"เช้าวันรุ่งขึ้น"
แสงแดดอ่อนๆของเช้าวันใหม่ ตะวันลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่ระบมไปทั่วร่างเล็ก โอ้ย!! เสียงร้องเบาๆด้วยอาการเ็ป ฮึก!!
ไล่มองสำรวจไปตามร่างกายของตนเอง ล่องรอยของความโหดร้ายที่ตนได้รับจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็มารดาของตนนั้น
"ทำไมนะ ทำไมกัน แม่จ๋าถึงไม่ใจดีกับตะวันบ้างเลย" ตะวันบ่นเอ่ยระคนปนความน้อยเนื้อต่ำใจ
ั้แ่เล็ก จนเติบโตจำความได้ ตะวันแทบไม่เคยได้รับความรัก ความอบอุ่นจากผู้เป็แม่เลย มีแต่ความเ็ป คำด่าถ่อ และความเกลียดชังที่ตะวันรับรู้ความรู้สึกจากคนเป็แม่เท่านั้น
แต่ถึงอย่างไร ตะวันก็ยังคงรัก และเชื่อฟังผู้เป็แม่ของตนมาตลอด และไม่เคยปริปากเอ่ยถามถึงผู้เป็บิดาให้คนเป็แม่ต้องเ็ปใจ ตะวันไม่รู้เกี่ยวกับผู้เป็บิดาเลยและไม่กล้าเอ่ยถามความจากผู้เป็แม่ แม้แต่รูปซักใบตะวันก็ไม่เคยได้เห็น
ว่าพ่อของตะวันนั้นเป็ใคร รูปร่างหน้าตาเป็แบบไหน แล้วผู้เป็พ่อนั้นไปอยู่ที่ใด ด้วยความว่ากลัวคำถามของตนเองจะไปถามกระทบกระเทือนจิตใจของผู้เป็แม่
เมื่อนึกได้เช่นนั้น หยดน้ำตาของความเศร้าเสียใจก็เอ่อไหลเป็ทางยาวอาบสองแก้มใส ปนเสียงสะอึกสะอื่น
ฮึก!! "พ่อจ๋า พ่อไปอยู่ที่ไหน ทำไมถึงทิ้งตะวันกับแม่จ๋าไว้แค่สองคน ฮือๆๆ คนใจร้าย"
ติ้ง ติ้ง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น
พรึ่บ!! หื้ม?
น้ำอิง :Good morning จร้า หนุ่มๆตื่นกันหรือยัง
น้ำอิง เพื่อนสนิทของตะวัน หญิงสาวคนเดียวในกลุ่ม เธอมีนิสัยน่ารัก รักเพื่อนฝูงพร้อมปกป้องทุกคนที่เธอรัก ออกมีนิสัยแก่นแก้ว ขี้เล่น ไม่ยอมคน เธอมีผมดกดำ ผมยาวประมาณปะบ่า ดวงตากลมโตใสปานลูกแก้ว ร่างสูงบางสมส่วน ผิวสีน้ำผึ่งเนียนใส ปากอวบอิ่มได้รูป
ร่างเล็กใช้นิ้มเรียวยาวยกขึ้นมาปัดน้ำตาอย่างลวกๆ พร้อมทั้งหยิบยกโทรศัพท์ที่ว่างไว้ข้างลำตัวยกขึ้นมาพร้อมกับเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านแล้วพิมพ์ตอบกับเพื่อนสนิทสาว
ตะวัน :เราตื่นแล้วน๊า กำลังจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวคร๊าบ...
น้ำอิง :แล้ว... ชา อ่ะ ตื่นยัง ไม่เห็นตอบ!!! นายบัญชา ตื่นหรือยัง โว๊ยยย
ตะวัน :เงียบแบบนี้ คือ ยัง?
