“อื้อออ...”
ฉันบิดี้เี หยีตามองเพดาน ก็ต้องสะดุ้งจนแทบตกเตียงเพราะฉันลืมตัวว่าเข้ากะดึกอยู่นะสิ แถมนอนจนฟ้าสว่างอีกด้วย
“เวรละ กี่โมงแล้วเนี้ย”
ฉันวิ่งลงจากเตียง ไปคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะ
7.14
อ่า โล่งใจไป ยังไม่ถึงเวลาทำงานของพนักงานคนอื่นไม่งั้นฉันคงโดนฟ้องว่าแอบนอนในเวลางานแน่...ว่าแต่ไอ้คนดื้อ ไปไหนแล้วนะ
ฉันกดโทรศัพท์โทรหาตามชื่อ ‘เ้ากรรมนายเวร’ ของฉันทันที
< ...ครับๆๆ ตื่นมาก็คิดถึงเลยหรอครับ >
“คิดถึงบ้านนายสิแค่จะถามว่ากลับรึยัง”
< กลับแล้ว พึ่งถึงคอนโด >
“อืม แค่นั้นแหละ”
< เป็ห่วงหรอ >
“ไม่อ่ะ ไม่เลยสักนิด”
< เธอพูดแบบนี้ฉันก็เสียใจอยู่น้าาา >
“เื่ของนาย แค่นี่”
ตู้ด
ฉันกดตัดสายทันทีเพราะใจเต้นแรงกับน้ำเสียงหวานปนอ้อนของเขา ไม่นานก็มีข้อความตามมา
1 ข้อความ จาก เ้ากรรมนายเวร
< เดี๋ยวเที่ยงไปรับ อยู่รอด้วย ไม่งั้นฉันให้ประชาสัมพันธ์ประกาศหาเธอแน่>
สติค่ะ ดายอนสติอย่าหลวมตัวไปกับความรู้สึกบ้าๆ นั่นอีกนะ เธอลืมสิ่งที่ไอ้ชั่วนั่นทำแล้วหรอ ฉันเอามือตบหน้าตัวเองเบาๆก่อนจะตั้งสติไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วเตรียมมาทำงานต่อ
“มาแล้วครับบบ”
เสียงหล่อๆ ของพี่อุนกูดังขึ้น
“มาไวจังเลยค่ะ”
“พี่รีบมาเพราะจะได้แวะไปกินข้าวกับเราก่อนเราออกเวรน่ะ”
“แหะๆๆ วันนี้ดายอนคงไม่กินอาหารเที่ยงค่ะ เพราะมีธุระ”
“เอ๋ ไปเยี่ยมแม่หรอครับ”
“เอ่ออออ ค่ะ ..เยี่ยมแม่ค่ะ”
ฉันโกหกไป เพราะใครจะกล้าบอกล่ะว่ามีผู้ชายโรคจิตมารอรับ
ถึงเวลาออกเวรฉันรีบลาพี่อุนกูแล้วบึ่งออกไปหน้าบริษัททันทีเพราะกลัวไอ้บ้านั่นจะเข้ามารับถึงที่
“มาไวนี่”
“แห้กๆๆ ก็นาย อึก ว่าจะมารับนิ “
ฉันหอบแห้กจากการวิ่ง 100*100 มาหารถดำคันเดิม เ้าตัวยักไหล่ก่อนจะขึ้นไปนั่งในรถ
“ไปซื้อของเข้าห้องกัน”
“ห้ะ ฉันด้วยหรอ”
“อืม ก็เธอเป็แม่บ้านนิ ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าเธอต้องใช้อะไรบ้าง”
“เอ่อ งั้นขอกลับไปอาบน้ำก่อนได้ไหมตัวฉันเหม็นน่ะ”
เ้าตัวหันมามอง ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนจมูกแทบชนแก้มฉัน
ฟุดฟิด ๆ
...ทำจมูกอย่างกับหมาเลยแฮะ
“ไม่เห็นจะเหม็น”
“ก็ฉันเหม็นตัวเองนี่”
“ก็ได้ ให้เวลาครึ่งชั่วโมงนะี้เีรอ หิวข้าว”
“แล้วทำไมไม่กินก่อนมารับยะ”
“ก็อยากรอกินพร้อมเธอ..”
