เทพเจ้าผู้เบื่อหน่าย

    ตอน 26 การต่อสู้สุดแสนจะน่าเบื่อ

    ตอน การต่อสู้สุดแสนจะน่าเบื่อ

             ผู้คนทุกคนที่อยู่บนที่นั่งต่างกำลังตกใจอยู่แล้วจึงปรับลมหายใจอยู่พักหนึ่งจึงเป็นปกติ แต่ผู้คนี่มีระดับพลังต่ำกว่าเซียนสวรรค์ก็คิดว่ามากีโตะนั้นชนะพวกผู้เข้าแข่งขั้นทั้งหมดได้เพราะพวกมันนั้นระดับพลังสูงที่สุดไม่เกินเซียนมนุษย์ขั้นที่2พวกคนที่ดูเหตูการณ์อยู่คิดเช่นนั้นเช่นเดียวกัน และคาวเดาว่ามากีโตะระดับพลังแค่เซียนมนุษย์ขั้นปลายเท่านั้น

             แต่กระนั้นไม่ใช่ที่ยอดฝีมือระดับเซียนสวรรค์บางคนที่สามารถจับระดับพลังของมากีโตะได้นั้น มีเพียง 4 คนเท่านั้นสามคนคือบรรชนของตระกูลต่างๆที่เข้ามาดูลูกหลายตัวเอง และอีกคนหนึ่งก็คือ มั่งมื่อและเขายังตกใจเพราะมากีโตะมีระดับพลังมากว่าเขาตั้งสองขั้นเขาเองก็รู้แล้วว่าถ้ามากีโตะไม่ยอมแพ้ ลูกสาวของมันคงไปอยู่กับมากีโตะแน่เลย ซึ่งเป็นเรื่องดีเสียงด้วยซ้ำที่ได้คนที่มีความสามารถมากมายมหาศาลมาอีกคน

    ถัดมาที่มากีโตะ

             ซึ่งที่พวกเขาสามารถจับพลังของมากีโตะได้ไม่ใช่เพราะมากีโตะพลาดแต่เขาต้องลดคู่แข่งเพื่อทำให้ การระลองจบเร็ว โดยให้คนที่ระดับสูงๆจับพลังของเขาได้และเมื่อมาเจอกับเขาพวกมันจะได้ถอนตัวออกไป

             การประลองรอบต่างก็จบลงเช่นกันพวกเขานั้นจะได้รับยาระดับ 4 จากราชวงศ์ เพื่อทำให้ตัวเองอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุดเช่นเดียวกัน

             ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม พวกผู้เขาแข่งขัน25คนก็มารวมเพื่อจับคู่กัน ซึ่งกฎของการประลองคือ การใช้อาวุตของตัวเองและห้ามสังหารกัน และห้ามออกจากลอนประลอง ถ้าหากเท้าตกถึงพื้นเมื่อไรก็จะออกการแข่งขันทันที

             พวกเขาต่างถูกสุ่มการประลองกันโดยมั่งมื่อซึ่งเขาเป็นถึงราชาแต่มารับหน้าที่แบบนี้มากีโตะก็แปลกใจเหมือนกัน แต่มากีโตะไม่ได้สงสัยอะไรมาก

             ตู้ม

    รายชื่อแสดงออกมามากีโตะนั้นต้องลงแข่งเป็นรอบที่สองของวัน

            ผู้เขาแข่งขันทั้งสองต่างขึ้นเวทีและเริ่มการต่อสู้กันแต่มากีโตะไม่ได้สนใจจึงแม้พวกเขาต่างเป็นอัจฉริยะของตระกูลใหญ่เมืองเพราะพวกมันอ่อนแอเกินไป  

            สุดท้ายการต่อสู้ก็จบลงการแข่งราอบต่อไปคือมากีโตะกับงื้องีหนึ่งในอัจฉริยะ ของตระกูลใหญ่ในเมืองเมื่อได้ยินกรรมการเรียกพวกเขาก้เดินเข้ามาในสนามประลอง

            “การประลองเริ่มได้” 

                     เสียงของการเริ่มการประลอง

            งื้องีเป็นชายร่างใหญ่ ทุกส่วนของรางการเต็มไปด้วยมัดกล้ามและระดับพลังถือว่าสูงในวัยเพียง24ปีก็อยู่เซียนนรกขั้นที่2 เลยทีเดียว

