ย้อนกลับมายุค 90 พร้อมพลังปลูกพืชวิญญาณ

บทที่ 43 ของขวัญวันเกิด

แน่นอนว่าตอนนี้ต้นซากุระที่ฟ่านซีซีปลูกไว้ยังเล็กอยู่ ยังไม่ออกดอกสวยงามอย่างที่คิดไว้

เธอแบ่งพื้นที่เพาะปลูกออกเป็นหลายส่วน ปลูกผลไม้ต่างชนิดกัน บริเวณเชิงเขาเว้นไว้ปลูกผัก ส่วนบนยอดเขาออกแบบเป็นศาลาพักผ่อนตากอากาศ ด้านล่างเชิงเขามีพื้นที่ต้อนรับแขก พื้นที่พักผ่อน ร้านค้าที่หันหน้าออกไปทางถนน และโกดังที่สร้างเรียงรายไปตามกำแพง

ท่ามกลางความวุ่นวายเหล่านี้ เวลาผ่านไปเร็วมาก พริบตาเดียวก็ถึงค่ำวันพฤหัสบดีแล้ว

ระหว่างรับประทานอาหารเย็น ฟ่านซีซีมองออกไปข้างนอกตลอดเวลา พี่จิ่นเฉิงบอกว่าจะกลับมาวันนี้ แต่นี่ก็หกโมงครึ่งแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่เงา

หลิ่วซิ่งฟางรู้ว่าเธอกำลังมองหาอะไร จึงพูดด้วยรอยยิ้ม “อาจจะยังอยู่บนรถ อีกสักพักก็ถึงบ้านแล้วล่ะ”

ฟ่านซีซีพยักหน้ารับ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อเงียบ ๆ

จนกระทั่งเวลาเกือบสองทุ่ม ก็ยังไม่เห็นเขากลับมา เธอเริ่มรู้สึกเบื่อขึ้นมาบ้างแล้ว

“ซีซี ลูกกลับไปอาบน้ำอาบท่าที่บ้านก่อนเถอะ จิ่นเฉิงกลับมาเดี๋ยวเขาก็กลับบ้านเองแหละ” เฉินเยว่อิงพูดพลางลูบหัวลูกสาวเบา ๆ

เด็กคนนี้นะ ตั้งแต่กินข้าวเย็นก็เอาแต่เหม่อลอย ความคิดทั้งหมดมันฟ้องออกมาทางสีหน้าชัดเจนเลย 

“งั้นหนูกลับก่อนนะ” เดิมทีฟ่านซีซีอยากรออยู่ที่ร้านอีเหรินเพื่อเจอพี่จิ่นเฉิงเป็นคนแรก แต่ตอนนี้เลยเวลาสองทุ่มแล้ว เธอจึงตัดสินใจกลับบ้านก่อน 

ถ้าพี่จิ่นเฉิงไม่กลับมาวันนี้ เขาน่าจะโทรหาเธอ!

แต่พอเธอกลับมานั่งรอที่บ้านจนถึงสามทุ่มครึ่ง ก็ยังไม่มีใครโทรเข้ามา ไม่มีแม้แต่เงาพี่จิ่นเฉิงกลับมาบ้าน จากที่เคยร่าเริงเหมือนแสงตะวัน ตอนนี้จิตใจของเธอพลันมืดครึ้มราวกับมีเมฆฝนตั้งเค้า

“ซีซี ไม่ไปอาบน้ำนอนเหรอ” ฟ่านเจวียนเจวียนเห็นน้องสาวนั่งเหม่อมองโทรศัพท์ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

ฟ่านซีซีกัดริมฝีปากเบา ๆ “เดี๋ยวไปอาบ”

แต่พอเธออาบน้ำเสร็จ เป่าผมจนแห้ง เวลาล่วงเลยมาจนถึงห้าทุ่มครึ่ง พี่จิ่นเฉิงก็ยังไม่กลับมา 

เธอรู้สึกหดหู่ใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกลับห้องนอน

แต่คืนนี้เธอนอนหลับไม่สนิทเลย

เช้าวันรุ่งขึ้น ก็ยังไม่มีใครมาปลุกเธอไปอาบน้ำ กินข้าวเช้า และเธอก็ไม่ได้เจอคนที่อยากเจอเช่นเคย

พอทนรอจนถึงเวลาเลิกเรียนตอนเที่ยง เธอคิดว่าพี่จิ่นเฉิงคงกลับมาแล้วแน่ ๆ แต่ความเป็นจริงเขาไม่ได้กลับมาเลย