ฉันนั่งนิ่งเพราะกำลังรู้สึกหน่วงๆ กับคำพูดของเขา ทั้งๆ ที่มันก็เหมือนเป็คำพูดธรรมดานะแต่ทำไม ใจฉันพองโต ดีใจแปลกๆ ยังไงไม่รู้
“เป็ไรเงียบ”
“ปะ เปล่า”
“กำลังเขินหรอ”
“ก็บอกว่าเปล่า”
“แต่เธอหน้าแดงอยู่นะ”
“ฉันกั้นตดอยู่น่ะ”
ฉันโกหกไปแล้วจ้องหน้าเขา ที่กำลังขมวดคิ้วเม้มปากเหมือนกั้นขำฉันอยู่
“เธอนี่มัน …น่าเกลียดชะมัด ฮ่าๆๆ”
ฮัลวอลหัวเราะลั่นรถ จนกุมท้องไว้ฉันเห็นแบบนั้นก็เผลอหัวเราะตามเขาจนตอนนี้เราทั้งคู่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง น้ำหูน้ำตาไหล
“อะ แฮ่มๆ ..”
ฉันแกล้งกะแอมกะไอทันที่ที่รู้ตัวว่ากำลังหลงมีความสุขไปกับเขาเ้าตัวหยุดมองฉันแวบนึงแล้วหลบตาไปขับรถต่อ
หลังถึงห้องฉันเร่งอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปหาคนตัวโตข้างล่าง ที่ยืนพิงรถสูบบุหรี่อยู่
“ทำไมใส่สั้นขนาดนั้น”
ฉันก้มมองกางเกงตัวเอง แปลกตรงไหนเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีขาวกางเกงยีนส์ขาสั้นแต่งขาดนิดหน่อย ก็ไปแค่ซื้อของเข้าห้องเอง จะให้แต่งชุดราตรีรึไงล่ะ
“ก็ปกตินิ”
“ไปเปลี่ยน …เดี๋ยวนี้”
“ไม่ ฉันจะใส่”
“นับหนึ่งสาม ฉันจับถอดแน่”
“อะไรของนาย”
“หนึ่ง”
“นี่!!...”
“สอง”
ฮัลวอลนับสองแล้วโยนก้นบุหรี่ลงพื้นสองขายาวๆ ก้าวเข้าหาฉันอย่างเร็ว จนฉันต้องวิ่งหนี
“กรี้ดดด รู้แล้ว ไอ้บ้า..”
ฉันวิ่งแบบไม่คิดชีวิต กลับขึ้นห้องไปใส่กางเกงวอร์มขายาวทับอีกชั้นทันที ก่อนจะวิ่งลงมาอีกรอบ
“แห้กๆๆๆ อึก พอใจ… แห้กๆ รึยัง”
“ก็แค่เนี้ย… ขึ้นรถ”
ดูมัน .. ถ้าฉันมีโอกาสเอาคืนฉันจะเล่นนายให้หนักเลยคอยดู
“อยากกินอะไร”
“อะไรก็ได้ แล้วแต่นาย”
“แล้วแต่ฉันหรอ”
“อืม นายอยากกินอะไรล่ะ”
“...เธอ”
“อะไรนะ”
“เธอ …เลือกเลย ฉันกินอะไรก็ได้”
ไอ้บ้านี่เล่นใจฉันหล่นวูบไป่นึงกับคำตอบสองแง่สองง่ามฉันรีบตัดบทก่อนจะชวนไปกินปิ้งย่างในห้างที่เราจะไปซื้อของนั่นแหละ
หลังกินเสร็จ เราก็มาเดินซื้อของกันส่วนมากจะเป็ของสำหรับไว้ทำอาหารและของใช้ทั่วๆ ไป และอีกเล็กน้อยคือของใช้ส่วนตัวฉัน ฮัลวอลเดินเข็นรถตามก้นฉันต้อยๆประหนึ่งสามีกำลังรอภรรยาเลือกซื้อของ
“พอแล้วหรอ”
“อืม พอแล้ว”
“ของใช้ส่วนตัวเธอล่ะ”
