True World โลกแท้จริง

หลังจากที่ทุกคนรับประทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น เซอเซียก็เดินนำพวกเขาไปอีกห้องหนึ่ง ซึ่งความหรูหราของห้องนี้ก็ไม่ได้แพ้กันกับห้องรับประทานอาหารเลย เซอเซียเชิญให้นทีและสาว ๆ นั่งก่อนที่คนรับใช้จะนำชาและขนมมาเสิร์ฟให้กับพวกเขา

" ต้องขอขอบคุณพวกคุณอีกครั้งนะครับ ถ้าหากไม่มีพวกคุณแล้วล่ะก็ เมืองเดอร์ล็อคอันสงบสุขของผมคงตกอยู่ใต้เงื้อมมือของมอนสเตอร์โลภมากอย่างหมาป่าขนเงินตัวนั้นไปแล้ว " เซอเซียเอ่ยขึ้น

ทันทีที่เซอเซียเอ่ยจบ เจ้าวินเทอร์ที่อยู่บนตักของอาเรียนั้นก็เห่าใส่เขาอย่างไม่หยุดหย่อน

" ฮ่า ๆ เจ้าสุนัขตัวนี้มันไม่เคยชอบผมเลย ทั้ง ๆ ที่ผมเป็นคนมอบมันให้กับลูกสาวของผมแท้ ๆ อาเรีย เธอพามันไปเดินเล่นก่อนนะ พ่อมีเรื่องสำคัญที่จะคุยกับแขกของเราน่ะ " เซอเซียออกคำสั่ง

" ได้ค่ะ คุณพ่อ " อาเรียขานรับพร้อมอุ้มวินเทอร์ออกไป

ในระหว่างนั้นเจ้าวินเทอร์ก็ยังเห่าใส่เซอเซียอยู่จนกระทั่งเสียงมันค่อย ๆ จางหายไปเมื่ออาเรียเดินจากไป

" คุณเซอเซียรู้จักมอนสเตอร์ตัวนั้นเหรอครับ ? " นทีเอ่ยถามถึงเรื่องก่อนหน้า

" จริง ๆ แล้วก่อนหน้านี้ผมก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยล่ะ จนกระทั่งเมื่อคืนที่มันบุกมายังเมืองของผมแล้วทหารก็ได้รายงานรูปลักษณ์ของมันให้ผมฟัง " เซอเซียกล่าวพลางรับหนังสือเล่มเก่ามาจากเชสเตอร์

" ผมจึงค้นคว้าในสารานุกรมมอนสเตอร์ที่เหล่าผู้ได้รับพรบันทึกเอาไว้ แล้วก็พบเข้ากับเจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้ มันคือหมาป่าขนเงินในตำนานที่หาได้ยากยิ่ง ว่ากันว่าหมาป่าตัวนี้นั้นมีความโลภอย่างถึงที่สุด มันจะทำทุกทางเพื่อให้บรรลุสิ่งที่มันต้องการ " เซอเซียกล่าวถึงเนื้อหาในหนังสือเล่มนั้น

เมื่อนทีได้ยินคำกล่าวของเซอเซียเขาก็หวนนึกถึงหมาป่ายักษ์ขนสีเงิน ก่อนที่มันจะจากไปนั้นเขาและมันได้สบตากันเล็กน้อย แต่สิ่งที่นทีสามารถสัมผัสได้จากนัยน์ตาคู่นั้นกลับเป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถอธิบายได้ มันเหมือนกับคนที่กำลังมีความทุกข์อย่างยิ่งยวดแต่ไม่สามารถเอ่ยมันออกมาได้ นทีคิดอย่างนั้น

" และสิ่งที่ทำให้มันอันตรายเป็นอย่างมากนั่นก็คือ หมาป่าขนเงินตัวนี้สามารถควบคุมเหล่าหมาป่าแดงได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันมีกองทัพหมาป่าแดงอยู่ใต้อาณัติ และเมื่อไรก็ตามที่มันต้องการอะไรมันก็จะใช้กองกำลังหมาป่าแดงทั้งหมดเข้าจู่โจม ดังเช่นเรื่องที่เกิดกับเมืองของผมเมื่อคืนนี้นั้นเองครับ " เซอเซียกล่าวต่อ

พวกนทีพยักหน้าตอบรับ พวกเขาได้สัมผัสกับประสบการณ์เหล่านั้นด้วยตัวเอง ภาพฝูงหมาป่าที่เข้าโจมตีภายใต้คำสั่งของหมาป่าขนเงิน ภาพที่พวกมันได้รับความแข็งแกร่งจากทักษะบางอย่างของหมาป่าขนเงิน ความอันตรายของหมาป่าขนเงินนั้นถ้าให้นทีเทียบกับเกมล่ะก็ มันก็คือบอสมอนสเตอร์ดี ๆ นี่เอง