บัญชา :ตื่นแล้ว โว้ย!!! พึ่งออกจากห้องน้ำ
บัญชา ชายหนุ่มหุ่นนายแบบ สูงโปร่ง ผิวขาวซีด สีผมควันบุหรี่ ดวงตาตี่เล็กชั้นเดียว ตามสไตล์หนุ่มตี๋ลูกเ้าสัว จมูกโด่งคมเป็สัน เหมือนหลุดออกมาจากซีรี่ย์จีน อย่างไรอย่างนั้น
น้ำอิง :แหม่!! ใครจะรู้ ไม่เห็นตอบมา
บัญชา:เอ่อๆ @ ตะวัน รีบๆเลยนะเดี๋ยวเราไปรับ
ตะวัน : อ่ะเค รีบแล้ว คร๊าบ แค่นี้
น้ำอิง : เจอกันที่ มอ นะ จบแยก!!!
พรึ่บ!!! ตะวันกดปิดและว่างมือถือไว้ข้างลำตัว ในขณะที่กำลังจะลุกจากที่นอนอยู่นั้น พลั้นห้องทั้งห้องก็หมุนราวกับเครื่องเล่นม้าหมุนในสวนสนุก
ตะวันทิ้งตัวลงนอนราบไปกับที่นอนอีกครั้ง พร้อมกับพยายามสายหัวไปมา สายตาพยายามโฟกัสกับสิ่งรอบข้าง
"อ่า ตัวร้อน สงสัยพิษไข้คงเล่นงานเขาเข้าแล้วซินะ"
เฮ้อ!! ตะวันถอนหายใจออกมา พร้อมกับพยายามลุกจากที่นอนอีกครั้ง เมื่อลุกได้แล้วก็เดินหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป พรึบ! ปัง!!
หลังจากร่างเล็กทำธุระส่วนตัวรีบร้อยแล้ว สายตาพยายามสอดส่องมองหาผู้เป็แม่ แต่ก็ไร้เงาของผู้เป็มารดา
" เมื่อคืนแม่กลับมาตอนไหนนะ" ด้วยความเหนื่อยล้าทำให้ตะวันเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว พอรู้สึกตัวอีกทีก็เช้าตรู่แล้ว
" คงไปทำงานที่คฤหาสน์แล้วแน่ๆเลย" ตะวันเอ่ยปากพูดกับตัวเอง พร้อมกับขาเรียวที่ก้าวออกมาจากห้องพักที่มีไว้สำหรับคนงาน หรือเรียกง่ายๆว่าคนรับใช้นั้นแหละ พร้อมกับไม่ลืมที่จะล็อคประตูห้องของตน
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ร่างเล็กก็ได้เดินออกมาจากห้องพัก เพื่อที่จะเดินไปรอบัญชามารับที่หน้าคฤหาสน์หลังงาม
ระหว่างทางที่เดินต้องผ่านดอกไม้ ดอกประดับที่ถูกจัดตกแต่งอย่างสวยงามลากยาวไปทั่วทุกบริเวณ ที่เป็พื่นที่ว่างปราศจากสิ่งก่อสร้าง ตกแต่งประดับประดาอย่างสวยงาม ขณะที่บางจุดก็มีรูปปั้นศิลปะราคาแพงตั้งตะหง่านเหมือนในนิยายเ้าหญิงที่ร่างเล็กชอบอ่านเป็ประจำ
ระหว่างที่เดินชื่นชม ความงามของในบริเวณรอบข้างอยู่นั้น
ปรื้น!!! ปื้ด!! เอี้ยด!!!!!
เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น ร่างเล็กเมื่อได้ยินเสียงก็ได้หันหลังไปมองพร้อมกับที่มีรถยนต์คันหรูพุ่งเข้ามาพยายามเฉียวชนร่างเล็กของชายหนุ่ม
พรึ่บ!!! อ๊ะ!!!
พรึ่บ!!! อ๊ะ!!!
