ท่าทางร้อนรนของอาฉู่ เสี่ยวเอ้อของที่นี่ ที่หลินเฟยคุ้นเคยเป็อย่างดี เรียกความสนใจจากหลินเฟยได้ดีนัก เพราะท่าทางแบบนี้เดาไม่ยากเลยว่าคงทำอะไรผิดมาแน่ๆ
อะแฮ่ม
เสียงกระแอมของหลินเฟยเรียกความตกอกใของอาฉู่ได้ดียิ่งนัก
"พี่สาวเฟย เป็ท่าน"
กล่าวพลางใช้มือลูบอก
"อาฉู่ มีอะไรหรือไม่ ข้าเห็นเ้าลุกลี้ลุกลนยิ่งนัก"
กล่าวถามพร้อมสังเกตอาการคนตรงหน้าที่มีท่าทางลังเลใจไม่กล้าที่จะบอกกล่าวจึงเอ่ยต่อไปอย่างเป็ห่วง
"เ้าสามารถบอกกล่าวพี่สาวได้ เผื่อข้าช่วยเหลือเ้าได้"
"คือ ข้าลืมเอากำยานไปจุดในห้องพักของแขกตามที่เถ้าแก่เนี้ยสั่งไว้ จะไปตอนนี้ก็ปลีกตัวไปไม่ได้ ข้าต้องโดนดุอีกแน่"
"เื่แค่นี้เอง ทำไมต้องกลัวถึงขนาดนี้ด้วย ทำอย่างกับเื่คอขาดบาดตาย"
"แต่เถ้าแก่เนี้ย สั่งแล้วสั่งอีกว่าอย่าให้มีเื่ผิดพลาดเกิดขึ้น"
เอ่ยพลางทำหน้าจะร้องไห้
"ห้องไหนล่ะ เดี๋ยวข้าไปจุดให้"
"จริงหรือขอรับ"
"อืม มันก็ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอะไร"
"ขอบคุณพี่สาวเฟย ขอรับ"
"บอกมาเร็วๆ เดี๋ยวแขกกลับมาข้าไม่รู้ด้วยนะ"
"ชั้นสามห้องปีกขวาริมสุดขอรับ"
บอกพลางยิ้มหวานประจบมาให้
"ก็แค่นั้น"
หลินเฟยจึงเดินไปหยิบกล่องกำยานแล้วเดินไปยังห้องจุดหมายที่อาฉู่บอก
เมื่อก้าวเข้ามาภายในห้องก็หันมองรอบๆ ด้วยความสนใจ ห้องใหญ่ซะด้วยคงเป็ผู้มีอันจะกินกระมัง สายตาก็มองหาโถกำยาน ก็พบว่าวางอยู่ ตรงปลายเตียง จึงเดินเข้าไปจุดกำยานเมื่อเรียบร้อยแล้วจึงลุกขึ้น ยังไม่ทันได้หันหลังก็ต้องใเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดและปิดอย่างรุนแรงจึงรีบหันกลับไปมองเห็นชายหนุ่มรูปงามร่างกายสูงใหญ่กำยำ ดูสง่าผ่าเผย คงเป็คุณชายเ้าของห้องกระมัง จึงส่งยิ้มขอโทษไปให้แล้วรีบกล่าว
"ข้าแค่เข้ามาจุดกำยานให้เ้าค่ะ"
มองบุรุษตรงหน้าที่ดูมีท่าทางไม่ชอบมาพากลถึงหน้าตาจะดูคล้ายดังเทพเซียนแต่แววตาช่างเหมือนดังปีศาจหื่นกระหายอย่างไรอย่างนั้น
"เอ่อ ขอตัวเ้าค่ะ"
แม่ทัพหยางหรงที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์กำหนัดรีบกลับเข้ามาในห้องแต่ดันเปิดเข้ามาเจอนางฟ้านาง์ที่ดูงามเย้ายวนนัก เขาที่พบเจอสตรีงดงามปานล่มเมืองมาก็มาก แต่ไม่มีสตรีใดที่ทำให้เกิดอาการตกตะลึงได้เท่าสตรีชุดขาวตรงหน้า ที่ทําให้ลมหายใจถึงกับสะดุด
ร่างบอบบางที่รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายอันตรายจึงรีบก้าวออกมาให้พ้นจากความน่าอึดอัดนี้แต่พอกำลังจะก้าวผ่านร่างหนากลับโดนกระชากอย่างแรงทำให้หน้าอกอวบหยุ่นปะทะหน้าอกแกร่งจนเกิดเป็ความร้อนประหลาดเกิดขึ้น
"โอ๊ย"
แม่ทัพหยางหรงที่พยายามอดทนกับฤทธิ์ยาถึงกับสติขาดผึง เมื่อร่างงดงามเย้ายวนก้าวผ่าน จมูกเ้ากรรมกลับได้กลิ่นหอมอ่อนหวานจากกายนางจนยากที่จะตัดใจปล่อยผ่าน มือแกร่งเร็วกว่าความคิดรีบดึงรั้งร่างบอบบางมาแนบชิด เมื่อัักับความนุ่มนิ่มละมุนมือและกลิ่นหอมเย้ายวนใจก็ลืมสิ้นความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ปล่อยกายใจให้ตกลงไปในหลุมเสน่หาอย่างไม่คิดที่จะยั้งกายใจอีกต่อไป
หลินเฟยที่ใแทบสิ้นสติรีบยกมือบางขึ้นยันอกแกร่งที่นางรับรู้ได้ถึงอาการสั่นไหวของกายกำยำที่เหมือนกับกำลังอดกลั้นต่ออะไรบางอย่าง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดใบหน้างามมีกลิ่นสุราเจือจางในลมหายใจนั้นไม่ได้ทำให้นางนึกรังเกียจ จนตัวเองยังอดที่จะแปลกใจไม่ได้ ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้นางคงไม่เกิดแพ้ทางคนหน้าตาดีขึ้นมาหรอกนะ รีบรวบรวมกำลังทั้งหมดผลักร่างหนาใหญ่โตออกอย่างแรง แต่ให้ตายเถอะยิ่งพยายามวงแขนแกร่งยิ่งรัดแน่น ไม่นะอุตส่าห์รอดจากปากเหยี่ยวปากกามาได้ถึงสิบหกหนาว ข้าจะมาพลาดพลั้งกับบุรุษที่ไม่รู้จักแถมพึ่งเจอเมื่อกี้ไม่ได้เด็ดขาด ถึงแม้จะหน้าตาดีมากก็เถอะ
"ปล่อยข้า เดี๋ยวนี้นะเ้าคนชั่ว"
มองเข้าไปในตาของบุรุษที่กอดนางไว้นั้น บุรุษผู้นี้คงโดนวางยาปลุกกำหนัดมาแน่ ทำไมนางถึงได้ซวยขนาดนี้นะ
"ท่านโดนวางยามาใช่หรือไม่ อดทนอีกนิดข้าจะไปตาม ฮื่อออ"
922