" เมื่อผมได้รับรู้ถึงความสามารถของเจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้ ผมรู้ได้ในทันทีว่าเมืองของผมตกเป็นเป้าหมายของมันเข้าให้แล้วเพราะหน่วยลาดตระเวนของเรานั้นมักจะเก็บรวบรวมข้อมูลมอนสเตอร์ในพื้นที่รอบเมืองอยู่ตลอดเวลา และข่าวร้ายก็คือ จำนวนหมาป่าแดงที่มีในรายงานนั้น มีมากกว่าหนึ่งพันตัวในผืนป่าที่อยู่ติดกับเมืองเดอร์ล็อค! " เซอเซียกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ทันทีที่นทีและสาว ๆ ได้ยินเรื่องจำนวนของหมาป่าแดง พวกเขาก็มีสีหน้าที่ไม่แตกต่างกันกับเซอเซียเท่าไรนัก เพราะบททดสอบของพวกเขาคือการปกป้องเมืองเดอร์ล็อคแห่งนี้และพวกเขาก็รับรู้แล้วว่าศัตรูตัวฉกาจในบททดสอบนี้คือเจ้ามอนสเตอร์หมาป่าขนเงินจอมโลภที่มันสามารถควบคุมกองทัพหมาป่าแดงนับพันได้

ในขณะที่กลุ่มนทีกำลังเคร่งเครียดกับความจริงอันโหดร้ายของพวกเขาอยู่นั้น เชสเตอร์ก็เดินเข้ามากระซิบกระซาบบางอย่างกับเซอเซีย เขาพยักหน้ารับรู้แล้วสั่งการอะไรบางอย่างกับเชสเตอร์ จากนั้นเชสเตอร์ก็เดินจากไป

" เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณที่พวกคุณได้ช่วยเหลือเมืองของผมไว้นั้น ผมจะขอมอบสมบัติล้ำค่าเหล่านี้ที่ผมเก็บสะสมไว้ เข้ามาได้! "

ทันทีที่เซอเซียเอ่ยจบ เมดสาวสี่คนก็เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องสมบัติไม้ในมือของพวกเธอ พวกเธอแต่ละคนนั้นมาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ เซอเซีย

" สิ่งที่ผมจะมอบให้พวกคุณเหล่านี้ ผมขอรับรองว่าพวกคุณจะต้องชอบมันอย่างแน่นอน " เซอเซียเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

เมดสาวเดินเข้ามาหานทีพลางชันเข่าแล้วชูกล่องสมบัติไม้ให้แก่เขา นทีรับมันมาแล้วค่อย ๆ เปิดมันออก ปรากฏคทาเวทมนตร์ที่ลักษณะคล้ายกับคทาเวทที่เขาครอบครอง แต่ที่ตัวด้ามคทานั้นมีลวดลายแมกไม้เลื้อยไปมา และตรงปลายคทานั้นเป็นคริสตัลสีน้ำเงินรูปทรงหกเหลี่ยม มันส่องแสงสว่างออกมาอย่างเลือนราง

ทันทีที่คทาเวทมนตร์ด้ามนี้ปรากฏสู่สายตานที เขาก็ไม่สามารถต่อต้านต่อความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองได้ เขาหยิบมันขึ้นมาพร้อมอ่านรายละเอียดในทันที

คทาเวทคริสตัลฟ้า ระดับ F 

เลเวลที่ต้องการ : 5

น้ำหนัก 0.45 กิโลกรัม ความยาว 55 เซนติเมตร

พลังโจมตีปกติ =( ความแข็งแกร่ง *0.6)+(ความแรงสกิล)

พลังโจมตีเวท = (ความฉลาด *1.2)+(ความแรงสกิล)

ความคงทน 100/100 

คำอธิบาย : คทาเวทที่สะท้อนกับพลังแห่งธรรมชาติ คทานี้ประดิษฐ์ขึ้นอย่างประณีต มีผลึกรูปหกเหลี่ยมอันน่าทึ่งที่ปลายคทา เปี่ยมไปด้วยพลังเวทที่เต็มเปี่ยม

