ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่ 112

        หอคณิกาในเมืองหลวง

        ณ หอคณิกาฝูเซียน

        ทั่วทั้งบริเวณถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดคนท้องนภาแม้ยามราตรีภายในเมืองหลวงเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่เดินเผ่นผ่านอยู่บนถนน 

        ทั่วทั้งบริเวณผู้คนมากมายเดินผ่านไปผ่านมาบนถนนยามราตรีเส้นนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่ต่างอยากมาหาความสำราญในช่วงยามราตรี

        ถนนเส้นนี้ส่วนใหญ่แล้วมีสถานเริงรมย์มากมายตั้งอยู่ภายในถนนเส้นนี้

        เพราะแบบนั้นบนถนนเส้นนี้เลยมีแต่ผู้คนเดินทางผ่านไปผ่านมาล้วนแล้วเป็นผู้คนที่อยากจะหาความสำราญในช่วงยามราตรีทั้ง

        บนถนนเต็มไปด้วยผู้คนมากมายเดินผ่านไปผ่านมา

        จางหยวนและคุณหนูหงเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้

        ทั้งสองคนหยุดเท้าของตนเองลงบริเวณด้านหน้าของหอคณิกาฝูเซียน

        หอคณิกาแห่งนี้เป็นหอกรรณิการ์ที่ใหญ่อันดับสองภายในเมืองหลวงมันมีความใหญ่โตเป็นอย่างมาก

        ภาพที่ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้ามันคืออาคารสูงประมาณหกชั้นเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่เดินทางเข้าออก

        จางหยวนเองก็ไม่เคยมาเที่ยวสถานที่แห่งนี้นี่เป็นครั้งแรกที่เดินทางมาความทรงจำภายในร่างกายก็ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้อยู่

        แต่หลังจากที่เดินทางมาถึงก็มองเห็นว่าตอนนี้บริเวณด้านหน้ามันเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่เดินเข้าออกล้วนแล้วเป็นชายฉกรรจ์ฐานะแตกต่างกันออกไป

        จางหยวนมองเห็นประชากรที่เดินผ่านเข้าออกบริเวณทางประตูคิดภายในใจ“ หอคณิกาเป็นอีกหนึ่งกิจการที่เต็มไปด้วยเงินมากมายที่ไหลเวียน ”

        “ ดูจากจำนวนผู้คนมากมายที่เดินทางผ่านเข้าออก”

        “ ในแต่ละราตรีมันเองก็คงจะมีเงินหมุนเวียนไม่ใช่น้อยทีเดียวตามที่ตัวของเราคาดการณ์มีผู้คนมากมายต่างอยากมาสถานเริงรมย์เช่น”

        “ สถานเริงรมย์แบบนี้ไม่วาจะเป็นภายในยุคสมัยไหนก็เต็มไปด้วยความรุ่งเรือง”

        “ ยุคสมัยนี้เต็มไปด้วยการค้าที่กำลังเจริญก้าวหน้าภายในเมืองหลวงแห่งนี้มีชนชั้นกลางเป็นจำนวนมากชนชั้นสูงรองลงมา”

        “ เพราะแบบนั้นมันเลยทำให้มีผู้คนมากมายเดินทางมาที่สถานที่แห่ง”

        “ เงินในแต่ละราตรีที่หมุนเวียนคงจะไม่ต้องพูดถึง” จางหยวนคาดการณ์จากภายในใจของตนเอง

        นี่คือประสบการณ์ที่เขาเรียนรู้มา 

        “ นายท่านเจ้าคะเดินทางเข้าไปภายในสถานที่แห่งนี้มันเองก็มีกฎระเบียบเช่นเดียวกัน”

        จางหยวนหันไปมองคุณหนูใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างกาย “หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ? ”

        “ หอคณิกาเป็นสถานที่ที่รวมตัวของผู้คนจำนวนมากอย่างที่ท่านมองเห็นผู้คนภายในสถานที่แห่งนี้มันมีทางคนชั้นกลางและก็พวกชนชั้นสูงอย่างพวกขุนนางที่เดินทางมา”

        “ ข้าเองก็ไม่เคยมาที่สถานที่แห่งนี้แต่ว่าก็พอลุยรู้กฎระเบียบพวกนี้มาบ้าง”

