ไม่มียังไม่ได้คิด

หลังจากที่คุยกันจบก็ผ่านมาผู้กล้าใช้เวลาเพียง 7 วันเท่านั้นในการเรียนรูปมารยาทและการวางตัวเพื่อที่จะเข้าไปขอความช่วยเหลือซึ่งนับว่าเป็นเวลาที่น้อยมากจนน่าตกใจ ถ้าจะถามว่าทำไมนั้นก็เพราะตอนนี้ ผู้กล้ารู้และทำได้สมบูรณ์มากจนคนจีนหลายๆคนยังอายเลย ทำได้สมบูรณ์จนเหมือนกับผู้กล้าเกิดและโตมาที่จีนและได้รับการสั่งสอนมาอย่างดีตั้งแต่ยังเล็ก

นั้นทำให้คนที่ถูกส่งมาสอนผู้กล้านั้นพูดไม่ออกเลยทีเดียวถึงผู้กล้าจะเรียนรู้ได้เร็วแต่ คนอื่นๆนั้นไม่ใช่ ลินลี่ โรส และ แองเจล่านั้น ผ่านมา 7 วันพวกเธอยังทำได้อย่าง เก้ๆกังๆ เท่านั้นบวกกับยังคงต้องไปโรงเรียนด้วยเพราะผู้กล้าได้ไปคุยกับแจ็คเรื่องนี้แล้วแจ็คจึงจัดการให้เก็บคะแนนและสอบก่อนเวลาได้เลย เพราะงั้นช่วงเวลานี้จึงทำให้ ลินลี่ โรสและ แองเจล่ายุ่งเป็นพิเศษ 

ต่างจากผู้กล้าที่เขานั้นจัดการทุกอย่างได้อย่างรวดเร็วและได้คะแนนเต็มแทบทุกสาขาวิชา แน่นอนว่าผู้กล้าไม่ได้เก่งอะไรแต่เป็นเพราะจอมมารคอยทบทวนและสอนจุดที่ผู้กล้าไม่เข้าใจให้ทั้งหมดผลมันจึงออกมาเป็นแบบนี้

.

.

.

เพียงพริบตาเดียวเวลาก็ล่วงเลยไปถึงหนึ่งเดือนแล้ว ช่วงเวลาที่ผู้กล้าเฝ้ารอก็มาถึงตอนนี้ผู้กล้ากำลังจะได้ไปต่างถิ่นเป็นครั้งแรกหลังจากผ่านไป สองหมื่นกว่าปี คงพูดได้ไม่เต็มปากว่าผู้กล้าไม่ตื่นเต้นเลยสักนิดเดียว

ช่วงเวลาประมาณตี 4 ผู้กล้าตื่นเช้ากว่าปกติ 1 ชั่วโมงเพื่อเตรียมตัวหลายๆอย่างเช่น ทำอาหารเช้าและจัดข้าวของเล็กน้อยเมื่อถึงเวลาตี 5 ผู้กล้าก็เดินขึ้นไปชั้นสองและเข้าไปในห้องที่ลินลี่ โรส และแองเจล่ายังคงหลับอยู่ นั้นคือห้องของเขาเองเดินขึ้นบันไดไปห้องแรกที่เจอนั้นคือห้องของเขา

ผู้กล้าเปิดประตูออกเบาๆ พร้อมกับเดินเข้ามาในห้องแบบไร้เสียงก่อนจะมองไปทางทั้งสามสาว ที่นอนหลับอยู่อย่างน่ารักอย่างมาก ถ้าเป็นคนธรรมดาคงอยากจะเข้าไปนอนอยู่ด้วยแน่นอน โดยพวกเธอทั้งสามนั้นนอนโดยเว้นช่องว่างตรงกลางเอาไว้ให้ผู้กล้านอนนั้นเอง