เขาไม่กลับมาก็ช่างเถอะ แต่นี่แม้แต่โทรศัพท์ก็ไม่ได้โทรมาสักสาย

ความรู้สึกของฟ่านซีซีเปลี่ยนจากความคาดหวังเป็นความผิดหวัง ผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น เธอก็รู้สึกแย่ไปหมด

ทั้ง ๆ ที่แม่ของเธอ ป้าหลิ่ว และแม่อวี๋ร่วมมือกันทำอาหารที่เธอชอบกินมากมายเต็มโต๊ะ เพื่อฉลองวันเกิดของเธอ แต่เธอกลับไม่มีความอยากอาหารเลยสักนิด

หลิ่วซิ่งฟางรู้ดีว่าทำไมซีซีถึงไม่มีความสุข เธอปลอบใจเบา ๆ ว่า “พวกเขาอาจจะมีธุระด่วนอะไรสักอย่างก็ได้ จิ่นเฉิงไปกับลุงของเขา คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก”

“ใช่ ๆ บางทีอีกสักพักก็อาจจะกลับมาแล้ว” เฉินเยว่อิงก็แอบกังวลอยู่บ้าง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าจิ่นเฉิงเป็นเด็กที่มั่นคง น่าเชื่อถือ และฉลาด บางทีครั้งนี้อาจจะมีเรื่องด่วนจริง ๆ

เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของซีซี อวี๋เสี่ยวอินรีบหยิบของขวัญวันเกิดที่เตรียมไว้ให้เธอออกมา

“ซีซี สุขสันต์วันเกิดนะ!”

ลู่เหยาที่มาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดด้วยก็รีบหยิบของขวัญของตัวเองออกมา “ซีซี สุขสันต์วันเกิดนะ! ขอให้มีความสุขตลอดไป”

“ขอบคุณนะ!” ฟ่านซีซีรับของขวัญแล้วกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ

“พี่รอง ฉันก็มีของขวัญให้พี่ด้วย” ฟ่านมี่มี่พูดติดตลกพลางหยิบดอกกุหลาบออกมาจากข้างหลัง 

“พี่จิ่นเฉิงไม่อยู่บ้าน ฉันเลยเป็นตัวแทนเขามามอบให้พี่ กุหลาบแดงหนึ่งดอก หมายถึงความจริงใจที่มีต่อพี่เพียงหนึ่งเดียว” 

ฟ่านซีซีรับดอกกุหลาบแดงมาด้วยรอยยิ้ม “เธอเป็นตัวแทนของตัวเองก็พอแล้ว” 

“อย่ามาพูดว่าฉันไม่รักเธอนะ ฉันก็เตรียมของขวัญวันเกิดให้เธอเหมือนกัน” ฟ่านเจวียนเจวียนหยิบของขวัญของเธอออกมา 

มันคือกล่องใบใหญ่ รู้สึกได้ว่าข้างในมีของหลายอย่าง แถมยังหนักมาก 

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฟ่านซีซีจึงเปิดออกดูทันที 

เมื่อพบว่าข้างในเป็นเมล็ดพันธุ์ต่าง ๆ ที่บรรจุหีบห่ออย่างสวยงาม ดวงตาของเธอก็เป็นประกายวิบวับ 

แม้ว่าเมล็ดพันธุ์เหล่านี้จะมีจำนวนไม่มาก แต่มีหลายประเภท ส่วนใหญ่เป็นต้นไม้และดอกไม้ที่เธอไม่เคยปลูกมาก่อน ของขวัญชิ้นนี้ถูกใจเธอมาก 

“ขอบคุณพี่ใหญ่มาก ฉันชอบมาก ๆ เลย!” 

