คีตะกลับถึงบ้านอาบน้ำเรียบร้อยก็มากระโจนตัวลงโซฟาเบดห้องนั่งเล่น เขาหยิบขวดน้ำหวานขึ้นมาดื่มก็ทำให้นึกถึงใบหน้าของใครคนหนึ่ง
"น้ำหวาน" เสียงแว่วผ่านหูเขา
"น้องน้ำหวานน่ารักดีนะ" เขานึกถึงน้ำหวานคนที่เป็ทีมงานในกองถ่ายละคร
"ไปหาน้ำหวาน" เสียงนั้นกระซิบที่ข้างหู
"น้ำหวานอยู่ไหนนะ พรุ่งนี้หาโอกาสคุยด้วยดีกว่า" เสียงที่ลอยมาโน้มน้าวให้เขาเกิดความคิดถึงสาวน้อยคนนั้น คีตะไม่เคยทำตัวเป็สมภารกินไก่วัดแต่ครั้งนี้ กลับรู้สึกร้อนรุ่มอยากเจอแต่หน้าเธอคนนี้เป็พิเศษ
.......................
"น้ำมนต์เป็ไงบ้างจ๊ะ ทำงานกับซุปตาร์ของพี่" แพรวพราวโทรหามนต์ชญาถามไถ่
"อยากรู้เื่คนหรือเื่ผีก่อนดีคะพี่แพรว"
"ห๊ะ! เจอผีอีกแล้วหรือ" แพรวพราวยังทำใจไม่ได้กับการเจอผี
"ใช่ค่ะ คราวนี้ตัวใหม่ ปกติคุณคีตะเขามีศัตรูที่ไหนบ้างหรือเปล่าคะ"
"มีอะไรหรือจ๊ะ ทำไมถึงถามแบบนี้"
"น้ำมนต์คิดว่ามันต้องมีคนส่งิญญาพวกนี้มาค่ะ"
"ถ้าคนหมั่นไส้มันก็มีบ้างเป็เื่ธรรมดานะแต่ถึงขั้นเกลียดแล้วอยากเล่นงานเขาพี่เองก็นึกไม่ออกว่าจะมีได้ อย่างมากก็พวกเกรียนคีย์บอร์ด โรคจิตมากกว่า"
"เป็ไปได้ไหมที่ตาคีย์อาจจะเผลอไปลบหลู่อะไรเข้าแล้วมันตามมา" แพรวพราวรู้นิสัยที่คนอย่างคีตะไม่เชื่อเื่เหนือธรรมชาติอาจจะมีปากพล่อยไปบ้าง
"ก็อาจเป็ได้ค่ะ แต่เซ้นส์น้ำมนต์บอกว่ามันมีคนส่งมาโดยตรง"
"แล้วเราจะรู้ได้ยังไงจ๊ะ"
"นั่นแหล่ะค่ะที่น้ำมนต์คิดไม่ตก แต่ปล่อยๆไปก็ดีนะคะน้ำมนต์เริ่มจะหมั่นไส้เต็มทีทั้งขี้เก๊กทั้งปากร้าย"
"โอ๊ะ! ไม่ได้เด็ดขาด เดี๋ยวงานหายจ้ะ" แพรวพราวไม่ตกหล่นเื่ผลประโยชน์
"คอยดูนะถ้าปากเสียกับน้ำมนต์มากๆน้ำมนต์จะส่งผีไปหักคอ"
"ฮะๆๆ งั้นเื่คนพี่คงไม่ต้องถามแล้วมั้งจ๊ะว่าทำงานด้วยกันเป็ยังไงบ้าง" แพรวพราวหัวเราะแห้งๆ
..................
"อีชบา เอ็งไปเรียกมันให้ตามเอ็งออกไปให้ได้ แล้วกลับมารายงานข้าด้วยว่าไอ้อีหน้าไหนมันมีของดีช่วยมันเอาไว้" ชายชุดดำสั่งิญญานังชบาด้วยจิตในท่านั่งสมาธิและสองมือพนม
ิญญาชบากลับมารายงานเื่ราวและเมื่อได้รับคำสั่งใหม่ิญญาก็กลายเป็ควันสีดำค่อยจางหายไป
...............