            “เอาอาวุตออกมาได้แล้วเห็นว่าเจ้าจัดการพวกกระจอกในที่เดียวก็สามารถทำให้ทุกคนต้องออกจากแข่งขันไปได้ถือว่าไม่เลว”งื้องี พูดเชิงข่มขวัญมากีโตะ

            มากีโตะก็หยิบกระบี่จักรพรรดิมังกรทำลายล้างโลกออกมามันแผ่พลงทำลายล้างที่ไม่มีที่สิ้นสุดออกมาทำให้หลายๆคนอยากได้มันไม่เว้นงื้องีตอนนั้นเองที่งื้องีหยิบอาวุตของมันออกมา ซึ่งอาวุตที่มันใช้คือเคี้ยวที่แผ่พลังของการกัดกร่อนออกมา ซึ่งมีคนเอ่ยนามของมันออกมา เคี้ยวราชาอสรพิษอาวุตระดับเซียนนรกขั้นต้น

            “อสรพิษคำราม” งื้องีเอ่ยชื่อพร้อมกับง้างเคี้ยวทำให้เกิดละออกสีเขียวสวยงามออกมา ถึงแม้มันจะสวยงามแต่ใช่ว่าจะปลอดภัย

            ตุ้มเสียงระเบิดทำให้สนามที่ทำจากหินปูนแตกหักและเกิดฝุ่นขึ้นมา

            สิ่งที่ทุกคนคิดคือมากีโตะโนการโจมตีนั้นไปเต็มๆแต่สิ่งที่พวกเขาคิดคืดมากีโตะยกมือขึ้นมาจับด้านคมของเคี้ยวจนทำให้มนเกิดรอยร้าวทำให้ผู้คนต่างตกใจเพราะอาวุตระดบสูงต้องให้แร่พิเศษทำขึ้นมาและแร่นั้นมันหายากและแข็งมากๆด้วย

            แต่ภาพที่เห็นคือมากีโตะใช้มือของเขาบีบเคี้ยวจนมีรอยแตกร้าว ทำให้งื้องีหน้าแดงกล่ำเพราะอาวุตที่มันใช่ถือเป็นของสำคัญของตระกลูมากแต่เมื่อมันคิดแบบนั้นก้หันไปมองกระบี่ของมากีโตะและแลบลิ้นเหมือนสุนัขที่กำลังเจอกระดูกชิ้นโตะ

            ซึ่งมากีโตะก็พอจะเดาความคิดของงื้องีได้แต่อย่างไรมันคือคงจะไม่สามารถแย้งกระบี่มาจากมากีโตะมาได้

            พวกตระกูลงื้อหน้าตาแดงกล่ำไปด้วยโทสะ เพราะอาวุทที่สำคัญของตระกูลเกิดรอยร้าวซึ่งที่พวกมันให้เคี้ยวราชาอสรพิษกับงื้องีเพื่อจะให้มันได้รบชัยในครั้นนี้แต่มันกลับมาเป้นแบบนี้จะไม่ให้พวกมันโมโหได้อย่างไร

            ตู้มเสียงการการฟาดเคี้ยวของงื้องี ดังสนัดแต่ละครั้นนั้นยิงทำให้คนในตระกูลงื้อแทบสติแตกจนจะกระโดดลงไปจัดดารกับงื้องี แต่ก็ทำไม่ได้เพราะการฟาดแต่ละครั้งของมันทำให้เคี้ยวราชาอสรพิษเกดรอยร้าวตลอด  

            “ข้าว่าเราควรจบการต่อสู้ที่น่าเบื่อนี้สีกทีนะ”เสียงเบาๆของมากีโตะส่งผ่านไปให้งื้องีจนใบหน้าของมันเขียวคล่ำเพราะมันพึงคิดได้ว่าตลอดมามากีโตะแทบไม่ได้โจมตีมันสักครั้งลย

            .....................................................................................................................

            ขอโทษด้วยที่หายไปสักพักพอดีติดธุระและป่วยซ้ำอีกที ช่วงนี้จะลงทุกวันก่อนนะครับ

    คล้ายกับเรื่องเทพเจ้าผู้เบื่อหน่าย ที่คุณอ่าน