ทันทีที่นทีได้อ่านค่าสถานะของคทาด้ามนี้ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น เขาเพ่งมองไปยังพลังโจมตีเวทที่ตัวคูณของมันนั้นเพิ่มจากคทาเวทด้ามเก่าของเขาถึง 0.2 นั่นหมายความว่าเขาจะโจมตีแรงขึ้นถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ หากเขาใช้คทาด้ามนี้โจมตีด้วยศรน้ำแข็งแล้วล่ะก็ ดาเมจที่เขาจะสร้างได้จะสูงถึง 92 หน่วย เมื่อเทียบกับคทาเวทปัจจุบันที่เขาใช้ซึ่งแรงเพียง 80 หน่วยเท่านั้น

ในเวลาเดียวกันนั้น เมดอีกสามคนก็ได้เดินตรงไปยังไลล่า กันยาและพิมชนก พวกเธอได้รับสมบัติที่คล้ายคลึงกับนที โดยที่กันยานั้นเธอได้รับโล่สีดำที่ดูแข็งแรงกว่าโล่ไม้ที่เธอเคยใช้ พิมชนกได้รับหนังสืออันเก่าแก่ มันคือหนังสือที่รวบรวมความรู้เรื่องโรคภัยและการรักษารวมไปถึงสมุนไพรและยาต่าง ๆ นานับชนิดในโลกใบนี้ ส่วนไลล่านั้นสิ่งของที่เธอได้รับนั้นคือสร้อยข้อมือสีเงินที่ดูแล้วคล้ายคลึงกับสร้อยคอที่เธอสวมใส่เป็นอย่างมาก

ทั้งนทีและสาว ๆ ต่างพึงพอใจในสิ่งที่พวกเขาได้รับ สำหรับนทีนั้นยิ่งเขาได้สิ่งที่ทำให้โอกาสรอดชีวิตเพิ่มมากขึ้นเขาก็ยิ่งมีความสุข ส่วนกันยาและพิมชนกก่อนหน้านี้ที่เธอแอบไม่พอใจอยู่เล็ก ๆ กับการที่พวกเธอถูกไล่ตะเพิดโดยทหารก็ลืมเลือนเรื่องราวเหล่านั้นอย่างง่ายดายและคนที่ดูเหมือนจะมีความสุขที่สุดนั้นคือไลล่า ตั้งแต่ที่เธอได้รับกำไลข้อมือมานั้นเธอก็พลิกมันไปมาราวกับเด็กน้อย

" หวังว่าพวกคุณคงจะพอใจกับสิ่งที่ผมเตรียมไว้ให้นะ " เซอเซียกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ทั้งนทีและสาว ๆ ที่กำลังจดจ่ออยู่กับไอเท็มชิ้นใหม่ของพวกเขาก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนหน้านี้ที่พวกเขาต่อกรกับเหล่าหมาป่าแดงนั้น มีเพียงนทีคนเดียวเท่านั้นที่ดรอปสร้อยคอหมาป่าแดง ส่วนคนอื่น ๆ นั้นได้รับเพียงแค่หนังหมาป่าแดงเท่านั้น เมื่อพวกเขาได้รับไอเท็มที่ทำให้พวกเขาสามารถแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ความสุขของพวกเขาก็ออกมาอย่างชัดเจนด้วยสีหน้าและรอยยิ้มที่ไม่สามารถปิดบังได้

" เห็นแบบนี้ผมก็โล่งใจแล้วครับ เพียงแต่ว่า..." 

ทันทีที่ประโยคนี้เอื้อนเอ่ยออกมาจากปากของเซอเซีย ทั้งสามสาวก็หุบยิ้มในทันที พวกเธอนั้นเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าของฟรีนั้นไม่มีในโลก มีเพียงนทีเท่านั้นที่ไม่แสดงท่าทีอะไรออกไปราวกับว่าเขานั้นรับรู้อยู่แล้ว

" ผมมีคำขอที่เห็นแก่ตัวสักเล็กน้อย อยากให้พวกคุณที่เป็นถึงผู้ได้รับพรรับฟังน่ะครับ " เซอเซียกล่าว

‘ ในที่สุดก็เผยไพ่ออกมาแล้วสินะ’ นทีคิดพลางหัวเราในใจ

นทีนั้นเขาตั้งใจจะเหยียบกำดักนี้อยู่แล้ว เขาอยากรู้ว่าแท้จริงแล้วนั้นจุดประสงค์ของเซอเซียนั้นคืออะไรกันแน่

" พวกคุณคงจะเห็นถึงความร้ายกาจของเจ้าหมาป่าขนเงินตัวนั้นกันไปแล้ว ผมเกรงว่ามันจะกลับมาอีกและคราวนี้มันคงไม่กลับมาเพียงแค่หมาป่าแดงแค่ร้อยตัวเท่านั้น แต่มันคงรวบรวมหมาป่าแดงทั้งหมดอย่างแน่นอน เพื่อความปลอดภัยของผู้คนในเมืองเดอร์ล็อคแห่งนี้ ผมขอร้องไห้พวกคุณไปจัดการมันก่อนที่มันจะกลับมาบุกที่นี่อีกครั้ง "