ของขวัญชิ้นนี้ เธอต้องเตรียมมานานมากแน่ ๆ 

ฟ่านเจวียนเจวียนเห็นน้องสาวยิ้มออกในที่สุด ก็รู้สึกดีใจอยู่ในใจ แต่บนใบหน้ากลับไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเป็นพิเศษ

“ป้ายบนเมล็ดพันธุ์พวกนี้เป็นภาษาอังกฤษด้วยล่ะ!” ทันใดนั้น ฟ่านมี่มี่ก็เหมือนค้นพบดินแดนใหม่ ใบหน้าฉายแววตื่นเต้น

ฟ่านเจวียนเจวียนพยักหน้า “พ่อของเพื่อนพี่คนหนึ่งเพิ่งไปทำธุระที่ต่างประเทศ พี่เลยฝากให้เขาช่วยซื้อมาให้” 

เธอเห็นว่าฟ่านซีซีมักจะชอบปลูกต้นไม้ดอกไม้เป็นประจำ คิดว่าน้องสาวน่าจะชอบ 

เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างมอบของขวัญกันหมดแล้ว ฟ่านจิ่นซินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบกล่องใบเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

“ฟ่านซีซี นี่ของขวัญวันเกิดสำหรับเธอ”

ฟ่านซีซีไม่คิดว่าฟ่านจิ่นซินจะเตรียมของขวัญให้เธอด้วย จึงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

เธอรับของขวัญมาพร้อมกับกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ แต่ไม่ได้เปิดดูในทันที

แต่พอรับประทานอาหารเย็นเสร็จ ฟ่านจิ่นซินกลับเรียกเธอออกไปข้างนอก และยื่นกล่องของขวัญที่ใหญ่กว่าเดิมให้เธอ

ฟ่านซีซีมองเธอด้วยความไม่เข้าใจ “นี่มันอะไรเหรอ?”

ฟ่านจิ่นซินกัดริมฝีปากเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่ว “นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่ซ่างตงฝากฉันเอามาให้เธอ ข้างในมีรูปถ่ายที่เธอต้องการด้วย” 

ฟ่านซีซีขมวดคิ้วเล็กน้อย “เขากลับมาเรียนที่โรงเรียนแล้วเหรอ?”

ฟ่านจิ่นซินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ยัง เขาเปลี่ยนโรงเรียนแล้ว วันนี้เขามาที่โรงเรียนเพื่อเอานี่มาให้ฉัน แล้วก็ไปเลย”

ฟ่านซีซีรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ แต่ก็นึกไม่ออก 

เธอรับกล่องของขวัญ แล้วนำกลับบ้านพร้อมกับของขวัญชิ้นอื่น ๆ 

อวี๋เสี่ยวอินให้ถุงมือที่เธอถักเอง ขนปุย นุ่มนิ่ม น่ารักมาก 

ลู่เหยาให้สมุดบันทึกเพื่อนร่วมชั้น แถมเธอยังเขียนข้อความในหน้าแรกซึ่งเป็นหน้าที่สำคัญที่สุดไปแล้วเรียบร้อย 

ฟ่านจิ่นซินให้กิ๊บติดผมรูปดาว เธอดูแล้วคุณภาพก็ใช้ได้ แปลกตาดี 

ส่วนของขวัญจากซ่างตง ทำให้เธอใจลอย 

ในกล่องใบใหญ่มีอัลบั้มรูปที่สวยงามและประณีต ภาพถ่ายที่ฟ่านจิ่นซินแอบถ่ายเธอถูกนำมาล้างอัดอย่างดี จัดหมวดหมู่ไว้ในอัลบั้มอย่างเรียบร้อย และยังมีฟิล์มอีกหลายม้วนอยู่ในนั้น 

นอกจากนี้ ข้างในยังมีภาพวาดที่ซ่างตงวาดให้เธออีกด้วย ภาพวาดนั้นเหมือนเธอมากและสื่ออารมณ์ได้ดีอย่างน่าทึ่ง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสายตาเธอดีเกินไปหรือเปล่า เธอเห็นตัวหนังสือเล็ก ๆ ที่แทบมองไม่เห็นอยู่ตรงมุมขวาล่างของภาพ เขียนว่า ‘ผู้หญิงของฉัน’

เธอไม่คิดอะไรมาก คว้ายางลบมาลบข้อความที่ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจเขียนนั้นออกไปทันที 

เอาเข้าจริง สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ได้พิเศษอะไร สิ่งที่พิเศษที่สุดคือ ของขวัญจากซ่างตงยังมีกำไลหยกที่สวยงาม ใสสะอาด คุณภาพเยี่ยม และมีพลังอย่างน่าอัศจรรย์ 

กำไลวงนี้ เคยเป็นของเธอมาก่อนในชาติที่แล้ว เพียงแต่ไม่ใช่ซ่างตงที่มอบให้เธอ แต่เป็นพี่จิ่นเฉิงต่างหาก 

ภายในกล่องยังมีกระดาษโน้ตเล็ก ๆ พับไว้อยู่ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเปิดกระดาษโน้ตออก