางออก!] 

 [น่าเสียดาย! เกิดผิดยุคสมัย!] 

 [ผสานวิชาคาถากับการฝึกยุทธ์เข้าด้วยกัน! พรสวรรค์เหนือใครในใต้หล้า!] 

 [สัญชาตญาณนำพาไปยังระดับสิบหกอย่างสมบูรณ์! แต่เพื่อคนรุ่นหลัง จำเป็นต้องหยุดอยู่ที่ครึ่งทาง!] 

 [โชคดีของคนรุ่นหลัง ความโศกเศร้าของอรหันต์!] 

…

"จางซานเฟิง อรหันต์จาง..."

ดวงตาของหลี่มู่สว่างวาบด้วยความตื่นตะลึง

การที่สุสานสุดท้ายไม่ใช่เซียงอวี่ สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

แต่เมื่อเห็นชื่อนั้น เขาก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว

ส่วนคำบรรยายชีวประวัตินั้นละเอียดและเร่าร้อน

ราวกับว่าในแต่ละตัวอักษรที่เขียนอย่างวิจิตรบรรจงนั้น แฝงไปด้วยความรู้สึกเสียดาย อาลัย และตื่นตะลึงในตัวตน!

ความเคารพยกย่องของผู้จารึกป้ายสุสาน ถึงกับเหนือกว่าหลี่ฉุนเซี่ยวซะอีก!

"อรหันต์ผู้ละกิเลส... ขออภัยที่ล่วงเกิน!"

หลี่มู่ประสานมือและโค้งคำนับ

เขาเดินอ้อมป้ายสุสาน

โครม!

หมัดหนึ่ง แล้วก็อีกหมัดหนึ่ง โจมตีลงบนสุสานที่เป็นเนื้อเดียวกันและใสกระจ่าง

หลังจากโจมตีไปหลายสิบหมัด สุสานก็พังทลายลง

เมื่อหลี่มู่กวาดเศษซากออก ลางสังหรณ์ในใจก็ปรากฏขึ้นมาทันที

"มีบางสิ่ง..."

หลี่มู่หรี่ตาลงเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายวาววับ

ตรงหน้าคือโลงศพไม้สีเหลือง ไม่ทราบว่าทำจากวัสดุอะไร แต่โลงศพยังคงรักษาสภาพความสมบูรณ์เอาไว้ได้

ชายหนุ่มค่อย ๆ เปิดฝาโลงอย่างระมัดระวัง… สีขาวของบางสิ่งปรากฏขึ้นในสายตาของเขาเป็นอันดับแรก

หลังเปิดออก

ภายในโลงศพมีโครงกระดูกสีขาวนอนอย่างเรียบร้อย

โครงกระดูกสีขาวซีดกลับมีประกายระยิบระยับแฝงอยู่ ราวกับหยกที่ซ่อนความงดงามเอาไว้

"ถึงกับมีโครงกระดูกที่สมบูรณ์..."

"นี่คือความพิเศษของนักรบระดับสิบหกเหรอ?"

ใต้กระดูกแขนขวามีหนังสือเล่มหนึ่ง ที่เย็บเข้าเล่มและมีสีเหลืองซีดเล็กน้อย

"บันทึกเหรอ?"

หลี่มู่ยื่นมือไปหยิบ สัมผัสในชั่วขณะนั้นไม่ได้หายไป

นี่เป็นของที่มีตัวตนจริง!

สมุดบันทึกที่ได้มานั้นค่อนข้างลื่นมือ มันไม่เหมือนกระดาษ แต่คล้ายกับหนังบางชนิด

บนปกมีสองตัวอักษรขนาดใหญ่ที่เขียนอย่างวิจิตร

 ‘บันทึก’ 

ลักษณะของตัวอักษรราวกับมังกรเหินและหงส์ร่ายรำ ดั่งลมพัดยอดหญ้าพลิ้วไหว

ท่วงท่าอิสรเสรีและไม่ยึดติดกับรูปแบบใด

ความรู้สึกอันยิ่งใหญ่ปรากฏขึ้นอย่างแผ่วเบา

"อักษรโบราณ อ่านออก..."

หลี่มู่เพิ่งคิดจะเปิดอ่าน แต่กลับรู้สึกถึงความเบาสบายบางอย่างขึ้นมาทันที พร้อมกับสมองที่เริ่มมึนงงขึ้นมา

เขารีบเก็บ ‘บันทึกของอรหันต์’ เอาไว้ แล้วก้มตัวคำนับต่อโครงกระดูกสีขาวนั้น

หลังจากก้มตัวลง หลี่มู่ก็สูญเสียสติไปในทันที

...

