ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 47

   หลายวันถัดมา

   มีดหั่นผลไม้ของราชันย์ฟันออกไป สิ่งมีชีวิตคล้ายเสือถูกฆ่าตายทันที สายฝนยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็น‘เสือ’ล้มลง หลังเหตุการณ์ที่เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้จบลงพลังสายฝนก็พัฒนาขึ้นมาก เขาไม่รู้ว่าความเข้าใจของเขาตอนนี้กี่แต้มแล้ว

   สิ่งที่สายฝนรู้คือเขาขาดอีกเพียงก้าวเดิยวก็สามารถกลายเป็นระดับหนึ่งได้ ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาพยายามทำความเข้าใจอัขระลี้ลับทุกวินาทีทุกนาที ทว่าน่าเสียดาย เขากลับไม่สามารถเข้าใจมันได้แม้แต่น้อย สามารถกล่าวง่ายๆว่าสายฝนจำเป็นต้องติดอยู่ระดับศูนย์ไปอีกหลายวันหรือไม่ก็หลายปี

   “เฮ้ออ~ พรสวรรค์ของฉันทำไมแย่อย่างงี้เนี่ย?” สายฝนพึมพำ เขาไม่ได้แยกชิ้นส่วนร่างกาย‘เสือ’ ‘เสือ’ตัวนี้เป็นแค่ระดับศูนย์จุดห้าเท่านั้น ตอนนี้กระเป๋าเป้ทั้งสองใบของเขาได้เต็มหมดแล้ว ไม่สามารถใส่อะไรเพิ่มได้อีก

   เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวลานี้เป็นเวลากลางคืน พวกโลเวลนอนหลับกันไปหมดแล้ว สายฝนบอกว่าตัวเขาจะเป็นคนเฝ้าระวังเองเพราะงั้นเขาจึงไม่ได้นอน สาเหตุที่เขากล่าวเช่นนั้นออกไปเป็นเพราะเขาต้องการอยู่คนเดียวเพื่อใช้โทรศัพท์เทพเจ้า

   ‘มาดูกันว่าทำไมฉันถึงหงุดหงิดง่าย’ สายฝนคิดพร้อมกับหยิบมือถือเทพเจ้าขึ้นมา เพียงหนึ่งความคิดหน้าจอพลันเกิดแสงสว่าง โดยไม่ลังเลเขากดเข้าแอปพลิเคชัน[ข้อมูลชีวิต] วินาทีถัดมาแอปก็เปิดขึ้น

###

ชื่อ:สายฝน ศึกสงคราม

เพศ:ชาย

เผ่าพันธุ์:มนุษย์

ร่างกาย:มนุษย์

อายุ:24ปี

ระดับ:0.5 มนุษย์ที่ไม่ธรรมดา (ศึกษาอักขระลี้ลับเพื่อยกระดับ ขาดความเข้าใจบางอย่างจึงไม่สามารถยกระดับได้)

ทักษะ:ประตูเส้นทางโบราณ

สายเลือด:เทพปีศาจ (ความบริสุทธิ์ 0.0062%)

###

   ‘ตอนนี้ฉันมีระดับเท่ากับครึ่งก้าวแล้ว การเป็นระดับหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย ด้วยพรสวรรค์ของฉันมันคงอีกหลายวันหรือกระทั่งครึ่งเดือนกว่าฉันจะเข้าใจอักขระลี้ลับ’ สายฝนคิดขณะมองข้อความในหน้าจอโทรศัพท์เทพเจ้า

   ‘เรื่องระดับค่อยเอาใว้คิดทีหลัง ตอนนี้ฉันควรตรวจสอบก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวฉัน ทำไมฉันถึงไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้?’ สายฝนใช้นิ้วจิ้มไปที่ข้อความ[ทักษะ]

   ฉับพลันข้อความอธิบายปรากฎขึ้น

###

[ทักษะ] ทั้งหมด:4อย่าง

1 - ประตูเส้นทางโบราณ(ไม่มีระดับ)(ไม่ทราบ)(บกพร่อง)(ทักษะแต่กำเนิด)(ทักษะติดตัววิญญาณ)

2 - ทำอาหาร(ระดับหนึ่ง)(สามารถพัฒนาต่อได้)(บกพร่อง)

3 - การใช้มีด(ระดับหนึ่ง)(สามารถพัฒนาต่อได้)(บกพร่อง)

