กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

หนี่ฉางกุมกระบี่บุกฝ่าศัตรูที่เข้ามาภายในหุบเขา เธอพบกับทหารจำนวนมากที่แอบเข้ามา พวกเขาใช้อาวุธดาบเป็นหลัก เมื่อมาถึงก็สังหารชาวบ้านไปหลายสิบชีวิต

หนี่ฉางโกรธจนเลือดคลั่ง กระบี่ในมือพริ้วไหวดังเมฆาลอยล่อง ตัดศีรษะของทหารคนแล้วคนเล่า

เนี่ยฝานคอยสนับสนุน ยืนอยู่บนที่สูงแล้วโจมตีด้วยอาวุธปืน เสียงปืนดังขึ้นกลายเป็นจุดสนใจ ทำให้ทหารหลายนายมุ่งเป้าไปที่เขา

กลยุทธ์ของคนเหล่านี้เนี่ยฝานทำไมจะดูไม่ออก พวกเขาคงคิดว่าตราบใดที่เข้าสู่ระยะประชิดได้โอกาสชนะก็มาถึง แต่เนี่ยฝานกลับไม่เล่นตามเกม ร่างของเขาลอยอยู่เหนือพื้น มือยังถือปืนกราดยิงไม่เลิก ทำให้ทหารหลายสิบชีวิตสิ้นใจในพริบตา

เนี่ยฝานไม่ใช่คนเลือดเย็นและไม่ใช่คนบ้าคลั่งถึงขนาดนั้น แต่เขาไม่สามารถหยุดการฆ่าได้ มีเพียงต้องทำให้ชินกับมัน เนื่องจากโลกแห่งปาฏิหาริย์ยังมีศัตรูในเงามืดอีกมากที่ยังไม่โผล่ออกมา ตอนนี้ใช้ทหารในโลกภาพยนตร์เป็นหินลับคมจะเป็นไรไป

“เนี่ยฝานข้าพบโจวอี้อี้ที่อยู่ในกลุ่มทหาร เหมือนว่าเขาจะพาทหารมาบุกที่นี่อย่างที่เจ้าบอก บัดซบเอ้ย! ข้าไม่น่าไว้ใจคนผิดเลย” หนี่ฉางระหว่างมือกุมกระบี่ยังมองเห็นโจวอี้อี้ซึ่งอยู่ไม่ไกล ทั้งสองสบสายตาแต่ไม่ใช่ความรักดังต้นฉบับ แต่กลับเป็นความแค้นที่ต้องสะสาง

เนี่ยฝานที่รับฟังอยู่พยักหน้าเล็กน้อย ในฐานะนักวาดที่ชอบอ่านและดูภาพยนตร์ เขาเองก็อยากจะเห็นฉากที่นางเอกฆ่าพระเอก แบบนี้สิมันถึงจะสนุก ไม่ใช่ตกหุบเขาตายไปด้วยกัน

“งั้นเธอไปฆ่าเขาซะ ส่วนทหารเบ็ดเตล็ดพวกนี้ฝากไว้ให้ผมเอง”

“เข้าใจแล้ว”

หนี่ฉางฝ่าวงล้อมของกลุ่มทหารได้ไม่ยากเมื่อมีเนี่ยฝานคอยสนับสนุน ทหารเหล่านั้นถูกยิงจนร่างพรุน จะเข้าไปใกล้เธอก็ไม่ได้ สุดท้ายจึงต้องล่าถอยอย่างไร้ทางเลือก

โจวอี้อี้ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ได้หนี ในมือมีดาบหนึ่งเล่ม ยืนเผชิญหน้ากับหนี่ฉาง สตรีที่เขาหมายปองตั้งแต่แรกเห็น

เนี่ยฝานไม่ได้เข้าไปขัดขวาง แต่พยายามกำจัดศัตรูที่อยู่ใกล้ๆ ไม่ให้เข้าไปรบกวนทั้งคู่

“แม่นางน้อยฟังข้าก่อนได้หรือไม่ ทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด ข้าไม่ได้วางยาชาวบ้านจริงๆ ทั้งหมดเป็นเพราะมัน มันเป็นเพราะเนี่ยฝานที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด!” โจวอี้อี้อธิบาย หวังให้เพียงเธอเข้าใจแล้วมายืนเคียงข้างเขา แต่สิ่งตอบกลับดันเป็นเสียงเย็นชาขึ้นจมูก

“หน้าไม่อาย! เนี่ยฝานช่วยชาวบ้านให้พ้นจากพิษร้าย เจ้านั่นแหละที่วางยา!”