ทันทีที่เซอเซียกล่าวจบ นทีและสาว ๆ นั้นยังไม่ทันได้ตั้งตัวกับสิ่งที่เซอเซียกล่าวพวกเขาก็ต้องสะดุ้งอีกครั้ง

Hidden Quest Triggered

ภารกิจ : สังหารหมาป่าขนเงิน

ความยาก : S

รายละเอียด : เจ้าเมืองเซอเซียไม่ต้องการที่จะให้หมาป่าขนเงินทำการรุกรานเมืองของเขาอีก เขาต้องการจัดการกับหมาป่าขนเงินก่อนที่มันจะรวบรวมกองทัพหมาป่าแดงได้

เงื่อนไขการผ่านภารกิจ : ลอบสังหารหมาป่าขนเงินก่อนที่มันจะรุกรานเมืองเดอร์ล็อคอีกครั้ง

รางวัล : ไอเท็มเซ็ตระดับ E 3 ชิ้น และ 100,000 ทรัวร์

เวลาที่เหลือของภารกิจ : 23 ชั่วโมง 59 นาที

บทลงโทษ : เจ้าเมืองเดอร์ล็อคอาจเป็นศัตรูกับคุณ

การแจ้งเตือนภารกิจลับแสดงขึ้นตรงหน้าของทั้งสี่คน เซอเซียที่เห็นพวกนทีเงียบไปนั้นเขาจึงบอกว่าจะให้เวลาพวกนทีคิดดูแล้วเขาจะกลับมาฟังคำตอบ แต่ทั้งนทีและพวกสาว ๆ นั้นแทบไม่ได้ยินคำกล่าวของเซอเซียเลยด้วยซ้ำ พวกเขาได้แต่จ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมของตัวเอง

ก่อนที่จะมีใครส่งเสียงด้วยความตกใจออกมานทีก็ตัดสินใจพิมไปในแชทปาร์ตี้ทันที

นที : อย่าตะโกนหรือพูดอะไรทั้งนั้น ตั้งสติเอาไว้แล้วมาคุยกันในนี้

เมื่อเสียงแจ้งเตือนจากแชทปาร์ตี้ดังขึ้นทั้งสามสาวก็ถูกดึงดูดความสนใจในทันที

ไลล่า : เควสระดับ S !! ยังไม่เคยเห็นใครโพสท์เรื่องนี้ในบอร์ดสนทนาเลยแม้แต่คนเดียวเลยนะ!

พิมชนก : แต่พวกเราต้องสู้กับหมาป่ายักษ์ตัวนั้นเลยนะ มันจะไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ ?

กันยา : ฉันก็คิดว่ามันอันตรายเกินไป แต่พวกเธอเห็นเงินรางวัลนั่นไหม? นั่นอาจทำให้พวกเราแข็งแกร่งขึ้นมากเลยนะถ้าเราสามารถทำภารกิจนี้สำเร็จ

ไลล่า : ยังไม่พอนะ..ลองดูนี่สิ!

กำไลหมาป่าแดง ระดับ F

ประเภท : เครื่องสวมใส่

คำอธิบาย : กำไลอันเก่าแก่ ว่ากันว่าผู้ที่สวมใส่กำไลนี้จะเป็นที่รักของเหล่าหมาป่า

เพิ่มค่าสูงสุดของมานา 15 หน่วย

เลเวลที่ต้องการ : 3

ความคงทน 100/100

ไลล่ากดแชร์คำอธิบายของไอเท็มที่เธอได้เป็นของรางวัลจากเซอเซียขึ้นมา

นที : ชื่อมันเหมือนกับ…สร้อยคอที่ฉันให้เธอ ?

ไลล่า : ใช่แล้ว! และมันเป็นเซ็ตไอเท็ม! ถึงมันจะไม่แสดงผลให้เห็น แต่ตอนนี้พลังเวทและมานาของฉันเพิ่มมาสามสิบทั้งคู่!

นที : นั่นมันสองเท่าจากค่าเดิมเลยนี่!

ไลล่า : ใช่แล้วล่ะ! แล้วดูรางวัลที่เราจะได้จากการสำเร็จภารกิจลับนี้ดูสิ!