"เพล้ง!" เสียงจานหลุดออกจากมือแล้วร่วงหล่นจนแตก
"น้ำมนต์" ทันทีที่จานหล่นแตกสิ่งแรกที่บุญล้อมนึกถึงคือลูกสาวคนเดียวของเขา
บุญล้อมเดินไปที่หน้าหิ้งพระจุดธูปไหว้พระแล้วนั่งทำสมาธิสักครู่ก็ลืมตาขึ้นมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
"ตื๊ดดดด" บุญล้อมไม่รอช้าโทรหาลูกสาวทันที
"จ้าพ่อ" มนต์ชญารับสายอย่างไวเมื่อได้ยินเสียง
"เป็ไงบ้างลูกไม่ค่อยได้โทรหาพ่อเลย"
"แหมพ่อล้อมก็มีสปายสายสืบคอยรายงานแล้วตั้งสองตัวโทรทำไมให้เปลืองเงิน" เธอหมายถึงสองรักยมตัวจ้อย
"พ่อรู้สึกสังหรณ์ใจ เลยต้องโทรมาดูมาลูกพ่อยังสบายดีไหม" น้ำเสียงบุญล้อมฟังดูไม่ค่อยสบายใจเท่าไร
"ไม่มีอะไรหรอกจ้ะพ่อ น้ำมนต์สบายดีมีงานทำได้เงินดีด้วยนะ"
"ยังไงก็ระวังตัวด้วย ไม่ใช่แค่คน ระวังทุกๆอย่าง" บุญล้อมพูดเป็นัยๆ
"พ่อล้อมมีอะไรจะเตือนน้ำมนต์หรือเปล่าจ๊ะ" มนต์ชญาเริ่มเอะใจน
"สร้อยพระเอ็งยังใส่อยู่หรือเปล่าคาถายังท่องได้ไหม แล้วมีดหมอด้วย" บุญล้อมร่ายที่ละรายการ
"ทุกอย่างอยู่กับน้ำมนต์ครบจ้ะรวมถึงสติสัมปชัญญะของน้ำมนต์ก็อยู่ครบ" เธอกระเซ้า
"อย่าทำเป็เล่นไปเชียว คับขันเมื่อไรจงมีสติให้จริง" บุญล้อมสั่งเป็มั่นเหมาะเหมือนคาดการณ์แล้วว่าอาจจะมีเหตุเกิดขึ้น
"เออ พ่อ พูดถึงเื่นี้น้ำมนต์มีเื่แปลกจะเล่าให้พ่อฟัง"
"เื่อะไรว่ามา"
"คนที่น้ำมนต์ทำงานด้วยกับเขา เขามีอาการแปลกบ่อยๆเหมือนมีบางอย่างตามรังควาญเขาอยู่ น้ำมนต์ช่วยไล่ไปหลายทีแต่ก็ยังมาไม่จบสิ้น แถมเ้าตัวกลับไม่เชื่อเื่นี้อีก"
"เอ็งช่วยเท่าที่ช่วยได้พอ อย่าเอาตัวเข้าไปเสี่ยง เอ็งยังเด็ก หากสิ่งเหล่านี้มาจากคนมีวิชชาเอ็งจะซวยเอา"
"ซวยยังไงพ่อ"
"ก็ถ้ามันมาจากการที่มีคนส่งมา พวกนี้มันนกรู้ว่าใครเข้ามาขวางทางมัน มันก็จะเล่นงานเอ็งแทนน่ะสิ เอ็งทำได้แค่ป้องกันตัวแต่เอ็งยังกระดูกเบอร์เล็กนักที่จะไปต่อกรกับใครเขา"
"ไม่ต้องห่วงนะพ่อ น้ำมนต์เอาตัวรอดได้"
"สวดมนต์ทุกวันนะลูก" คำสั่งอีกอย่างที่เพิ่มขึ้นมา
"จ้าพ่อล้อม"
หลังจากวางสายบุญล้อมเธอก็นึกขึ้นได้ว่าแพรวพราวสั่งไว้เื่งานที่ต้องบอกกับคีตะ
"ฮัลโหล คุณคีตะ พรุ่งนี้กองถ่ายขอคิวด่วนมานะคะพี่แพรวสลับคิวกับอีกงานให้แล้วพรุ่งนี้เจอกันที่กองละครเื่เพื่อรักนะคะ" มนต์ชญาโทรรายงานคีตะถึงการเปลี่ยนแปลงงาน
"อืม เข้าใจแล้ว" เขาตอบรับเสียงเหนื่อยหน่ายซึ่งไม่รู้ว่าเหนื่อยงานหรือว่าเหนื่อยที่จะคุยกับมนต์ชญา
เขาโยนมือถือลงบนเตียงเมื่อกดวางสาย
"กองละครเพื่อรักหรือ งั้นแปลว่าก็ได้เจอกับน้ำหวานน่ะสิ" คีตะเปลี่ยนอารมณ์ยิ้มเล็กยิ้มน้อยขึ้นมา
............................