4 - ####(ไม่ทราบ)(ไม่ทราบ)(ไม่ทราบ)

###

   หลังสายฝนซื้อความสามารถการใช้มีดกับความสามารถทำอาหารมาเขาก็ไม่ได้กดเข้ามาดูคำอธิบายทักษะเลย ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าตนเองมีทักษะสี่อย่าง ตอนแรกสายฝนคิดว่าตนเองมีทักษะสามอย่างทว่าไม่ใช่ เขามีทักษะสี่อย่าง! แถมทักษะที่สี่สายฝนยังไม่รู้เลยว่ามันมาจากไหนมาเมื่อไหร่และมันมีความสามารถอะไร

   ‘ฉันไม่ควรสนใจทักษะที่สี่ตอนนี้’ สายฝนคิด เมื่อครู่เขาได้ลองใช้ทักษะที่สี่ดูแต่กลับไม่เกิดสิ่งใดขึ้น นี่สามารถกล่าวได้อย่างเดียวคือทักษะนี้ไม่ใช่ว่าเขาจะใช้มันได้ง่ายๆ บางทีอาจมีข้อจำกัดเช่นประตูเส้นทางโบราณที่ต้องมีเส้นทางโบราณไม่งั้นจะไม่สามารถเรียกใช้ทักษะได้

   เวลานั้นสายตาสายฝนพลันไปเห็นคำว่า‘ไม่สมบูรณ์’อยู่ด้านหลังทักษะประตูเส้นทางโบราณ สายฝนงงงันทันที ‘ทำไมทักษะประตูเส้นทางโบราณถึงเป็นทักษะบกพร่องล่ะ? ไม่ใช่ว่ามันคือทักษะที่มีมาตั้งแต่กำเนิดของฉันหรอกเหรอ? แล้วทักษะติดตัววิญญาณมันคืออะไร?’

   ทักษะติดตัววิญญาณสายฝนไม่เคยรู้มาก่อนเลย ทุกครั้งที่เขากดเข้าไปดูคำอธิบายทักษะประตูเส้นทางโบราณเขาก็ไม่เคยเห็นคำนี้เลยซักคำ มันเป็นสิ่งใหม่ที่สายฝนได้รู้จัก

   ‘ถามผู้ดูแล001น่าจะเป็นทางที่ดีที่สุด’ สายฝนกล่าวในใจพลางออกจากแอปพลิเคชัน[ข้อมูลชีวิต]จากนั้นจึงเข้าโปรแกรม[พูดคุยกับผู้ดูแล] สายฝนคิดสิ่งที่สงสัย ไม่นานผู้ดูแล001ก็ตอบกลับ

   คำถามแรกของสายฝนคือ‘ทำไมทักษะประตูเส้นทางโบราณถึงบกพร่องทั้งๆที่มันคือทักษะที่มีมาตั้งแต่กำเนิด?’ สำหรับคำถามนี้ผู้ดูแล001ได้กล่าวตอบกลับมาว่า [ผู้ใช้ไม่มีสิทธิรู้ข้อมูลระดับสูง ฉันบอกกับคุณได้อย่างเดียวว่าผู้ใช้นั้นแปลกประหลาดมาก กระทั่งผู้สร้างยังมีข้อสงสัยมากมายเกี่ยวกับตัวผู้ใช้]

   ‘ฉันอ่อนแอเกินไป คงอีกนานกว่าฉันจะคลายข้อสงสัยนี้ได้’ สายฝนรู้สึกผิดหวังและรู้สึกว่าตนเองนั้นตํ่าต้อย ผิดหวังที่แม้แต่การถามผู้ดูแล001ก็ไม่อาจทำให้เขากระจ่าง กลับกันยังมีข้อสงสัยเพิ่มขึ้นอีกต่างหาก

   สายฝนรู้สึกตํ่าต้อยที่ตนเองอ่อนแอ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สายฝนรู้สึกว่าตนเองตํ่าต้อย เขารู้สึกแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งเขาจะปลอบใจตัวเองโดยคิดว่า‘ขอแค่พยายามฉันก็น่าจะแข็งแกร่งขึ้นได้’

