ตอนที่ 17 เหตุจูงใจในการฆ่า (1)
แม่ชีน้อยมองเว่ยเซิ่งแวบหนึ่งกัดริมฝีปากแล้วกล่าวต่อไปว่า “ตอนนั้นชวีเอ๋อร์สาวใช้ข้างกายของฮูหยิน และจือหลานสาวใช้ข้างกายของคุณหนูใหญ่ต่างก็ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือเสียงดังจากนั้นจึงมีคนมาที่สระบัวเพื่อช่วยเว่ยฮูหยิน หม่อมฉันอาศัยจังหวะนี้ขึ้นไปบนฝั่งเพื่อกลับที่
พัก แต่ว่า...”แม่ชีน้อยกัดริมฝีปากอีกครั้งแล้วมองไปที่เจียงอวิ่นจือ “แต่ว่า ระหว่างทางกลับ หม่อมฉันเห็นเขาใช้เชือกเส้นหนึ่งรัดคอคุณหนูใหญ่จนตายแล้วนำศพขึ้นไปแขวน จัดฉากว่านางผูกคอฆ่าตัวตาย”
“เจ้า...”เว่ยเซิ่งขบฟันแน่นพลางกล่าวอย่างดุดัน แต่เขาจะพูดอะไรได้ สิ่งที่แม่ชีน้อยนางนี้กล่าวมาเป็นความจริงตอนนั้นเขาตรวจสอบละเอียดแล้วแท้ๆ ว่ารอบด้านไม่มีใคร เหตุใดถึงได้ถูกแม่ชีน้อยนางนี้เห็นเข้าทั้งสองครั้งหรือนี่คือสิ่งที่เรียกกันว่าลิขิตสวรรค์ ยามนี้เขารู้สึกสิ้นหวังและขัดเคืองใจเป็นอย่างมาก
“ตอนนั้นเขาตื่นตระหนกเกินไปจึงไม่ทันสังเกตเห็นหม่อมฉันหม่อมฉันรอจนเขาจัดการเสร็จจึงรีบร้อนวิ่งกลับไป”
“ท่านอ๋อง! หม่อมฉันเพียง...เพียงหวาดกลัวเกินไป หม่อมฉัน...ขออภัยด้วยเพคะ!” อย่างไรเสียนางก็ยังเป็นแค่เด็กสาวอายุสิบปีคนหนึ่งเท่านั้นต้องมาพบเจอเรื่องโหดร้ายเช่นนี้ นางอาจจะตกใจมากจริงๆ เว่ยเยียนหรานส่ายศีรษะพลางทอดถอนใจนางเกลียดแม่ชีน้อยนางนี้ไม่ลง แต่ก็ยกโทษให้ไม่ได้เช่นกัน
“เว่ยเซิ่ง!” เจียงอวิ่นจือเอ่ยเสียงดัง “เจ้ายังมีอะไรจะกล่าวอีกหรือไม่”
เว่ยเซิ่งลอบมองเซียวถิงหลานอีกครั้งแต่กลับพบว่านางเพียงมองมาที่ตนอย่างเย็นชาส่วนเว่ยเส่าชิงก็แสดงท่าทีเจ็บปวดทรมานราวกับอยากจะลงโทษเขาให้หนักเขารู้ว่าตนเองถูกทอดทิ้งเสียแล้ว เมื่อนึกถึงบุตรชายและมารดาของตนที่บ้านเขาก็กัดฟันแล้วโขกศีรษะลงไปบนพื้นอย่างแรง “ใช่! กระหม่อมเป็นคนฆ่าเว่ยฮูหยินเอง!”
“เจ้า!” เว่ยเส่าชิงผลักเซียวถิงหลานออกอย่างไม่สนใจภาพลักษณ์ แล้วเข้าไปเตะเว่ยเซิ่งจนล้มลง“เดรัจฉาน เหตุใดเจ้าต้องฆ่าฮูหยินและทำร้ายเยียนหรานด้วย ข้าปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนพี่น้องแท้ๆมาโดยตลอด ฮูหยินยิ่งปฏิบัติต่อพวกเจ้าราวกับญาติสนิท แต่เจ้าเจ้ากลับทำเรื่องโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้ได้ ไม่ละอายใจต่อข้าหรืออย่างไร”
“ท่านพี่!” เซียวถิงหลานรีบรุดหน้ามาประคองเว่ยเส่าชิงที่หน้าแดงด้วยความโกรธ “ท่านใจเย็นๆก่อน อย่าไปทะเลาะกับคนแบบนี้เลย! ในเมื่อตามหาตัวคนร้ายตัวจริงพบแล้วพี่หญิงที่อยู่บนสวรรค์ก็คงนอนตายตาหลับ เพียงแต่หลายวันมานี้ช่างไม่ยุติธรรมกับหรานหรานผู้น่าสงสารของข้าเลย!”
เว่ยเยียนหรานมองคู่สามีภรรยาที่กำลังเล่นละครราวกับรอบข้างไม่มีผู้คนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์พลางนึกชมพวกเขาจากใจจริงไปหลายครั้ง! เว่ยเซิ่งรับความผิดทั้งหมดคนเดียวส่วนพวกเขาทั้งสองคนล้วนเป็นผู้ไม่เกี่ยวข้อง วางแผนได้ดี! สมเป็นยอดฝีมือจริงๆ
“เหตุใดเจ้าต้องฆ่าท่านหญิงอิ๋นจู”เจียงอวิ่นจือไม่สนใจพวกเว่ยเส่าชิง เขาเพียงมองแล้วเอ่ยถามเว่ยเซิ่ง
“เพราะกระหม่อมเคยเอ่ยกับฮูหยินหลายครั้งว่าอยากให้คุณหนูใหญ่สมรสกับบุตรชายของกระหม่อมอย่างไรพวกเขาสองคนก็เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่ยังเล็ก แต่ไม่ว่าอย่างไรฮูหยินก็ไม่ยินยอมนางยังกล่าวอีกว่าบุตรชายกระหม่อมเป็นคางคกที่อยากลิ้มรสเนื้อหงส์[1] กระหม่อมคับแค้นใจยิ่งนักจึงอาศัยโอกาสช่วงที่คุณหนูใหญ่กับเซียวอี๋เหนียงมาที่อารามฉืออวิ๋นสังหารนางเสีย จากนั้นก็ป้ายความผิดให้คุณหนูใหญ่หากบุตรชายของกระหม่อมไม่ได้ ใครก็อย่าหวังว่าจะได้นางไป!” เว่ยเซิ่งมองเว่ยเยียนหรานแล้วกล่าวออกมาอย่างดุดัน
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
[1]คางคกที่อยากลิ้มรสเนื้อหงส์ เป็นสำนวนที่หมายถึงชายต่ำต้อยผู้หมายปองหญิงสูงศักดิ์
72K