เมื่อถึงกองถ่ายละครเื่ที่ล็อคคิวด่วนตีตะเอาไว้ สิ่งแรกที่คีตะทำเมื่อมาถึงคือการชะเง้อหาใครบางคน
"ชะเง้อหาใครคะ คอยาวเป็ยีราฟแล้วค่ะ" มนต์ชญากัดเขาเมื่อพบหน้า
"ใครก็ได้ที่ไม่ใช่เธอคนอยากเจอดันไม่เห็นคนที่เห็นดันไม่อยากเจอ" คีตะตอกกลับ
"ชิ ไม่อยากเจองั้นหรือถ้าไม่ใช่เพื่อเงินคนอย่างมนต์ชญาไม่ง้อหรอก หล่อตายละ"
"น้ำหวาน" คีตะร้องเรียกเมื่อน้ำหวานเดินถือของผ่าน
"อ้าวพี่คีย์วันนี้มีถ่ายด้วยหรือคะ" น้ำหวานทำอินโนเซ้นส์
"ครับ พี่อยากเจอน้ำหวานพอดีเลย"
"อยากเจอน้ำหวานหรือคะ ล้อเล่นหรือเปล่า คนดังอย่างคีตะอยากเจอน้ำหวาน" เธอยิ้มเล่ห์มารยา
"หมั่นไส้ ที่แท้ก็จ้องจะงาบเด็กในกอง" มนต์ชญาค้อนใส่ทั้งคู่แต่ไม่มีใคสนใจเธอเพราะหยอดคำหวานใส่กันอยู่
"น้ำหวานจะว่าอะไรไหมครับถ้าพี่จะขอไลน์น้ำหวานเอาไว้"
"อุ๊ยด้วยความยินดีค่ะ"
"ทำอะไรกันน่ะคีย์" แพรวพราวผู้ทันเกมส์เสมอเดินมายืนจังก้าหน้าคนทั้งคู่
"พี่คีย์เขาขอไลน์น้ำหวานค่ะ" เธอลอยหน้าลอยตาตอบ
"เอาไลน์พี่ไปแทนแล้วกันนะจ๊ะน้ำหวาน" แพรวพราวทำท่าจะคว้ามือถือของน้ำหวานมา
"ไม่เป็ไรค่ะ น้ำหวานขอตัวก่อนนะคะพี่คีย์" เธอหันมาส่งสายตาเย้ายวน ถึงน้ำหวานจะเป็แค่ทีมงานในกองแต่หน้าตาเธอก็ใช่ว่าจะขี้ริ้วขี้เหร่เป็พริตตี้ได้ไม่ยาก ทีมงานด้วยกันเองก็คิดจะจีบเธออยู่หลายคนเช่นกัน
"คีย์ อย่าเพิ่งหาเื่สร้างข่าวนะ จะพาลชวดงานเอา" แพรวพราวบอกเสียงจริงจัง
"ครับ" คีตะตอบไปอย่างงั้นแต่สายตาไม่เกรงแพรวแพรวสักเท่าไรเหมือนโดนขัดใจ
"น้ำมนต์เวลาพี่ไม่อยู่ด้วย คอยดูคีย์ให้พี่หน่อย คีย์ไม่เคยเป็แบบนี้ เขาไม่ใช่คนจีบใครเรี่ยราด ออกจะไว้ตัวด้วยซ้ำนี่อะไรจะจีบเด็กในกอง" แพรวพราวหันมาพูดกับมนต์ชญาที่หน้าหงิกหน้างอ
"เขาคงอยากเปลี่ยนบรรยากาศมั้งคะพี่แพรว" มนต์ชญาประชด
"เพ้อเจ้อคีย์ไม่ใช่คนแบบนั้น อ้าวแล้วนีทำหน้าหงิกทำไมล่ะ หึงเขาหรือ" แพรวพราวแกล้งว่า
"หึงอะไรกันล่ะพี่แพรว หมั่นไส้สิไม่ว่า แต่ที่พี่แพรวพูดก็น่าสังเกตุนะคะ ยัยน้ำหวานนี่แหล่ะที่น้ำมนต์ััได้ว่าไม่ปกติ"
..................
6K
