นับดาวค่อยๆพยุงร่างของนิชาที่อ่อนแรงเดินขึ้นไปที่บริเวณบันไดบ้านตรงไปยังห้องนอนของเธอ มือหนาประคองเอวอีกมือโอบไหล่ไว้แน่น ราวกับว่าหากปล่อยเพียงนิดเดียวคนตรงหน้าล้มไปได้ทุกเมื่อร่างนิชาพอไปถึงที่นอนนุ่มของเธอร่างเธอก็นอนราบไปกับที่นอนผมสวยตรงยาวปิดหน้าปิดตาไปหมด เธอถอนหายใจเบาๆกับร่างเล็กที่นอนไม่เป็ท่า
“คุณนิชา..เป็อะไรไปค่ะ”แม่ป้านมองเห็นรีบวิ่งมาหาร่างหนาที่อุ้มหญิงสาวที่เมาไม่ลืมหูลืมตา
“เมาค่ะ ป้าขอผ้ากับน้ำด้วยนะค่ะ”
“ได้ค่ะ”ป้านวลด้วยความเป็ห่วงวิ่งไปที่ห้องน้ำหาผ้าและน้ำมาให้กับดาวเหนือ
ดาวเหนือมองร่างที่หลับตาไมรู้เื่ เธอค่อยๆใช้มือไปปลดกกระดุมทีละเม็ดที่ละเม็ด ไม่นานทำให้เห็นลายลูกไม้สีเนื้ออ่อนเขาผิวขาวนวลดอกบัวตูมที่ตรงได้ทรง เขากลืนน้ำลายลงคอค่อยๆใช้มือหนาไปบิดผ้าสีขาวค่อยใช้ลูบตัวบริเวณหน้าท้องไปมา ร่างกายของดาวเหนือหน้าหลงใหลมาก เธอซ้อนรูปในตัวไม่น้อย
“คุณดาวเหนือให้ป้าช่วยอะไรไหมค่ะ”หลังจากที่ป้าจัดการหาชุดของนิชาในตู้มาวางที่ข้างเตียงทำให้ดาวเหนือสะดุ้งตื่นขึ้นจากผะวังของร่างนิชาขึ้นมา
“ป้านวลเปลี่ยนชุดให้นิชาหน่อยค่ะ”ดาวเหนือรีบปิดชุดนิชา แล้วตื่นจากผะวังทันที
“ได้ค่ะ”
“เดียวดาวมานะค่ะ ขอไปอาบน้ำหน่อย เหม็นตัว”
“ค่ะ...คุณเหนือ”
ไม่นานป้านวลได้เปลี่ยนเสื้อผ้าและเช็ดตัวให้กับนิชาเสร็จเธอออกไปจากห้อง ดาวเหนือได้เดินเขามาในห้องดูทุกอย่างเรียบร้อยเธอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงไหลมือหนาเขาเกลี่ยผมที่ปรกปิดใบหน้าสวยของนิชาอย่างเบามือ
“พักเถอะ...”ร่างดาวเหนือลุกขึ้นจากเตียงนิชาที่หลับอยู่ใช้มือดึงมือหนาของดาวเหนือเอาไว้ แรงดึงไม่แรงนักแต่สามารถให้ดาวเหนือหยุดหันกลับไปมองร่างเธอ
“อย่าไปคะ...”
“....”เขาจ้องมอง แต่ไม่พูดอะไร มือนิชายังคงจับมือดาวเหนือไม่ปล่อย
“อย่าไปจากหนูนะค่ะคุณพ่อคุณแม่”เธอเริ่มพึมพลำเบาในลำคอ”หนูคิดถึงมากเลย”
ฮือ..ฮือ...!