“ไม่ล่ะ ฉันมีงบแค่นี้”
“ยัยบ้า ฉันจ่ายให้ ไปเลือกมา”
“ไม่เอา ฉันไม่อยากติดหนี้นายเยอะค่าห้องเช่าอันเก่าก็ยังไม่ได้ให้เลย”
“คิดเยอะไปไหน บอกว่าจ่ายให้ก็คือจ่ายให้สิ”
“เกรงใจ”
“นี่… ถ้าเธอไม่เลือกมาฉันจะกวาดหมดชั้นนะ”
ฮัลวอลกอดอกมอง และหลี่ตาลง ประหนึ่งกำลังหน่ายใจกับฉัน
“ระ รู้แล้ว เดี๋ยวค่อยไปเลือก”
ฉันเดินเลือกของใช้ส่วนตัวอีก 4-5อย่าง ก่อนจะไปหยุดอยู่หน้าราวเสื้อผ้าผู้หญิงอาา อยากใส่เสื้อผ้าสวยๆ แบบนี้จัง ฉันยกป้ายขึ้นดูก็ต้องวางไว้ที่เดิม…ฉันว่าฉันกลับไปช็อปที่ร้านมือสองเหมือนเดิมดีกว่า
ฮัลวอลเห็นท่าทางตลกๆ ของฉันก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าผู้หญิง ในแบบที่ฉันชอบใส่เป็ประจำและไซส์เล็กๆ เท่าขนาดตัวฉันเกือบทุกแผง ก่อนจะเดินเอาไปให้พนักงานคิดเงิน
“เดี๋ยว.. นายไม่ได้ซื้อให้ฉันใช่ไหม”
“ฉันซื้อเสื้อผ้าผู้หญิงใส่เองมั้ง”
“เอ่อ มันเยอะไป เอาสักตัวสองตัวพอ”
“หันหลังไป แล้วยืนเฉยๆ”
อึก ไอ้บ้านี่สั่งฉันอีกแล้ว
ไม่นานถุงเสื้อผ้าเป็สิบถุงก็เรียงรายเต็มรถพร้อมกับของกินของใช้ ประหนึ่งเรากำลังย้ายบ้าน
“อ่ะ เอานี่ไป”
ฮัลวอลส่งบัตรสีดำทองให้ฉัน หน้าบัตรเขียนว่าblack card
“อะไรหรอ”
“เอาไว้ใช้ซื้อของ เผื่ออยากได้อะไร”
“ไม่เป็ไร ฉันใช้บัตรพวกนี้ไม่เป็หรอกอีกอย่าง นี่มันเงินนายนะ”
“แค่ส่งให้พนักงานรูด ยากตรงไหน รับๆ ไปเถอะ ขนหน้าแข้งฉันไม่ล่วงหรอก”
เ้าตัวยัดบัตรนั่นเข้ามือฉัน ก่อนจะหันไปขับรถกลับคอนโด
เอ่อ รับก็ได้วะ ดุยั้งกับหมา
หลังถึงห้อง ฉันจัดแจงข้าวของเข้ามุมจนเสร็จนี่ก็เย็นแล้ว แสงแดดลำไล ตกลงกระทบกับสระน้ำ ที่เ้าตัวว่ายไปมาอย่างกับซ้อมมาราธอนอยู่ฉันนั่งลงข้างสระ แล้วเอาขาจุ่มลงน้ำ
“นี่ สนุกไหม”
เ้าตัวหยุดว่ายน้ำ แล้วหันมามองฉันก่อนจะแหวกว่ายมาเกาะขอบสระ เอาแขนเท้าคล่อมขาฉันไว้
“อยากเล่นด้วยไหมล่ะ”
“หึ ฉันว่ายไม่ปะ…ว้ายย”
ตุ้มมมม
ไม่ทันพูดจบ ฮัลวอลดึงขาฉันลงน้ำไปฉันที่เขย่งไม่ถึงก็รีบคว้าคอฮัลวอลไว้เพราะกลัวจะจมน้ำ
“แค้กๆๆ ไอ้บ้า …ฮัลวอล ฉันจะฆ่านาย”
“ฮ่าๆๆ ก่อนจะฆ่า เธอว่ายน้ำให้เป็ก่อนเถอะ”
