ตอนที่ 3 จุดแตกหัก
ผ่านไป2 ปี ความรักของอิงฟ้าและรวีค่อนข้างแตกต่างกันพอสมควร
ด้านอิงฟ้านั้น วสุคอยตามหึงตามคุมไม่ห่างด้วยความเป็ลูกคนเดียวของบ้านและเป็คนมีฐานะ ทำให้เขาค่อนข้างเอาแต่ใจวสุมักทำทุกอย่างที่คิดว่าดีกับตัวเองและอิงฟ้าโดยไม่เคยถามว่าอิงฟ้า้าหรือไม่ ทำให้ทั้งคู่มีปากเสียงกันอยู่บ่อย ๆโดยเฉพาะเื่ที่อิงฟ้าไม่ยอมให้วสุมีความสัมพันธ์ด้วย เพราะคิดว่ายังเร็วเกินไปทำให้วสุไม่พอใจเป็อย่างมาก ผู้ชายอย่างเขามีผู้หญิงมากมายมาเสนอให้แต่กับแฟนตัวเองกลับเล่นแง่เล่นตัวตลอดเวลา แต่กระนั้นวสุก็ไม่กล้าจะหักหาญน้ำใจเธอทำให้ความสัมพันธ์ยิ่งมึนตึง
ผิดกับความรักของรวีด้วยความที่เธอเป็คนช่างเอาอกเอาใจและค่อนข้างตามใจภาคินทำให้ภาคินเองก็มีความเกรงใจรวีพอสมควร ทั้งคู่จึงไม่ค่อยทะเลาะกันมากนักแต่ในใจรวีเองก็ค่อนข้างระแวงและอดสงสัยในความรักของภาคินไม่ได้
จนวันหนึ่งที่วสุหมดความอดทนเค้าจึงไปหาอิงฟ้าที่ห้อง
“วันนี้เราต้องคุยกันให้รู้เื่เมื่อวานทำไมไม่รับโทรศัพท์ โทรไปตั้งหลายสาย ไปอยู่กับใครมา มีกิ๊กรึเปล่า”วสุระดมคำถามมากมายใส่อิงฟ้า
“เมื่อวานเรามีติวหนังสือที่คณะเลยปิดเครื่อง” หญิงสาวตอบด้วยความเหนื่อยหน่าย
“ติวหนังสือแล้วรับโทรศัพท์ไม่ได้เหรอกลับห้องทำไมไม่โทรกลับ แอบไปทำอะไรกับใครกันแน่” วสุยังคงะเิคำพูดใส่เธอไม่หยุด
“วสุจะดูถูกกันมาเกินไปละนะ เอะอะอะไรก็ว่าเรามีกิ๊กเราคบกับเธอคนเดียวก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว เครียดเื่เรียนกลับมายังต้องมาเครียดเื่เธออีก ถ้าคบกันมันมีปัญหามาก เราเลิกกันเถอะ”หญิงสาวหมดความอดทนเช่นกัน
“เลิกเหรอเธอพูดคำว่าเลิกกับเราเหรอ”
“ใช่เราเลิกกันเถอะ เราเหนื่อยแล้วจริง ๆ” หญิงสาวยืนยันความคิดออกไป
“อิงฟ้าเราคบกัน 2 ปีนะ เวลา 2 ปี ไม่มีความหมายเลยใช่ไหม ได้เลยถ้าเธออยากเลิกเราเลิกให้ แต่ก่อนเลิกกันเราควรได้ตัวเธอก่อนในฐานะแฟน”วสุโพล่งออกไปอย่างหมดความควบคุม
เค้ากระโจนหาอิงฟ้าพยายามปลุกปล้ำเธอ วสุพยายามตะบอมจูบเธอ และปลดเสื้อของเธอออก แต่หญิงสาวก็ดิ้นรนสุดกำลัง
“จะทำอะไรน่ะวสุ หยุดเดี๋ยวนี้นะ” หญิงสาวโวยวาย พยายามผลักชายหนุ่มออกไปแต่ด้วยร่างกายที่กำยำกว่า ประหนึ่งเอากิ่งไม้งัดก้อนหิน หญิงสาวร้องไห้อย่างหนัก
ในขณะนั้นเองประตูก็เปิดขึ้น รวีกับภาคินมาหาอิงฟ้าที่ห้องพอดี ทันทีที่ได้เห็นภาคินกระชากวสุพร้อมรัวหมัดเข้าใส่ไม่ยั้ง รวีเองรีบประคองอิงฟ้าและกอดปลอบเธอภาคินลากวสุออกนอกห้องพร้อมปิดประตูใส่ รีบเดินเข้ามาหาสองสาวด้วยความเป็ห่วง
“เป็ยังไงบ้างไม่เป็ไรใช่ไหม” เขาเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วงเป็ใย
อิงฟ้าร้องไห้สะอึกสะอื้นรวีปลอบอยู่นานจนเธอดีขึ้น
“เราเลิกกับวสุแล้วนะเราไม่ไหวแล้ว” คำพูดแรกจากปากอิงฟ้า
“เออเลิกกับมันไปเลยไอ้เพื่อนเลว บังอาจทำเพื่อนกู อย่าให้เจอหน้านะแม่จะจัดให้สักดอก” รวีพูดด้วยความโมโหสุดขีด
“งั้นเดี๋ยวภาคินกลับก่อนดีกว่ารวีกับอิงฟ้าจะได้คุยกันสะดวก”
“ไม่เป็ไรเหรอกวันนี้เรานอนเป็เพื่อนอิงฟ้าละกัน เผื่อหมาบ้ามันย้อนกลับมาผู้หญิงสองคนสู้ไม่ได้เหรอก” รวีบอกเชิงบังคับ
คืนนั้นทั้งสามคนนอนห้องอิงฟ้าโดยมีรวีนอนตรงกลาง ส่วนอิงฟ้าและภาคินนอนด้านข้าง
2K