ดาวเหนือเธอค่อยนั่งลงไปที่นอนของนิชาเบาๆเขาใช้มือหนาไปโอบกอดร่างบางที่นอนนิ่ง สลบนิ่งราวกับขอนไม้อยู่บนที่นอน หลังจากที่เธออยู่ในอ้อมกอดของดาวเหนือเธอสงบนิ่งไม่พูดอะไร
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านทางม้านสีขาวเขามาแต่สำหรับนิชาตอนนี้ไม่ได้มีความอบอุ่นเลยสักนิด ตาคู่สวยที่หลับสนิทค่อยเริ่มขยับเปลือกตาดูหนักอึ้ง ศีรษะตอนนี้ปวดร้าว ราวถูกบีบรัดจากด้านใน กลิ่นแอลกอฮอล์ยังคลุ้งอยู่บนผ้าปูที่นอนร่างเล็กค่อยๆขยับตัว สายตาสอดสายไปรอบๆแล้วสายตาชะงักรอยช้ำจางๆบริเวณข้อมือเธอจ้องมันนิ่ง หัวใจเต้นแรงผิดปกติ
“ปวดหัวจัง”ทำไมฉันเหมือนปวดหัวมากเหมือนหัวจะะเิ”เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เธอทุบศีรษะตัวเองเบาๆ ราวกับทบทวนความจำเมื่อคืนที่ผ่านมา
ติ่ง!
สายตาเหลือบไปมองที่โทรศัพท์ข้อความดังขึ้นมา เธอพยายามเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดู ข้อความของคุณอา
“อย่าลืมนัดกับพี่ภูผานะ”
“ลืมไปเลยพี่ภูผา”นิชาจ้องมองที่เครื่องมือสื่อสาร แล้ววางลงบนที่นอน ภูผาเป็ลูกของเอนพ่อ เธอสนิทกับเขามาั้แ่เด็กตอนนี้เป็ทายาทเ้าของโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียและขยายสาขาไปทั่วเอเชียเกือบยี่สิบโรง แถมเป็บริหารโรงพยาบาลและเป็หมอผ่าตัดหัวใจอันดับหนึ่งในประเทศด้วยพ่อของเธอและพ่อของภูผาเคยหมายหมั่นให้แต่งงานกันั้แ่เด็กเธอเองก็รู้ เลยไม่ได้ขัดขวางอะไร
“ค่ะไม่ลืมค่ะ”เธอตอบคุณอาไปทางเครื่องมือสื่อสาร
“พี่ภูผาเป็หนุ่มที่สาวๆใครก็จับตามองเขาจะมาอะไรกับไร”เธอบ่นพึมพลำอยู่คนเดียว ร่างบางเธอนั้นลากตัวออกจากที่นอนนุ่มของเธอไม่นานแม่บ้านเดินเขามาในห้องนอน พร้อมกับน้ำมะนาวมาด้วย
ก๊อกก๊อก!
“นิชาไม่ได้สั่งนะค่ะ”หลังจากที่นิชาเหลือบตามองไปเห็นที่พี่แม่บ้านถือแก้วมาวางให้ที่ข้างเตียงของเธอ
“อ๋อคุณดาวเหนือให้เอามาให้คุณนิชาค่ะ”นิชาเหลือบตามองไปมองของที่แม่บ้านถือมาอยู่ในมือ
“ควบคุมั้แ่ตื่นเลยนะ”หญิงสาวบ่น
“บอกว่าเช้านี้คุณจะปวดหัวมากลองดื่มดูค่ะ คำพูดของคุณดาวเหนือบอกค่ะ”แม่บ้านพูดพร้อมโค้งตัวลง
“ขอบคุณค่ะ”หญิงสาวกล่าวขอบใจแม่บ้านที่ถือน้ำมะนาวมาให้เธอพร้อมกับบ่นในลำคอคือ “ขนาดการกินยังคุมเลย”
ไม่นานร่างบางอาบน้ำเสร็จเดินลงมาจากบันไดวนที่มองไปหน้าบ้านผ่านบานกระจกใหญ่มองไปผ่านหน้าสวนเห็นร่างหนาได้ยืนคุยกับลุงคนสวนที่กำลังรดน้ำต้นไม้ และพรวนดินที่บริเวณหน้าบ้าน
“แม๊...คุมทุกคนในบ้านเลย”นิชาบ่นสายตามองไปยังร่างอีกคนที่กำลังสั่งงานอยู่ตลอดเวลา
“คุณหนูตื่นแล้วหรอค่ะ”ป้านวลที่เป็แม่นมของแม่เธอและเธอนั้นเดินถือผลไม้มาตั้งที่โต๊ะอาหารเช้ามีทั้งข้าวต้มหนึ่งจาน และอีกจานเป็เบรกฟาดพร้อมผลไม้
“คุณป้ารู้ได้ไงค่ะว่านิชาชอบแบบนี้”
“คุณดาวเหนือบอกให้จัดค่ะ”
“เฮอ!คุณดาวเหนือของทุกคนนี้รู้ดีทุกอย่างเลยนะค่ะ”
“ใช่ค่ะ”
“....”หญิงสาวมองดูพร้อมกรอกสายตาขึ้นบน
ร่างเล็กมองตามหลังที่ป้านนวลกล่าวพร้อมกับเดินเขาครัวไปเตรียมกับข้าวของหวานต่ออีก.
