เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่แปดสิบสอง นักเลงอันดับหนึ่ง

คนทั่วไปมักจะไม่เข้าใจในเรื่องนี้ว่าคนที่เราเห็นว่าเป็นเกจิอาจารย์นั้น

ไม่ต่างกับยูสึเกะหรืออิจิโกะที่พวกเขาคือคนที่เก่งเป็นอันดับหนึ่งของนักเลงแถวบ้านหรือเมืองนั้นๆอยู่แล้วก่อนที่จะเข้ามาข้องเกี่ยวกับเรื่องราวเหนือธรรมชาติ

และเป็นคนที่มีความสามารถปานทอม ริดเดิ้ลจ้องจิ้งจกให้ตกลงมาตายได้ด้วยตนเองตั้งแต่เด็กๆก่อนที่จะได้เข้าฮอกวอร์ตเอ๊ยเรียนเวทมนตร์ต่างๆ

ภูมิภาคนี้นั้น เชื่อเรื่องการคราฟท์ของไอเท็มเวทย์ต่างๆ และค่อนข้างจะละเลยเรื่องความสามารถส่วนบุคคลไปพอสมควร

อาจจะเพราะว่าการเรียนหนังสือยังต้องพึ่งวัดพึ่งโบสถ์

ไม่ต้องไปหวังกับคนที่ตั้งใจเรียนวิทยาอาคม

แต่ผมก็จะเป็นอย่างนั้นล่ะ

หมอแปลก Dr.Strange เป็นหมอศัลยแพทย์ยังเป็นจ็อบมาเป็นสายจอมเวทย์ได้

ทำไมผมถึงจะทำไม่ได้?

ดังนั้นผมคิดว่าผมจะลองไปศึษาเรื่องการต่อสู้ด้านการชกมวยต่างๆดู

ปรกติแนวนักเรียนนักเลงจะเล่นมุกว่า

“ที่เจ้าเอาชนะมามันแค่นักเลงแถวบ้านเท่านั้นคนที่เก่งกว่านั้นในวงการชกมวยยังมีอีกมาก”

เพื่ออธิบายว่าพระเอกโชวเน็นเหล่านั้นยังเป็นแค่กบในกะลา

อย่าได้หลงละเลิงไป

แต่หากถามผม

ผมยังไม่เคยเห็นนักมวยคนไหนมันจะสามารถชกท่อนซุงจนปลิวและแขนยังไม่เป็นอะไรได้แบบผมตอนนี้นะ

ไอ้เจิดได้ยกท่อนซุงขึ้นลงในท่าบริหารกล้ามเนื้อแบบนักเพาะกายที่ต้องสร้างแก่นของร่างกายที่แข็งแกร่ง

หรือความคิดว่าเจ้าหัวแดงซากุรางิสมัยที่เป็นนักเลงทำเรื่องเว่อๆได้มากกว่าสมัยเป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอล

“พี่เจิดยอดเยี่ยมมากจ้ายกท่อนซุงได้อย่างนี้ ไอ้ขามต้องแพ้พี่เจิดแน่จ๊ะ”

ไอ้ห้อยไอ้โหนร่วมกันชมผม

ไม่ว่าผมจะทำอะไรไอ้พวกนี้ก็ชมตลอด

ส่วนผมคิดว่า โอ้เรามีเรื่องที่จะอ้างกับพ่อกำนันว่าจะชกมวยให้ชนะไอ้ขามนี่นะ?

เราสามารถเอาเรื่องนี้ไปหาครูมวยที่มีวิชาอาคมมาช่วยเราสอนเทคนิคการชกมวยได้

ถึงผมจะคิดว่าซากุรางิสมัยที่มาเล่นบาสเก็ตบอลโดนเนิร์ฟจากความสามารถที่มีอยู่เดิมก็ตาม

คนบ้าอะไรที่สามารถชกนักเลงหลายสิบคนได้ดันมาเหนื่อยแค่เพราะเล่นบาสเก็ตบอล

ผมป้องกันตนเองโดนเนิร์ฟอย่างนั้นเลยได้พยายามฝึกฝนร่างกายของตนเองแม้จะมีพลังเหนือมนุษย์แล้วก็ตาม