“มันใส่ร้ายข้า นอกจากนั้นแม่นางไม่สงสัยหรือว่าข้าหนีไปได้อย่างไรหากไม่มีคนปล่อย ก็เนี่ยฝานนั่นไงที่ปล่อยข้า!”

“พอแล้ว! ข้อแก้ตัวของคนโกหกน่าขยะแขยง เจ้าเป็นทหารจากทางการ และคนที่ช่วยเจ้าหนีออกไปจากที่นี่ก็คือทหารที่แสร้งทำตัวเป็นชาวบ้าน ดังนั้นอย่าทำให้ข้าสับสน วันนี้ข้าจะฆ่าเจ้า โจวอี้อี้ีตายเสีย!”

ยิ่งพูดคุยยิ่งโกรธ สุดท้ายหนี่ฉางจึงเป็นฝ่ายที่เปิดฉากโจมตีก่อน

โจวอี้อี้กัดฟันกรอด ใจจริงไม่อยากสู้กับผู้หญิงคนนี้เลย แต่เขาไม่สามารถถอยกลับได้ จึงต้องยกดาบขึ้นมาปัดป้อง

เนี่ยฝาอยากจะเอาป๊อบคอนออกมากินจริงๆ ตอนที่ทั้งสองสู้กันมันช่างเป็นภาพที่สวยงาม ยิ่งกว่าฉากในภาพยนตร์ต้นฉบับเสียอีก

เคล็ดวิชาไร้ใจของหนี่ฉางเริ่มแผงกฤษณ์ แม้ว่าจะต่างจากต้นฉบับไปบ้างที่พระเอกต้องแต่งงานกับสาวอื่น แต่เพราะความล้มเหลวที่เธอไว้ใจให้โจวอี้อี้ปรับแต่งยาช่วยเหลือชาวบ้านทำให้หลายคนต้องเสียชีวิต หญิงสาวจึงกล่าวโทษตัวเอง ผมของหนี่ฉางจากเดิมสีดำจึงกลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ผิวของเธอขาวซีด นอกจากนั้นกระบี่ที่อยู่ในมือยังเริ่มดุดันดังสัตว์ร้าย พริบตาร่างกายของโจวอี้อี้นั้นเต็มไปด้วยบาดแผล อาศัยจังหวะที่เขาล่าถอยหนี่ฉางเฉือนกระบี่แนวเฉียง ศีรษะของโจวอี้อี้พลันหลุดจากบ่า ตกตายด้วยน้ำมือของนางเอกแห่งโชคชะตา

เนี่ยฝานอยากจะปรบมือเสียงดังแต่ตอนนั้นทหารกลุ่มใหญ่ได้บุกเข้ามาแล้ว นำด้วยหลันหลง แม่ทัพซึ่งมีดาบเล่มใหญ่อยู่ในมือ

หลันหลงหันไปมองรอบๆ ของการต่อสู้ในถ้ำ ชาวบ้านส่วนหนึ่งหนีไป นอกจากนั้นทหารยังแตกทัพวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง ทำเอาแม่ทัพหลันหลงโกรธจนหนวดกระพือ ครั้นเมื่อเขาเห็นศีรษะของโจวอี้อี้แห่งสำนักคุนหลุนหลุดจากบ่าจึงไม่สามารถนิ่งเฉยได้ ร่างใหญ่ทะยานเข้าไปหาหนี่ฉางพร้อมกับดาบ ทว่าในตอนนั้นเองชายหนุ่มในชุดแปลกๆ ได้เข้ามาช่วยเธอ

เนี่ยฝานอุ้มเธอไว้ในอ้อมกอด กำลังยืนอยู่บนอากาศ มองลงมาข้างล่างราวกับมองกลุ่ม‘มด’

“นี่เจ้าเป็นผู้ใด!” หลันหลงถาม ไม่กล้าทำตัวหุนหันพลันแล่น เนื่องจากอีกฝ่ายสามารถยืนอยู่บนอากาศได้ แสดงให้เห็นว่าวรยุทธนั้นล้ำเลิศเพียงไร

“คนตายไม่สิทธิ์รู้” เนี่ยฝานขี้เกียจคุย หยิบระเบิดมือออกมาสองลูก ดึงสลักออกแล้วโยนไปที่หลันหลง