ทั้งสามสาวนั้นนอนท่าที่ต่างกันแต่กลับมีอย่างหนึ่งที่เหมือนกันคือ ทั้งสามนั้นหันหน้าเข้าหาช่องว่างนั้น โดยมีโรสนอนตะแคงซ้ายมีน้ำลายไหลออกมาจากปากเธอเล็กน้อยดูไปแล้วช่างน่ารักจนไม่อาจอธิบายได้ และมีแองเจล่านอนตะแคงขวาทำให้เนินเขาของเธอนั้นนูนเด่นขึ้นหลายเท่าบวกกับหน้าของเธอตอนนอนนั้นช่างน่ารักจนอยากจะกอดแน่นๆสักที ส่วนลินลี่นั้นนอนควัมอยู่ตรงกลางสองมือกำผ้าปูที่นอนเอาไว้ราวกับกลัวว่ามันจะหายไปทั้งอย่างนั้น

ก๊อก ก๊อก

"เช้าแล้วถึงเวลาตื่นแล้ว"

ผู้กล้าเคาะประตูที่อยู่ด้านข้องของเขาเบาๆ พร้อมกับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนมากจนรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นลึกๆในหัวใจ

"งืม...พี่ชาย"

ลินลี่เป็นคนแรกที่ลุกขึ้นมานั่งและพูดด้วยน้ำเสียงที่งุนง่วงพร้อมกับขยี้ตาเล็กน้อย ภาพนี้ทำให้ผู้กล้าแอบคิดในใจเล็กน้อย'น่ารักจริงๆ'ก่อนที่ความคิดนี้จะถูกขัดด้วยเสียงหนึ่ง

"เช้าแล้วหรอคะ?......ให้ช่วยทำข้าวเช้าไหมคะ?"

แองเจล่าค่อยๆดันตัวเองขึ้นมานั่งอย่างเชื่องช้าก่อนจะถามผู้กล้าด้วยคำถามที่ถามประจำทุกเช้าพร้อมขยี้ตาอีกเล็กน้อยก่อนจะยืนขึ้นและเริ่มบิดขี้เกียจ เสร็จแล้วเธอก็เริ่มทำท่าบริหารที่เธอจะทำทุกเช้าช่วงหลังๆมานี้เห็นบอกว่ามันดีกับร่างกายผู้หญิงแต่ละท่าที่เธอทำมันแทบจะทำให้ผู้กล้าตบะแตก แต่เพียงไม่กี่วิผู้กล้าก็ตั้งสติและส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า

"ไม่ต้องหรอกข้าทำไว้แล้วหนะ ไปกินก่อนจะได้อาบน้ำแต่งตัวนะ-"

ผู้กล้าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนตามปกติก่อนจะรู้แปลกๆ เมื่อมองไปที่โรสที่ทำท่าเหมือนยังอยากนอนต่อด้วยการดึงหมอนขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง เห็นดังนั้นผู้กล้าจึงเดินเข้าไปหา เหมือนว่าโรสจะรูปสึกถึงการเคลื่อนไหวของผู้กล้าที่ใกล้เข้ามาจึงพูดกึ่งละเมอว่า

"ขออีก 5 นาทีหน่า~"

เมื่อได้ยินดังนั้นผู้กล้าไม่รอช้าดึงหมอนออกพร้อมกับยกร่างของโรสที่มีขนาดประมาณเด็กอายุสิบขวบขึ้นมาด้วยมือเพียงข้างเดียว โรสไม่มีท่าทีขัดขืนสักนิดเดียวราวกับว่าเธอเป็นเพียงหุ่นกระบอกหอยโตงเตงตามแรงที่ผู้กล้าขยับร่างของเธอ ผู้กล้าแกว่งโรสไปมาพร้อมกับพูดว่า

"ตื่นได้แล้วเจ้าค้างคาวน้อยขี้เซา"

ภาพที่เห็นนี้ไม่ว่าจะเป็นใครก็คงนึกไม่ถึงหรอกว่าคนที่มีพลังที่น่ากลัวอย่างผู้กล้ากับ แวมไพร์ที่แข็งแกร่งที่สุดนั้นกำลังอยู่ในท่าที่ยิ่งดูยิ่งน่าขบขันเป็นอย่างมาก ภาพนี้สามารถเรียกเสียงหัวเราะของลินลี่ กับแองเจล่าได้เป็นอย่างดี จนในที่สุดโรสก็ทนไม่ไหวยอมตื่นในที่สุด

"ใจร้ายอะมาสเตอร์ ขอแค่ 5 นาทีก็ไม่ได้"

โรสพูดมาด้วยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจพร้อมกับหน้าที่บูดบึ่งแก้มป่อง ผู้กล้าจึงเอาหน้าเข้าไปใกล้โรสพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้โรสไม่อาจปฏิเสธได้ว่า

"ข้าเคยให้แล้วนะ ตอนนั้นเจ้าก็ตื่นเที่ยงเลยนี้"

นั้นทำให้โรสหมดคำพูดและทำหน้าบูดบึ้งเพื่อแก้เขินเท่านั้น

.