“ป้าค่ะเมื่อคืนนิชามายังไงค่ะ ใครมาส่งนิชา”เธอเดินตามป้านวลเข้าไปในครัวพร้อมมือถือจานผลไม้
“คุณดาวเหนือไปรับมาค่ะ”
ไม่นานร่างหนาเดินเข้ามาในห้องโถงของบ้านรู้โดยที่มีนิชายืนรออยู่ ยืนกอดอกรอที่บริเวณหน้าโซฟาหรู
“พ่อฉันเสียไปไม่นานมาแสดงเป็เ้าบ้านเลยหรอ”
“พูดอะไรนะค่ะคุณหนู”
“ก็ตามที่เห็นมาสั่งโน้นสั่งนี้เต็มไปหมด”นิชาพูดกับป้านวล
“คุณหนูค่ะคุณดาวเหนือท่านให้ความรู้เื่การบำรุงต้นไม้แบบนี้ทุกครั้งที่ท่านหยุดอยู่แล้วค่ะ”
“ป้าให้ท้ายเขาตลอดเลย”
“เปล่าค่ะป้าพูดความจริง”ป้านวลเอ่ยปากบอกร่างบางที่ยืนหน้าบึ่งอยู่แล้วยิ่งบึ่งมากกว่าเดิมเข้าเป็เท่าตัว
“นี้คุณทานอาหารเช้ากันดีกว่า”หลังจากที่ดาวเหนือเดินเข้ามาในห้องครัวหลังจากที่สอนคนสวนดูแลต้นไม้อย่างดี เขาเดินมาทางด้านหลังยื่นหน้าไปใกล้ชิดใบหน้าสวยของนิชาจนหัวใจเธอเต้นไม่เป็จังหวะ
“ฉันไม่ทาน”
“แล้วแต่....แต่ป้าค่ะอาหารห้อมมาก...วันนี้มีอะไรทานค่ะ”ดาวเหนือหันไปมองป้านวลที่ยืนรอที่ด้านหลังพร้อมกับตั้งคำถามป้าไปหนึ่งประโยกแต่หางตาเขานั้นมองไปยังคนสวยที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า
“ทำข้าวต้มกุ้งค่ะและมีเบรกฟาด พร้อมผลไม้ค่ะ”ป้านวลกล่าว
“หอมมากเลยคะ”ดาวเหนือพูดเอาหน้าไปใกล้หม้อข้าวต้ม พร้อมกลิ่นหอมกระเทียมเจียวและกลิ่นข้าวต้มลอยออกมาแต่หางตายังมองร่างนิชาไม่หลบไปไหน
“เดียวนะกินก็ได้กลัวป้านวลเสียใจ”พร้อมกลับกลืนน้ำลายลงคอ เพราะกลิ่นอาหารเย้ายวน
ร่างหนาเดินนำหน้าไปที่โต๊ะ ทานข้าวหรูวางอาหารเป็ชุดสองชุดโดยที่โต๊ะนั้นมีเพียงสองคนและทานแบบมีความเงียบสงบไม่มีเสียงอะไรออกจากปากทั้งสอง แทบจะได้ยืนเสียงหายใจทั้งคู่
ภายในความสงบภายในบ้านนั้นโดยที่ไม่รู้เลยว่าวันข้างหน้าความเงียบสงบนี้จะเป็อย่างไรกันแน่
3K