ทุกคนเปิดภารกิจลับที่พวกเขาได้รับขึ้นมาดูอีกครั้งหนึ่ง

รางวัล : ไอเท็มเซ็ตระดับ E 3 ชิ้น และ 100,000 ทรัวร์

พวกเขาเบิกตากว้างในทันทีที่ได้เห็นรางวัล มันเขียนไว้อย่างชัดเจนว่าพวกเขาจะได้รับไอเท็มเซ็ตระดับ E ถึงสามชิ้น แค่เซ็ตไอเท็มสองชิ้นระดับ F ของไลล่านั้นก็ทำให้พวกเขาพอจะเห็นภาพว่าความโกงของเซ็ตไอเท็มนั้นมากขนาดไหน หากพวกเขาสามารถได้รับเซ็ตไอเท็มสามชิ้นแถมเป็นถึงระดับ E นั่นไม่เท่ากับว่าพวกเขากลายเป็นสุดยอดมนุษย์เลยหรืออย่างไรกัน

ไลล่า : เราไปทำภารกิจนี้กันเถอะ! ไม่แน่นะ หลังจากที่เรากำจัดหมาป่าขนเงินตัวนั้นได้แล้วเราอาจจะผ่านภารกิจเลยก็ได้นะ เราจะได้กลับไปยังโลกได้เร็วขึ้นไงล่ะ!

‘ เธอคงจะเป็นห่วงลอเรน่ามาก’ นทีคิดเมื่ออ่านข้อความของไลล่า

พิมชนก : มันก็อาจจะเป็นไปได้นะคะ แต่ว่าทำไมเนื้อหาของภารกิจนี้มันถึงแยกออกมาจากภารกิจหลักกันล่ะ

กันยา : อืม..นั่นน่ะสิ ถ้าหากเราทำเควสลับนี่เสร็จแล้ว แล้วเรายังต้องป้องกันหมาป่าแดงในเควสหลักอีกล่ะ ฉันงงไปหมดแล้ว นทีนายคิดว่าไง ?

ทั้งสามสาวหันไปหานทีที่กำลังทำท่าประจำของเขา ราวกับเขากำลังใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง

นที : พวกเธออาจจะคิดว่าผมบ้านะ แต่ผมว่าพวกเรากำลังโดนระบบหลอกอยู่…

ไลล่า : ระบบหลอกพวกเรา? นายหมายความว่ายังไงน่ะ ?

เมื่อไลล่าเอ่ยคำถามนั้นออกไปพวกเธอก็เห็นนทีนิ่งเงียบไปสักพักแล้วเขาก็ส่งข้อความอันยาวยืดกลับมา แต่ยิ่งพวกเธออ่านสิ่งที่เขาส่งมาไปเท่าไหร่ ดวงตาของพวกเธอก็เบิกกว้างขึ้นเท่านั้น ถ้าหากสิ่งที่นทีกล่าวเป็นความจริงแล้วล่ะก็พวกเธอก็สามารถเข้าใจได้เลยว่าทำไมเขาถึงกล้าบอกว่าระบบนั้นกำลังหลอกลวงพวกเธอ

ไลล่า : ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่นายกล่าวจริง ๆ นี่ไม่เท่ากับพวกเรากำลังอยู่ในถ้ำเสือหรอกเหรอ!

กันยา : ถึงเรื่องที่นายพูดมาจะดูน่าเหลือเชื่อแค่ไหนก็ตามแต่ฉันว่ามันก็เป็นไปได้เลยทีเดียว

กันยาที่เป็นตำรวจสืบสวนสอบสวนเก่านั้น เธอพอจะมีเซนส์และประสบการณ์ในการจัดการผู้รายมาบ้าง ถึงทุกอย่างที่นทีกล่าวมานั้นจะดูเป็นเพียงแค่สมมติฐานของเขา แต่เซนส์ของเธอก็กำลังกู่ร้องอย่างหนักหน่วงเช่นเดียวกันว่ามันมีความเป็นได้จริง ๆ 

พิมชนก : เรารีบให้คำตอบเขาแล้วรีบไปจากที่นี่กันเถอะค่ะ!

นที : เรายังไปไหนไม่ได้…จนกว่าเราจะได้คุยกับคนที่อยากพบเจอเราจริง ๆ ตั้งแต่แรกก่อนเท่านั้น

เมื่อนทีกล่าวจบสาว ๆ ก็พยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้าเป็นกังวล พวกเธอรู้ดีว่าทำไมเขาถึงอยากจะพบเธอเจอคนนั้น เพราะเขาต้องการที่จะยืนยันสมมติฐานที่เขาบอกพวกเธอให้ชัดเจนขึ้นนั่นเอง