"ตะวัน!!!!" เสียงะโเรียกด้วยความตื่นตระหนกใ ของชายสูงวัย 65 คนงานที่มีหน้าที่ดูแลสวนของคฤหาสน์หลังใหญ่โต
"ตะวันเอ็งเป็ยังไงบ้าง าเ็ตรงไหนหรือปล่าว" ชายสูงวัยถามไถ่ด้วยความรู้กังวลและเป็ห่วงเด็กหนุ่มตรงหน้า ที่เค้านั้นเห็นเหตุการณ์ั้แ่แรกเริ่ม
" เอ่ยะโเรียกด้วยความใพร้อมกับสองขาที่วิ่งเข้าไปหาเด็กหนุ่มตรงหน้าจนลืมอายุของตนเอง
" ตะวันไม่เป็อะไรมากครับลุงทบ แค่แขนถลอกนิดหน่อยเองครับ" ร่างเล็กเอ่ยบอกกับชายสูงวัยตรงหน้า
ตะวันเมื่อได้ยินเสียงรถหรูแล่นเข้ามาทางตนพร้อมกับเสียงบีบแตรถดังลั่น เมื่อหันหลังไปก็พบเข้ากับรถที่กำลังแล่นพุ่งเข้ามาหาตน จึงะโหลบรถได้ทันท่วงที
แต่ขณะโดดหลบรถนั้นร่างเล็กก็ได้ล้มกลิ้งผิวขลูดไปกับพื้นผิวถนนคอนกรีตภายในรั่วคฤหาสน์หลังงาม ทำให้เนื้อตัวถลอก
จิ!!! พรึ่บ!! ปึก!
เสียงจิปากในลำคอบ่งบอกได้ถึงความไม่พอใจของเ้าของรถคันหรูยี่ห้อดัง รถสปอร์ทสีแดงคันงามถูกเปิดและปิดประตูรถ พร้อมกับขาขาวเรียวยาวสวมใส่รองเท้าสันสูงแบรนด์เนม
"นับหนึ่ง" บุตรสาวคนเดียวของนักธุรกิจร้อยล้าน เธอเป็หญิงสาวน่าตาดี สะสวยดวงตาคมเฉียว รูปร่างมีส่วนเว้าส่วนโค้ง เส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้ม ปากแดงได้รูป
"ตายแล้ว!!! ตะวันเป็อะไรหรือปล่าว หนึ่งขอโทษนะ หนึ่งไม่ทันได้เห็นว่ามีคนเดินอยู่น่ะ"
ร่างบางเอ่ยปากแสร้งขอโทษแสดงความเป็ห่วงเป็ใย พร้อมกับเดินเข้าไปยืนมือเรียวสวยจับเข้ากับข้อศอกของตะวันที่มีแผลถลอกจากการโดดหลบรถของนับหนึ่งเมื่อสักครู่
"อ โอ้ย!!! ตะวันร้องเสียงหลงด้วยความเ็ปที่เกิดจากแรงบีบของร่างบาง
"!เอ๊ะ? ขอโทษที่นะตะวัน คือหนึ่งไม่ได้ตั้งใจโดนนะ"แอบยิ้มมุมปากเล็กน้อย
ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่ง ตรงมาทางที่พวกเขายืนอยู่
" เกิดอะไรขึ้น!! เสียงดังเอะอ๊ะเข้าไปถึงข้างใน" สองร่างเดินมาหยุดตรงหน้าของพวกเขา
"ว่าไง!!! นายทบ มันเกิดอะไรขึ้นห๊ะ!! "
" เอ่อออ ค.. คือว่า ยังไม่ทันที่ชายสูงวัยจะปริกปากพูดเล่าเื่ออกมา ก็มีเสียงแทรกขึ้นมาขณะนั้น
"คุณแม่ค่ะ คือหนึ่งเกือบขับรถชนตะวันค่ะ ต.. แต่ว่าหนึ่งไม่ได้ตั้งใจขับชนตะวันนะคะ น.. หนึ่งไม่ทันเห็นตะวันเดินอยู่ตรงนี้ค่ะคุณแม่ ร่างบางแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปานจะร้องไห้
ทบ ชายสูงวัยหันหน้ามองน้ำเสียงที่แทรกเข้ามาพร้อมกับเจอสายตาดุดัน ส่งออกมากดดันเชิงขู่เป็นัยให้ชายสูงวัยเงียบปากไป
