ปมปริศนา ท้าความตาย

                บทส่งท้าย

            ณสถานที่แห่งหนึ่ง แสงแดดยามเย็นได้ส่องทะลุผ่านกิ่งก้านของใบเมเปิ้ลสีแดงสดจนดูเหมือนเกิดแสงประกายจ้าออกมาจากตัวหีบเก่าๆที่ตั้งตระหง่านเอาไว้ราวกับเล่นกล

                มันเหมือนกับแสงที่ตอบรับคำขอของใครบางคนสำเร็จลุล่วงสายลมโหมกระหน่ำจนกิ่งก้านสั่นไหวไปตามแรงลมหลังจากสิ้นแสงยามเย็นตัวหีบเก่าก็กลับมาสู่สภาพปกติดังเดิม

                “หรือว่าเราจะตาฝาดไปกันนะ”

                พนักงานซึ่งทำหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยของสถานที่ขยี้ตาตัวเองหลายทีหลังจากเห็นปรากฏการณ์แปลกประหลาดราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน

                “เฮ้ จะมัวชักช้ายืดยาดอยู่อีกนานมั้ย?เดี๋ยวก็ทิ้งไปเสียหรอก”

                เสียง๻ะโ๠๲ดังมาจากท่าเรือซึ่งอยู่ไม่ไกลพนักงานหนุ่มมองไปยังท่าเรือสลับกับต้นเมเปิ้ลหลายครั้งก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปหาเพื่อนร่วมงานทันที

                “รอกันก่อนสิ!”

                ความเงียบงันกลับมาสู่ดังเดิมอีกครั้งภายใต้กล่องหีบซึ่งมีแผ่นกระดาษคำขอมากมายหลายอย่างถูกใส่เอาไว้ มีเพียงกระดาษสองแผ่นที่ส่องแสงอ่อนๆออกมาราวกับตอบรับคำขอของทั้งคู่เรียบร้อย

                ไม่มีใครรู้ถึงคำขอในกระดาษทั้งสองแผ่นนั้นนอกจากเ๯้าตัวและสิ่งอัศจรรย์บางอย่างเท่านั้น

                ไม่มีใครรู้

                END