“นี่คืออะไร...” หลันหลงไม่เคยเห็นระเบิดมือ นอกจากนั้นเขายังไม่รับรู้ถึงอันตรายจากมันเหมือนดาบ ภายนอกเหมือนเป็นลูกแตงสีเขียว ทว่าเวลาต่อมาเมื่อมันระเบิด ร่างของเขาที่อยู่ใกล้สุดพลันได้รับแรงกระแทก กวาดเอาร่างกายส่วนหนึ่งหายไป แม้ว่าจะสวมใส่ชุดเกาะหรือกล้ามเนื้อแข็งแกร่งด้วยวรยุทธล้ำเลิศ ทว่ากลับไม่อาจต้านระเบิดได้

“ลาล่ะ” เนี่ยฝานไม่คิดอยู่ต่อ ตอนนี้ชาวบ้านหลบหนี ทหารเข้ามาในหุบเขาจำนวนมาก ฐานที่ซ่อนอยู่ถูกโจมตีเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่อีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงอุ้มหนี่ฉางที่สลบออกไปหลังจากระเบิดร่างแม่ทัพหลันหลง

……….

เนี่ยฝานพบถ้ำน้ำตกที่อยู่ไม่ไกลจากที่ซ่อนเดิม วางร่างนางเอกสาวไว้บนพื้นหิน ก่อนจะมองวงหน้าของเธอ ผิวขาวซีด ผมขาวดุจหิมะ วรยุทธสูงล้ำแต่ก็แรกมาด้วยสิ่งอันตรายที่ต้องสูญเสียตัวตน เนี่ยฝานไม่ได้รังเกียจหนี่ฉางในลักษณะนี้ แต่กลับชื่นชอบเป็นพิเศษ ราวกับว่าเขากำลังมองของล้ำค่าที่มีความก้าวหน้าผ่านการผลักดันของตน

ไม่นานหนี่ฉางได้ตื่นขึ้นมา อย่างแรกที่เธอจับคือกระบี่แล้วหันไปมองรอบๆ กลัวว่าจะพบทหาร แต่เมื่อเห็นว่ากำลังอยู่บนยอดเขาที่มีน้ำตกและเนี่ยฝาน สุดท้ายจึงถอนหายใจโล่งอก วางกระบี่ลงบนพื้น

“ข้าสลบไปหรือ”

“ใช่ หลังจากเธอฆ่าโจวอี้อี้ก็สลบไป ไม่รู้ว่าเพราะใช้วรยุทธมากไปหรือเปล่า”

“ข้าเองก็ไม่รู้”

หนี่ฉางกุมหน้าอก เธอรู้สึกหวิวๆ แปลกๆ คล้ายกับบางสิ่งของโชคชะตาถูกสะบั้นขาด

เนี่ยฝานไม่รู้ว่านี่คือผลของการกระทำที่เธอเพิ่งฆ่าพระเอก จะอย่างไรต้นฉบับก็คือคู่กัน ดังนั้นต่อให้ไม่ได้คู่กันฟันเฟืองของโชคชะตายังคงทำงาน กล่าวโดยย่อทหารกลุ่มนั้นที่เข้ามาฆ่าชาวบ้านไม่มีอิทธิพลพอที่จะเปลี่ยนให้หนี่ฉางกลายเป็นนางมารผมขาวได้ และตัวแปรแท้จริงคือโจวอี้อี้

“ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยข้า แต่ว่าตอนนี้ข้าต้องกลับไป ทุกคนกำลังรอข้าอยู่”

หนี่ฉางไม่มีเวลาสำรวจตัวเอง เธอลุกขึ้นยืนและต้องการลงจากหุบเขา แต่เพราะการเปลี่ยนแปลงของลมปราณ สุดท้ายจึงต้องทรุดลงบนพื้นเพราะร่างกายยังต้องการเวลาปรับสภาพ

เนี่ยฝานเดินเข้าไปช่วยพยุง ก่อนจะวางเธอพิงแท่นหิน

“ไม่ต้องห่วง ทุกคนได้หลบหนีออกไปจากหุบเขาแล้วก่อนที่ผมจะออกมา แต่พวกเขาหนีไปไหนต่อผมเองก็ไม่ทราบ นอกจากนี้ฝ่ายนั้นยังส่งแม่ทัพมาหนึ่งคนแต่ถูกผมฆ่าไป ทางการตอนนี้คงยั้วจัด หากเธอกลับไปรวบรวมคนแล้วปล้นเสบียงเหมือนเดิม คิดว่าทหารคงไม่อยู่เฉยๆ เหมือนครั้งก่อนๆ พวกเขาจะต้องระดมกำลังทั้งหมดเพื่อแก้ปัญหาโจรถ่อยที่กล้าฆ่าแม่ทัพ”