ด้วยความกลัวว่าถ้าหลุดพูดอะไรที่จะไปทำให้เ้านายไม่พอใจแล้วจะทำให้อนาคตของตนต้องลำบาก จึงได้แต่หลูบตาต่ำก้มหน้าเงียบ
"คุณหนูเป็อะไรไหมค่ะ" หญิงสาววัย40ปีเอ่ยกล่าวด้วยความเป็ห่วงพร้อมกับรีบเดินตรงเข้าไปหมุนตัวไปทางซ้ายที ขวาที เพื่อมองหาอาการาเ็ของหญิงสาว
"อี๊ นิป้าค่ะ มือของป้าไปหยิบจับอะไรมาบ้าง อย่าเอามือสกปรกมาแตะต้องตัวของหนึ่งค่ะ หนึ่งไม่ชอบ (อิบ้า อิคนรับใช้ชั้นต่ำอย่าสะเออะมาแตะต้องตัวฉัน นับหนึ่งคิดในใจทั้งที่อยากจะกรี๊ดมันออกมาให้สุดเสียง)
" ป.. ป้า ขอโทษค่ะคุณหนู ป้าแค่เป็ห่วงคุณหนูแค่นั้นเองค่ะ" หญิงสาววัย40 เอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงผิดหวังปนน้อยใจที่โดนร่างบางตรงหน้าตำหนิ
ตะวันที่ยืนมองทั้งคู่ด้วยความสับสน ปนน้อยใจ อยู่ๆ ดวงตาก็ร้อนผ่าวอ่อคลอไปด้วยน้ำสีใส ทำไมกันนะ ทำไมกันแม่จ๋าถึงไม่ห่วงน้องตะวันแบบนั้นบ้าง ทำแม่จ๋าไม่เดินเข้ามาถามน้องบ้างว่าเป็อะไรไหม าเ็ตรงไหนหรือปล่าว
ตะวันได้แต่คิดและแอบกลืนก้อนคำถามลงคอไปเพื่ออดกลั่นไม่ให้ตัวเองต้องเ็ปไปมากกว่านี้
"เอาหล่ะๆ ถ้าลูกไม่เป็อะไรก็ดีแล้วแม่ใหมดเลยลูก แล้วหนูตะวันล่ะเป็อะไรหรือปล่าว าเ็ตรงไหนไหม" มนทา หญิงสาววัยกลางคน อายุสี่สิบปลายๆ แต่ยังคงสะสวย สง่างามอ่อนกว่าวัย เอ่ยถามตะวันเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความเป็ห่วง
"ม.. ไม่เป็ไรครับคุณผู้หญิง ผมไม่ได้เป็อะไรมากครับแค่ถลอกนิดหน่อยเองครับ"
เด็กหนุ่มตรงหน้าเอ่ยปากพร้อมแสดงท่าทางน้อมน้อมต่อคุณผู้หญิงของบ้าน
"ไปหาหมอดีกว่าไหมตะวัน เผื่อมีอะไรแตกหักคุณหมอจะได้....
" โอ๊ยย!! คุณผู้หญิงค่ะ ไอ้ตะวันมันหนังหนาจะตายแค่นี้มันไม่เป็อะไรหรอกค่ะ"
ยังไม่ทันที่มนทาจะพูดจบ ก็มีเสียงแว๊ดเข้ามาแทรก ทำให้คนที่พูดอยู่นั้นชะงักไป พร้อมกับหันหน้าไปมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่กำลังยืนก้มหน้าไหล่สั่น
"ฮึก อึก" เสียงกลั่นสะอื่นของร่างเล็กที่พยายามก้มหน้าต่ำไม่ให้ใครเห็นน้ำตาสีใสที่อาบสองแก้มใส (แม่จ๋าจะรู้ไหมนะ ทุกคำพูด ทุกการกระทำมันทำให้ตะวันเ็ป)
***********************************
โอ้ยลูก น้องตะวันน่าสงสารมีแต่คนรังแกน้อง
291
![เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784525913_35965405.webp)