เขาเยาะเย้ยฉัน ก่อนจะแกล้งดึงมือฉันออกด้วยสัญชาตญาณแห่งความกลัวตายฉันยิ่งกอดรัดคอเขาแน่น จนหน้าอกหน้าใจฉันไปเบียดกับหน้าเขา
“เธอ… รู้ไหมกำลังทำอะไรอยู่”
“อะไรล่ะไอ้บ้า ก็ฉันจะจมน้ำน่ะเส้”
ฉันพูดไปพลางดิ้นๆ เอาขาตีน้ำ กอดคอเขาแน่น ฮัลวอลแหวกว่ายที่บันไดสระ ก่อนจะะโขึ้นจากสระจนตอนนี้เหมือนเขากำลังคล่อมร่างฉันไว้โดยที่มือฉันยังโอบคอเขาไว้อยู่
หยดน้ำบนตัวเขาไหลลงบนตัวฉันหยดแล้วหยดเล่า ดวงตาสีน้ำตาลกระทบกับแสงแดดสีส้ม จ้องฉันนิ่งฉันที่กำลังตะลึงและประหม่าในความหล่อ ก็เหมือนถูกสะกดเอาไว้
“ถ้าเธอยังไม่ปล่อยมือ ฉันจะจูบเธอนะ”
สิ้นคำขู่ ฉันรีบปล่อยมือจากคอฮัลวอลทันที ก่อนจะรีบลุกขึ้นพลิกตัวออกจากอ้อมแขนเขา
“เอ่อ เย็นนี้จะกินอะไร”
“ทำไปเถอะ ฉันกินได้ไหมแหละ”
“งั้นกินข้าวต้มกิมจิไหม”
“อื้ม”
“...”
จากนั้นก็ตกอยู่ในความเงียบ เขาหันมามองฉัน จ้องตาเป็มันก่อนจะหันหน้าหนี ฉันที่เห็นใบหูแดงๆ ของเขาก็รู้สึกแปลกใจ
“เสื้อเธอ….”
เขาพูดด้วยเสียงแ่เบาจนแทบไม่ได้ยิน
“หืม”
“...เห็นหมดแล้ว ยัยบ้า”
ฉันก้มลงมองเสื้อ ก็รีบยกมือขึ้นปิดหน้าอก เสื้อยืดสีขาวเปียกน้ำจนแนบเนื้อเห็นบราสีดำลายลูกไม้ของฉัน ฉันรีบวิ่งกลับเข้าห้องทันทีด้วยความอาย
ปั้ง!!
ฉันปิดประตูอย่างแรงหายใจหอบแห้กด้วยความเขินผสมอาย ฉันรีบตั้งสติ ไปอาบน้ำแล้วออกไปทำอาหารต่อ
“ไหนๆ ก็ทำข้าวต้มแล้ว ทอดเนื้อแดดเดียวด้วยละกัน”
ฉันพึมพำ ก่อนจะยกหม้อข้าวต้มไปพักไว้
“เสร็จยัง…หิวแล้ว”
เ้าตัวอาบน้ำใส่ชุดนอนออกมายืนมองฉันตรงโต๊ะกินข้าว
“ค่าาาา อ่ะ ลองชิม”
ฉันเอาช้อนตักข้าวต้มกิมจิ ก่อนจะทำท่าเป่าแล้วส่งให้คนที่ชอบกินนี่ชิม
“อ้ามมมมม”
ฉันแกล้งหยอกป้อนข้าวเขาเหมือนเด็ก จนเ้าตัวยกมือขึ้นดึงแก้มน้อยๆ ของฉัน
“ตลกหรอ”
“ก็ขำหน้านายอยู่ ...ฮ่าๆ เป็ไง อร่อยไหม”
“อื้ม เธอทำ ก็อร่อยทุกอย่างแหละ”
“ใช่ไหม หน้าตาก็ดีแถมยังทำอาหารเก่งอีก ฉันนี่มันยอดแม่ศรีเรือนจริง..”
“แหวะะะะ”
ยังไม่ทันพูดจบไอ้บ้าฮัลวอลก็แกล้งทำท่าอ้วกออกมา ก่อนจะยักคิ้วใส่ฉัน
“ระวังฉันจะแอบใส่ยาเบื่อหนูให้นายกินแล้วจะฮุบสมบัตินายทั้งหมด”
“เธอจะฮุบได้ก็ต่อเมื่อเป็เมียฉันเท่านั้นแหละ”
“งั้นฉันยอมจนต่อไปดีกว่า”
ฉันว่าแล้วหันไป ทอดเนื้อต่อ
“เธอ…”
“...”