ทันใดนั้นเขาก็ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว

สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานห้องนอนที่คุ้นเคย

"กลับมาแล้ว..."

สิ่งแรกที่หลี่มู่ทำคือตรวจสอบแหวนหยกบนนิ้ว และบันทึกประจำวันของอรหันต์ทันที

ทั้งหมดยังอยู่!

"โชคดีไม่น้อย คราวนี้ได้มาสองอย่าง"

หลี่มู่อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก

จากนั้นเขาก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะพิจารณาสิ่งที่ได้มาในครั้งนี้

แต่กลับหยิบอุปกรณ์อัดวิดีโอขึ้นมาทันที

กล้องหันไปทางเตียงของตนเอง

วิดีโอบันทึกเพียงชั่วโมงกว่าเท่านั้น!

นอกหน้าต่างยังคงมืดสนิท

"เป็นไปได้อย่างไรที่จะผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วโมง..."

แม้ในสุสานนั้นจะไม่มีสิ่งใดให้เทียบเคียง

แต่จากความรู้สึก เขาอยู่ที่นั่นอย่างน้อยห้าถึงหกชั่วโมง!

"เวลาในความฝันกับความจริงแตกต่างกันงั้นเหรอ?"

หลี่มู่กดเปิดวิดีโอด้วยความสงสัย

เริ่มดูตั้งแต่ต้น

เขานอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างสงบ

ไม่นานตนก็หลับไป

จากนั้น…

หลี่มู่ตกใจจนรูม่านตาหดเล็กลงทันที

ภายในวิดีโอ ร่างของเขาหายวับไปในทันทีที่หลับสนิท!

หายไปในชั่วพริบตา ราวกับว่าไม่เคยปรากฏอยู่ที่นั่นมาก่อนเลย!

ชายหนุ่มรีบเลื่อนวิดีโอไปยังช่วงสุดท้ายด้วยความไม่อยากเชื่อ

ในช่วงท้าย ร่างกายของเขาปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน ผุดขึ้นมาจากความว่างเปล่า!

ไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ เลย!

แม้แต่ความผิดปกติเพียงน้อยนิดก็ไม่มี!

เหมือนกับตอนที่เขาหายตัวไปไม่มีผิด!

หลี่มู่ดูวิดีโออีกหลายครั้ง

ในที่สุดเขาก็ยอมรับความจริง!

นั่นไม่ใช่ความฝัน!

แต่เป็นสุสานที่มีอยู่จริง!

สุสานที่ลึกลับเป็นอย่างยิ่ง!

การที่ตนเข้าไปในสุสานนั้นไม่ใช่การเข้าสู่ความฝัน!

แต่ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด เขาจึงถูกส่งไปยังสุสานนั้นในชั่วพริบตา แล้วกลับมาทันที!

"นี่มัน..."

หลี่มู่ยังคงรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง

เขาเดินทางข้ามกาลเวลา หรือข้ามมิติกันแน่?

อีกทั้งการข้ามมิติก็เกิดขึ้นโดยที่ตนเองไม่รู้ตัวเลย และยังเป็นไปตามเวลาที่กำหนดอีกด้วย...

ขณะที่หลี่มู่ยืนยันกับตนเองว่าสุสานนั้นเป็นของจริง

จู่ ๆ ข้อมูลบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในความคิดของหลี่มู่

สุสานเทพ!!!

ที่นั่นมีชื่อว่าสุสานเทพ!

ระยะเวลาที่เขาสามารถอยู่ในสุสานเทพได้นั้น ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของตัวเอง

และความจริงแล้วการไหลของเวลาระหว่าง สุสานเทพกับโลกแห่งความเป็นจริงนั้นแตกต่างกัน

ปัจจุบัน อัตราส่วนอยู่ที่ประมาณห้าต่อหนึ่ง!

ข้อมูลนั้นสั้นกระชับ มันมีเพียงเท่านี้

 [1] ไร้กษัตริย์เหนือเซียง ไร้ขุนศึกเทียบเคียงหลี่ เป็นสำนวนจีนที่สรรเสริญสองบุคคล ที่ได้รับการยกย่องว่ามีความสามารถยอดเยี่ยมในประวัติศาสตร์จีนอย่างเซี่ยงอวี่ (项羽) และ หลี่ฉุนเซี่ยว (李存孝)