        “ มันเองก็เป็นหนึ่งอย่างที่จำเป็นต้องใช้งานในการเข้าสังคมชนชั้นสูง”

        “ ท่านเองก็จำเป็นต้องระวังตัวเอาไว้การเข้าไปภายในสถานที่เริงรมย์แบบนี้ไม่ควรจะมีเรื่องกับพวกขุนนางหรือว่าพวกคนที่มีอำนาจ” นางทำการกล่าวเตือนผู้เป็นนายของตนเอง

        เป็นเพราะว่าการที่เข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้มีพวกขุนนางหรือว่าพวกชนชั้นสูงเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้

        เพราะแบบนั้นนางเกรงกลัวว่าถ้าเดินทางเข้าไปผู้เป็นนายของตนเองจะไปกระทบกระทั่งกับพวกมัน

        เพราะว่าถ้ากระทบกระทั่งกับผู้ที่มีอิทธิพลภายในสถานที่แห่งนี้คงเกิดเรื่องราวใหญ่โตขึ้นมาอย่างแน่นอน

        พวกผู้มีอิทธิพลภายในเมืองหลวงอำนาจของพวกมันยิ่งใหญ่เพียงแค่ชี้นิ้วเพียงเล็กน้อยก็สามารถตัดหัวพวกเขาได้ในทันที

        นางจึงย้ำเตือนผู้เป็นนายของตนเองเสมอการที่เดินทางเข้าไปจำเป็นจะต้องอย่าให้กระทบกระทั่งกับพวกขุนนาง

        จางหยวนพยักหน้า “ เข้าใจแล้ว ”

        หลังจากที่ท่ามกลางตกลงกันเรียบร้อยทั้งสองคนก็รีบเดินเข้าไปบริเวณด้านในอย่างรวดเร็ว

        พวกเขาได้เดินเข้ามาภายในหอคณิกาแห่งนี้ภายในหอคณิกาแสงไฟส่องแสงสว่างไสวกลิ่นหอมมากมายคละคลุ้งปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณทั้งกลิ่นกายของสตรีและก็กลิ่นเครื่องหอม

        ภายในสถานที่แห่งนี้เมื่อเดินเข้ามาพบเจอเหล่าสตรีมากมายเดินผ่านไปผ่านมาบริเวณด้านหน้า

        กลิ่นของสุราปกคลุมภายในสถานที่แห่งนี้เอาไว้ประมาณสามสุราที่ถูกใช้ภายในสถานที่แห่งนี้เป็นสุราชั้นดีกลิ่นของมันไม่แรงเกินไป

        สมกับเป็นภายในหอคณิกาที่เรื่องชื่อของเมืองแห่งนี้

        เพราะว่าสุราพวกนี้ถ้ามีกลิ่นแรงเกินไปมันจะทำให้ภายในสถานที่แห่งนี้กลายเป็นโรงเหล้าที่ไม่น่าเที่ยวชม

        แต่เมื่อมันเป็นสุราที่มีกลิ่นไม่แรงนักแต่มีรสชาติเยี่ยมยอดผู้คนภายในสถานที่แห่งนี้ก็จะได้เครื่องหอมที่น่าเที่ยวชม

        ดวงตาของผู้คนมากมายต่างพากันหันมาจับจ้องจางหยวนที่เดินเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้

        จางหยวนหยุดเท้าทั้งสองข้างของตนเองลงดวงตากวาดไปมองบริเวณรอบๆร่างกายอย่างรวดเร็ว

        ดวงตามากมายที่จับจ้องมาเป็นเพราะเหตุผลที่เขาเดินทางเข้ามาภายในหอคณิกาโดยที่มีหญิงสาวอยู่ข้างกาย

        โดยทั่วไปแล้วคนที่เดินทางเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้จะเดินทางเข้ามาเพียงแค่บุรุษ

        แต่ว่าเขากลับมีสตรีที่อยู่บริเวณข้างกายด้วยยากที่ผู้คนมากมายจะหันมาจับจ้องอย่างสงสัย

        แถมสตรีที่อยู่บริเวณข้างกายยังเป็นสตรีพุ่งงดงามพวกบุรุษมากมายเลยเต็มไปด้วยความสงสัย