   สายฝนไม่สามารถยอมรับความจริงที่ว่าตนเองไร้พรสวรรค์แล้วจะไม่สามารถเป็นคนที่แข็งแกร่งได้ ทว่าเขาก็ไม่สามารถหลีกหนีความจริงได้แม้จะพยายามมากเท่าใดก็ตาม

   มีครั้งหนึ่งเขาเคยรู้สึกว่าตนเองสมควรได้รับโทรศัพท์เทพเจ้าแล้วหรือ? ความจริงมันช่างแตกต่างจากในนิยายเหลือเกิน! มันโหดร้ายเกินกว่าที่สายฝนจะยอมรับมันได้ ตัวเขาซึ่งเคยเป็นคนธรรมดามาก่อนมันเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับความจริงข้อนี้ แม้ภายนอกสายฝนจะดูปกติไร้ความเครียด แต่ภายในใจมันแตกต่างกัน จิตใจสายฝนอ่อนแอมากและอ่อนไหวง่ายอีกด้วย

   มีใครบางที่ไม่มีความอยาก? คำตอบคือแทบไม่มี ถ้าจะมีก็คงเป็นคนที่บรรลุธรรมระดับสูง คนส่วนใหญ่ต่างก็มีความอยากกันทั้งนั้น คนจนอยากเป็นคนมีเงิน นักเขียนนิยายอยากเขียนเพราะต้องการหาเงินหรือไม่ก็เพื่อความสุขที่ได้จากการเขียน ยูทูปเบอร์ที่มีผู้ติดตามไม่กี่คนอยากเป็นคนดังที่มียอดผู้ติดตามเป็นหมื่น

   สายฝนเองก็ไม่ต่างกัน เขาอยากเป็นคนที่แข็งแกร่งเหนือใครๆ ทุกสิ่งมีชีวิตไม่สามารถควบคุมหรือสั่งเขาได้ ทำตามในสิ่งที่ตนเองต้องการ แต่ก็นั่นแหละอย่างที่กล่าวไปแล้ว ความจริงมันโหดร้าย ไร้พรสวรรค์แทบไม่มีโอกาสกลายเป็นคนแข็งแกร่งเลย

   ความทะเยอทะยานสูงแล้วอย่างไร? สุดท้ายก็ไม่ช่วยสิ่งใด พยายามมากมายแล้วอย่างไร? สุดท้ายถ้าไร้พรสวรรค์ก็ไม่มีโอกาสเป็นคนแข็งแกร่งอยู่ดี บางเรื่องเราก็ไม่อาจทำสำเร็จได้ด้วยความพยายามเพียงอย่างเดียว จำเป็นต้องมีพรสวรรค์มาเกี่ยวข้องด้วย

   ทุกๆคนมีความอยาก มันเป็นไปไม่ได้ที่ทั้งชีวิตจะไม่เคยต้องการอะไรมาก่อนเลย

   ‘ฉันต้องการอยู่สงบๆซักพัก’ จิตใจสายฝนได้รับภาระหนัก เกรงว่าหากเขายังอยู่แบบนี้ต่อไปคงไม่ส่งผลดีต่อร่างกายแน่ สายฝนเรียกโลเวลให้ตื่นและขอแลกเปลี่ยนเวรเฝ้าระวังโดยให้เหตุผลว่าไม่ค่อยสบายนิดหน่อย โลเวลพยักหน้าตอบตกลง มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรก็แค่แลกเปลี่ยนเวรเท่านั้น โลเวลไม่ได้คิดมาก

   สายฝนหาที่เหมาะๆก่อนปิดเปลือกตาลง ไม่นานสติของเขาก็หายไป สายฝนได้หลับไปแล้ว! นี่เป็นครั้งแรกที่สายฝนหลับเร็วแบบนี้ ปกติกว่าเขาจะหลับอย่างน้อยก็ต้องสิบนาทีจึงจะหลับ

   การหลับครั้งนี้สายฝนไม่ได้ฝันอะไรทั้งนั้น เขาไม่รู้สึกใดๆเลยนอกจากความผ่อนคลาย เป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่เขาได้นอนสบายๆ ตั้งแต่มายังดาวดวงนี้ตอนนอนสายฝนมักระมัดระวังตัวตลอดเวลา แค่เสียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้เขาตื่นได้แล้วแต่ขณะนี้แม้จะเป็นเสียงคำรามของราชันย์หมีปฐพีคาดว่าเขาก็คงไม่ตื่น

---

จบบทที่ 47