“ไม่ได้คบกับไอ้หมอหน้าหล่อนั่นใช่ไหม”
“ใคร.. พี่อุนกูน่ะหรอ”
ฉันหันไปขมวดคิ้วถามฮัลวอล เขาหลบตาฉันแล้วตอบเบาๆ ประหนึ่งอายอยู่
“อืม”
“ไม่ได้คบ”
“แล้วมีคนคุยอยู่ไหม”
“ถามทำไม…”
“เปล่า แค่อยากรู้น่ะ”
“ไม่มี ตอนนี้นะฉันอยากให้เวลาแม่ให้มากที่สุดน่ะ เลยยังไม่คิดเื่จะมีแฟนหรือมีครอบครัว”
“อื้ม ดีแล้ว”
“ดีอะไร แล้วนายล่ะ”
“ฉันหรอ ..ไม่มีหรอก”
“เห็นเพื่อนว่านายชอบซื้อกินจะทำอะไรก็ระวังด้วยนะ… ฉันเตือนเพราะเห็นว่าเราเป็เพื่อนกัน”
“ฉันเลิกทำแบบนั้นนานแล้ว”
“นานนี่กี่วัน”
“ 2 วัน”
ฉันละสายตาจากเนื้อหันไปมองคนตัวโตที่ทำหน้ากวนประสาทอยู่
“ล้อเล่น … ก่อนเธอมาหลายเดือนแล้ว”
“อืม”
“หึงหรอ”
“หึฉันสงสารผู้หญิงที่ต้องรองรับอารมณ์นายย่ะ”
“อ่อออออ”
ไอ้บ้าฮัลวอลลากเสียงยาวก่อนจะเดินมาโอบเอวฉันจากด้านหลัง แล้วเอาคางเทินไหล่ฉันไว้
“นี่ ฉันทอดเนื้ออยู่นะ อย่าพึ่งกวน”
“ขอบคุณนะ…”
“ขอบคุณอะไร”
“ขอบคุณที่เปิดใจให้ฉัน”
“ฉันไม่ได้ปะ…”
ฟอดด
“อ้ะ ไอ้บ้าฮัลวอล”
ฉันยกตะหลิวไล่ตีไอ้คนผีทะเลนี่ทันที ที่แอบหอมแก้มฉันฟอดใหญ่ ก่อนจะต้องเป็ฝ่ายยอมแพ้ซะเอง แล้ววิ่งกลับเข้าครัวไปทอดเนื้อต่อ
หลังจากที่เรากินข้าวกันเสร็จ ก็พากันมานั่งดูหนังเื่โปรดของฉันที่โถงรับแขกใหญ่พอได้กินข้าวจนอิ่ม เจอแอร์เย็นๆบวกกันโซฟาหนานุ่มนี้ ไม่นานตาฉันก็ปิดลงฟุบกับเข่าที่ชันขึ้นไว้
“...ดายอน”
“...”
“...ไม่ระวังตัวซะเลยนะ”
ชายหนุ่มที่เห็นสาวข้างๆ หลับลึกไปแล้วก็อุ้มเธอขึ้น แล้วเดินไปที่ห้องนอนของเธอหลังวางเธอลงแล้วห่มผ้าให้
เขาจ้องมองใบหน้าสาวแล้วยิ้มย่องออกมา ความสุขล้นที่เธอและเขาเหมือนจะกลับมามีมันอีกครั้ง การกระทำที่ดูเหมือนว่าเธอกำลังไล่เขายิ่งดึงดันให้เขารู้สึกอยากจะเข้าใกล้เธอมากขึ้น
ใบหน้าคมค่อยๆ เคลื่อนไปประทับริมฝีปากสาวและอยู่แบบนั้นเนิ่นนานก่อนจะถอนจูบออก เปลี่ยนเป็หอมหน้าผากมนของเธอเบาๆ แทน
“ฝันดีครับ…ที่รัก”
เขายิ้ม มองใบหน้านวลของเธอก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวเธออย่างแ่เบา แล้วเดินออกไปเพื่อกลับห้องของตัวเอง
14