.

.

.

ช่วง 7 โมง หลังจากการตื่นนอนและการเตรียมตัวที่วุ่นวายพอตัวทำให้เกิดกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่มากเหมือนกับกำลังจะย้ายบ้านอย่างนั้นขึ้นมาสองใบ นั้นคือของ โรสกับแองเจล่า ส่วนของลินลี่นั้นผู้กล้าเตรียมไว้ให้แล้ว พอผู้กล้าเห็นขนาดกระเป๋าเดินทางของพวกเธอทั้งสองผู้กล้าถึงกับหมดคำพูด

ผู้กล้าส่ายหน้าเล็กน้อยและไล่ให้พวกเธอไปเอาของที่ไม่จำเป็นออกแม้พวกเธอจะไม่เต็มใจนักแต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี หลังจากออกมาอีกรอบนึงกระเป๋าเดินทางทั้งสองใบนั้นขนาดเล็กลงอย่างมาก ผู้กล้าพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะนำมือไปแตะที่กระเป๋าเดินทางทั้งสองทำให้มันหายไปทันที

ภาพนั้นทำให้ โรสกับแองเจล่า ตกใจมากและมองมาทางผู้กล้าด้วยตาที่มีน้ำตาคลออยู่เล็กน้อย พวกเธอนึกว่าจัดกระเป๋ามามากเกินไปจนผู้กล้าไม่พอใจจึงทำให้ เสื้อผ้าและเครื่องประดับสุดรักสุดห่วงของพวกเธอถูกผู้กล้าทำลายไป เมื่อเห็นดังนั้นผู้กล้าจึงอธิบายออกมา

"นี้พวกเจ้าคงไม่คิดว่าข้าจะใจดำขนาดทำลายข้าวของ ของพวกเจ้าได้ลงหรอกนะ ข้าแค่เก็บเอาไว้ในมิติเก็บของข้าเท่านั้น พวกเจ้าคงไม่อยากแบกของทั้งหมดไปตลอดทางหรอกมั้ง?" 

เมื่อได้ยินผู้กล้าอธิบายพวกเธอก็ผ่อนคลายลงอย่างมาก

"ขอบคุณมากค่ะ"

แองเจล่าพูดออกมาพร้อมก้มหัวเล็กน้อยต่างจากโรสที่ไม่สนอะไรปีนขึ้นมาขี่คอ ผู้กล้าเหมือนทุกครั้ง พวกเขาทั้งหมดยืนรออยู่หน้าบานประมาณ 10 นาทีก็มีรถมารับ เป็นรถลีมูซีนคันยาวสีดำ มีชายคนนึงเดินออกมาจากรถและวิ่งมาเปิดประตูให้ผู้กล้ากับสาวๆขึ้นไปบนรถ

พอขึ้นมาบนรถนั้นในรถคันนี้ดูหรูอย่างมากจนหน้าประหลาดใจ ผู้กล้ามองไปรอบๆรถเล็กน้อยต่างกับลินลี่ที่ดูตื่นเต้นอย่างมากส่วนโรสนั้นดูจะไม่ได้สนใจนัก โรสเธอขึ้นมานั่งบนตักของผู้กล้าและให้ลินลี่กับแองเจล่านั้นนั่งฝั่งซ้ายและขวา คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั้นคือแจ็คหรือผู้นำองค์กร SCP นั้นเอง

"เอาของที่ข้าขอมาไหม?"