        คุณหนูหงตัวของนางเป็นสตรีใบหน้างดงามเป็นคุณหนูตระกูลขุนนางใหญ่เขาแบบนั้นส่วนใหญ่แล้วหญิงสาวผู้อยู่ภายในตระกูลใหญ่จะไม่เปิดเผยใบหน้าให้ผู้ใดมองเห็นสักเท่าไหร่

        คุณหนูตระกูลขุนนางใหญ่ส่วนใหญ่แล้วหญิงสาวผู้อยู่ภายในตระกูลใหญ่จะไม่เปิดเผยใบหน้าให้ผู้ใดมองเห็นสักเท่าไหร่ 

        เพราะแบบนั้นถึงแม้ภายในสถานที่แห่งนี้จะมีพวกขุนนางใหญ่โตแต่พวกมันเองก็ไม่เคยเห็นหน้านาง

        ในสายตาของบุรุษมากมายภายในสถานที่แห่งนี้ก็มองเห็นว่าผู้ที่อยู่บริเวณข้างกายของเขาเป็นหญิงสาวผู้งดงาม

        จางหยวนสงบใจเอาไว้เดินตรงไปบริเวณด้านหน้าก้าวเท้าเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้มีหญิงสาวผู้นึงเดินเข้ามาต้อนรับเขาอย่างรวดเร็ว

        นางเป็นหญิงสาววัยประมาณยี่สิบต้นๆใบหน้ารูปร่างงดงามแสดงร้อยยิ้มและพูด“ คุณชายท่านนี้ไม่ทราบว่าอยากจะได้โต๊ะหรือห้องแบบไหนหรือเจ้าคะ  ”

        นางเอ่ยถามออกมาแบบนั้นมันก็ทำให้จางหยวนเงียบสนิท

        เขาไม่เคยเที่ยวสถานที่แห่งนี้มาก่อน 

        จางหยวนส่งสายตาของตนเองมองไปยังคุณหนูหงคุณหนูหงถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาก้าวเท้ามาด้านหน้าและรับหน้าที่เจรจากับแม่นางผู้นั้น

        นางทำการพูดออกมาอย่างรวดเร็ว “นายน้อยของข้าต้องการที่ดีที่สุด ” 

        นางพูดจบก็หยิบถุงเงินถุงนึงออกมาก่อนที่จะส่งให้กับนางคณิกาผู้นั้น

        นางคณิกาผู้นั้นรับเอาไว้และใช้ดวงตามองเงินภายในถุงดวงตาถึงกับเบิกกว้างขึ้นทันที

        เงินจำนวนในถุงไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆนางรีบแสดงร้อยยิ้มละก็ทำการตอบรับกลับไปอย่างรวดเร็ว“ ได้เจ้าคะข้าจะจัดเตรียมที่ดีที่สุดให้กับพวกท่าน ”

        นางรีบทำการจัดที่นั่งที่ดีที่สุดให้กับพวกเขาอย่างรวดเร็วเป็นที่นั่งชั้นบนสุดที่เอาไว้ต้อนรับกับพวกชนชั้นสูง

        บริเวณที่นั่งด้านเป็นม่านกั้นส่วนตัวแถมบริเวณด้านหลังยังมีห้องส่วนตัวให้กับเราแขกที่เข้ามานั่งที่นั่งพวกนี้อีกด้วย

        ทางขึ้นมานั่งที่นั่งบนนี้สามารถมองเห็นชั้นล่างได้ทั้งหมดผ่านจากทางรูขนาดใหญ่บริเวณตรงใจกลางโถง 

        ดวงตาทั้งสองข้างมองตรงลงไปบริเวณด้านล่างเห็นวิวทั้งหมดภายในหอคณิกาแห่งนี้

        จางหยวนกำลังมองหาน้องสาวของตนเองภายในสถานที่แห่งนี้

        คุณหนูหงทำการกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว “นายท่านใจเย็นๆเจ้าคะข้าเตรียมการเอาไว้แล้วว่าจะทำอย่างไร ”

        แต่ในขณะที่นางพูดแบบนั้นหางตาของจางหยวนมองเห็นบางอย่างดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น“ นั้น… ”

        จางหยวนมองเห็นเป้าหมายของตนเองอยู่บริเวณด้านหน้าร่างกายของเขาตื่นตระหนกในตอนนี้ดวงตาจ้องมองไปยังเป้าหมายของตนเองที่อยู่บริเวณด้านล่าง 

        จบบท