“แล้วเราจะเอายังไงกันดี เจ้าเองก็รู้ไม่ใช่หรือว่าบ้านเมืองยามนี้เป็นเช่นไร ขุนนางกังฉินเรืองอำนาจ บ้านเมืองเต็มไปด้วยควันไฟ หากข้าไม่อาจช่วยชาวบ้านได้จะมีคนตายอีกมากในอนาคต!”

หนี่ฉางกุมกระบี่ในมือแน่น สาปแช่งความไร้อำนาจของตัวเอง เนี่ยฝานเข้ามาปลอบ มอบความอบอุ่นให้เธอผ่านการกอดแนบชิด หญิงสาวไม่ได้ปฏิเสธ ตอนนี้เธอลืมไปแล้วว่ายังโกรธเรื่องที่เขามีผู้หญิงหลายคน

“ปัญหาเรื่องปากท้องแก้แบบนั้นไม่มีวันจบ หากอยากจะแก้ก็ต้องแก้ที่การปกครอง โค่นล้มขุนนางกังฉินและฮ่องเต้ นั่นคือวิธีที่จะทำให้บ้านเมืองกลับมามีความสุข” เนี่ยฝานเริ่มแนะนำวิธีปฏิบัติ หนี่ฉางพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มขมขื่น

“แล้วเราจะทำยังไง ข้าเองก็สนใจวิธีการของเจ้าแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าทหารเหล่านั้นที่อยู่ในวังหลวงมีจำนวนมาก ต่อให้ข้ารวบรวมคนกลุ่มใหม่มากกว่านี้ก็ไร้ความหมาย”

“วิธีการปกติมันใช้ไม่ได้ แต่ใช่ว่าผมไม่มีทาง ตอนนี้ฮ่องเต้องค์ก่อนสวรรค์คต ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันหลี่หมิงจุนในวัย 10 ขวบขึ้นครองราชย์ แต่แท้จริงแล้วถูกชักใยโดยขุนนางกังฉินสงป๋าย หากเราฆ่าสงป๋ายและควบคุมฮ่องเต้ เปลี่ยนแปลงนโยบาย บ้านเมืองนี้จะเจริญรุ่งเรือง แล้วเธอก็ไม่จำเป็นต้องไปปล้นเสบียงหรือรวมกลุ่มคนพวกนั้นอีก”

นี่คือข้อมูลในหนังที่เนี่ยฝานดู แต่สุดท้ายนางเอกก็ยังแก้ไขอะไรไม่ได้และตายไปพร้อมกับพระเอก ช่างเป็นตอนจบที่แสนเศร้า

“เช่นนี้นี่เอง งั้นเราจำเป็นต้องฝึกยอดฝีมือเพื่อเป็นนักฆ่า จากนั้นแฝงตัวเข้าไปในวังหลวง”

เนี่ยฝานเหลือบมองหญิงสาวในอ้อมกอด การพัฒนาของเธอไม่ใช่เรื่องที่ผิด แต่มันทำให้เขานึกถึงภาพยนตร์โจโฉซึ่งได้นางเอกคนดังมาเล่น เรื่องราวคล้ายๆ กัน และดันตายตอนจบเหมือนกันซะงั้น

“ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรง ในยุคโบราณคนส่วนใหญ่นับถือสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจ งั้นผมจะแสดงให้พวกเขาได้เห็นว่าสิ่งนั้นเป็นยังไง”

“เจ้าจะทำอะไร”

เนี่ยฝานไม่ตอบและเลือกที่จะอุ้มเธอขึ้นไปบนท้องฟ้า หนี่ฉางกลัวตกจึงต้องกอดคอเขาแน่น ก่อนหน้านี้เธอสลบจึงไม่มีโอกาสได้เห็นวิวทิวทัศน์รอบๆ ทว่าตอนนี้มองเห็นแล้ว ทั้งสองกำลังอยู่บนก้อนเมฆ ดุจดั่งเทพนิยาย