"แน่นอนครับ"

แจ็คพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหยิบกล่องเล็กๆ ออกมาสามกล่องส่งให้ผู้กล้า ผู้กล้ารับมาไม่รอช้าเก็บเข้าไปในมิติเก็บของ ทันทีก่อนจะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างจึงพูดออกมาด้วยความงุนงงเล็กน้อย

"หืม?....ข้าไม่ได้ต้องการของดีขนาดนี้"

"ถือว่ารับไว้เป็นคำขอโทษจากผมแล้วกันนะครับ"

ได้ยินดังนั้นผู้กล้าจึงพยักหน้ารับเล็กน้อย

"คุณผู้กล้าครับ....ผมเตรียมเงินเอาไว้ให้คุณใช้เป็นจำนวน 100 ล้านหยวน ครับ"แจ็คพูดพร้อมกับหยิบกระเป๋าขนาดไม่ใหญ่มากจำนวน 10 ใบออกมาวางตรงหน้าผู้กล้าแล้วพูดต่อว่า"ข้างในกระเป๋าแต่ละใบ มีเงินบรรนจุอยู่ ใบละ 10ล้านหยวนครับ"

"ทำไมถึงต้องเตรียมเงินไว้มากขนาดนี้?"

"เนื่องจากหลังจากที่คุณผู้กล้าเข้าไปในประเทศจีนแล้ว พวกผมจะให้การสนับสนุนอะไรมากไม่ได้ นั้นละครับเหตุผล"

ผู้กล้าพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับเอามือแตะไปที่กระเป๋าทีละใบ ถึงผู้กล้าจะเชื่อมั่นในตัวเองแต่เขาไม่ได้โง่และตัวผู้กล้าเองก็เชื่อใจแจ็ค มากพอสมควรหลังจากที่ได้ปรับความเข้าใจกันแล้ว ผู้กล้าเชื่อว่าแจ็คคงไม่ได้ให้มาแบบไม่ได้คิดอะไรเผื่อไว้ ผู้กล้าจึงรับมาแบบไม่สงสัยอะไรมากมาย

เพียงไม่นานหลังจากล้อหมุน พวกเขาทั้งหมดก็มาถึงสนามบินที่มีเครื่องบินที่ถูกจัดเตรียมไว้เพื่อ พวกผู้กล้าแล้วเครื่องบินลำนี้เป็นเครื่องบินแจ็ทขนาดไม่ใหญ่มาก สีขาวทั้งลำ 

ทันทีที่ลินลี่รู้ว่าพวกเธอจะได้เดินทางด้วยเครื่องบิน ทำให้ลินลี่ตื่นเต้นเป็นอย่างมากถึงขั้นที่ดึงแขนผู้กล้าแล้วลากผู้กล้าขึ้นเครื่องบินในทันทีโดยไม่ปล่อยให้ผู้กล้าสำรวจรอบๆ ก่อนเลย ทันทีที่เข้ามาข้างในเครื่องบินนั้น ลินลี่ก็เริ่มวิ่งสำรวจรอบๆอย่างสนุกสนาน โดยมีผู้กล้ายืนมองด้วยรอยยิ้มเล็กๆเท่านั้น

"พี่ชายที่นี่หรูสุดยอดเลยค่ะ"

ลินลี่วิ่งกลับมาคุยกับผู้กล้าอย่างสนุกสนานโดยที่ คนที่ดูจะตื่นเต้นไม่แพ้กันเลยคือโรส เพราะเหมือนนี้จะเป็นครั้งแรกที่โรสได้ขึ้นเครื่องบิน เธอจึงตื่นเต้นไม่แพ้กับลินลี่เลยสักนิด แต่เวลาผ่านไปเล็กน้อยก็มีพนักงานแอร์โฮสเตสที่ถูกคัดมาอย่างดีมาทำหน้าที่ดูแลผู้กล้ากับคนที่เหลือในเที่ยวบินครั้งนี้ขึ้นมา

สอนวิธีใช้เข็มขัดนิรภัยและวิธีเอาตัวรอดต่างๆ แบบคร่าวๆซึ่งผู้กล้า ลินลี่ โรส และ แองเจล่าก็ตั้งใจฟังอย่างดี หลังจากการสอนจบผ่านไปเพียง 2-3 นาที เครื่องบินก็ออกจากสนามบิน

"ว้าววววว พี่ชายดูสิวิวสวยมากเลย!!"

ลินลี่ พูดพร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาระยิบระยับ แม้แต่แองเจล่ากับ โรสยังมองวิวด้วยความตื่นเต้นเลย 

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________